به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا دیگر گذشت دورانی که همه همدل بودند و یکسان زندگی می‌کردند. سال‌هاست که از سادگی روزگارهای  قدیم اثری بر جای نمانده و جای خود را به چشم و هم چشمی‌ها داده است. این‌ها همه واقعیت است، واقعیتی که با رشد تجمل‌گرایی و فاصله گرفتن از ساده زیستی کاملا عادی به نظر می‌رسد و نمونه آن را می‌توان در جایگزین کردن برج‌های لوکس با ظاهری زیبا و آخرین امکانات روز به جای خانه‌های قدیمی و خاطرات چند صد ساله‌شان دید.

دنیا سرآغاز همه زشتی‌هاست، به اوج رسیدن مال دوستی و گرایش به مال‌پرستی عامل بسیاری از لغزش‌ها می‌شود و انسان را از راه کمال باز می‌دارد. تنها ملاک برتری در اسلام تقوا، ساده زیستی و همانا روش و منش پارسایان است.

همان راهی که امامان معصوم نشان داده‌اند، آنان در برابر وسوسه‌های دنیوی مردانه ایستادند و هیچ گاه تسلیم زر و زور و تزویر نشدند. همه می‌دانیم که هر پدیده اجتماعی آثار و نتایجی رابه دنبال خود می‌آورد و در بعضی موارد بر کنش‌ها و واکنش‌های نسل آینده جامعه تاثیر گذاشته و آن را دگرگون می‌سازد.

از پیامبر اکرم (ص) نیز نقل است که همانا خداوند وقتی نعمتی به بنده‌ای داد دوست دارد اثر نعمتش را بر او ببیند. مسلم است که خداوند و ائمه اطهار بر جنبه مثبت و معمول تجمل گرایی تاکید کرده‌اند و این در صورتی است که به کنترل و مراقبت آدمی درآید.

تجمل گرایی در دیدگاه عرف، به معنای روی آوردن بیش از حد به مادیات و گردآوری اشیاء و لوازم غیر ضروری و دل بستن به آن‌هاست، به گونه‌ای که این عمل به یک هدف برای انسان‌ها تبدیل شود. این نوع تجمل‌گرایی نه تنها سفارش نشده بلکه به دلیل پیامدهای ناخوشایند آن از جمله گرفتار شدن در دام اسراف نکوهش نیز شده است. خداوند در کلامی نورانی می‌فرماید: هرگز اسراف و تبذیر مکن چراکه اسراف کنندگان برادران شیاطینند.

از نظر عرف مصداق‌های تجمل گرایی بیشتر هنگامی است که افراد در زندگی شخصی خود به خانه‌های مجلل، خودروهای مدل بالا، سفرهای اروپایی، شرکت در میهمانی‌های اشرافی، تهیه لوازم خانگی لوکس و قیمتی و ... روی می‌آورند. تجمل گرایی در حد متعارف امری نکوست اما اگر به اسراف گراید و به هدف زندگی تبدیل شود پدیده‌ای ناپسند و نکوهیده است.

بنابراین تجمل پرستی به فساد اخلاقی، اقتصادی جامعه می‌انجامد. عاقلانه و سزاوار نیست که عده‌ای از مردم بر اثر فشارهای اقتصادی، با ریاضت و صرفه جویی و کمترین امکانات زندگی کنند و برخی به تجمل روی آورند و به ولخرجی‌های زیان بارشان مشروعیت ببخشند.

افراد تجمل پرست همواره در حال تهیه وسایل لوکس و تشریفاتی زندگی اشرافی خود هستند و در خرج کردن هیچ حدی را رعایت نمی‌کنند. از این رو به تدریج از مردم دور و در نظر آن‌ها بی‌‌اعتبار می‌شوند. کسی که جویای کمال انسانی است نه تنها از شهوت‌های حرام، بلکه از پاره‌ای شهوت‌ها و خواسته‌های حلال نیز باید بگذرد.

در حقیقت بزرگواری و آزادگی انسان با تجمل گرایی در زندگی مصرفی داشتن فراهم نمی‌شود زیرا هر اندازه انسان به تجملات و ظواهر زندگی بیشتر گرایش یابد آزادی و عزت خود را نیز به سرعت از بین می‌برد و سرانجام وابسته و مصرف زده می‌شود.

آدمی هر قدر وابسته و در بند مادیات باشد به همان اندازه شخصیت انسانی خود را به خطر می‌اندازد و در واقع فضیلت‌های وجودی خود را از یاد می‌برد و آن‌ها را به خاطر ثروت ناچیز و بی‌ارزش دنیا می‌بازد. از مهم‌ترین آفت‌ها و پیامدهای منفی این پدیده می‌توان به تباهی سرمایه‌های مادی، زمینه سازی برای گناهان، گسترش فقر در جامعه، تبدیل ارزش به ضد ارزش، کاهش معنویت در جامعه، از بین رفتن آرامش واقعی، ناتوانی در انجام وظیفه، فراموشی یادخدا و قیامت، ورشکستگی و بدهکاری، رویارویی با حق و حقیقت و عذاب الهی اشاره کرد.

 اهمیت مدیریت منابع اقتصادی خانواده تا آنجاست که مدیریت درست و پرهیز از تجمل گرایی به تحکیم بنیان خانواده و کاهش تنش‌ها و مشکلات خانوادگی خواهد انجامید از آنجا که در خانواده انتقال فرهنگ دینی دیده می‌شود. باید نقش این نهاد را در درونی کردن ارزش‌هایی چون ساده زیستی و پرهیز از مصرف‌گرایی، در نظر گرفت و فرهنگ خانواده حد آرمانی مصرف کالا را برای اعضا تعریف کند و با زهد و قناعت خود اعتدال روحی و معنوی خانواده را در تنگ دستی نیز حفظ نماید.

از همین روی بررسی این موضوع ضروری به نظر می‌رسد، نهادینه کردن اصول صحیح مصرف و آگاهی دادن به خانواده‌ها، جوانان ونوجوانان به خصوص مادران و زنان مسلمان است که از عواقب و پیآمدهای شوم تجمل گرایی اطلاع یابند. اساس کار این تحقیق به گردآوری اطلاعات به شیوه‌ی کتابخانه‌ای و با شیوه‌ی بیان به صورت توصیفی تحلیلی می‌باشد بنابراین حب زینت و جمال از نظر قرآن و روایات تا حد اعتدال نه تنها مذموم نیست بلکه خداوند آنرا برای بندگان با ایمان قرار داده است تا از آن در راه رسیدن به کمال استفاده کنند اما نباید راه افراط و تجمل را بپیمایند و زنانی که تربیت فرزندان را بر عهده دارند اگر ما یحتاج فرزندان را در حد معمول برآورده کنند و دچار اسراف نشوند فرزندانی با غنای روحی تحویل جامعه می‌دهند.

انتهای پیام/