به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صبح توس؛ سخنان پیامبر اکرم که به تعبیر صریح قرآن «ما ینطق عن الهوی » است را نمی‌توان و نباید مانند سخنان عادی ارزیابی کرد. اگر با عنایت به این مطلب، سخنان حضرت در مورد افراد و ازجمله خاندان والایشان را مورد دقت قرار دهیم، متوجه می‌شویم که این سخنان در واقع نه صرفا بیاناتی در مورد یک شخص و یک رابطه خصوصی بلکه تعیین شاخص‌ها و علاماتی است برای مشخص نمودن مسیر و جهت‌گیری شایسته جامعه اسلامی بعد از پیامبر اکرم(ص).

شیفتگی و علاقه زیاد پیامبر اکرم(ص) به امام حسن(ع) به اندازه‌ای بود که در زمان زندگانی ایشان، همه مردم جایگاه وارسته امام حسن(ع) را می‌شناختند. پیامبر بسیار می‌فرمود: «حسن از من و من از اویم. هر کس او را دوست بدارد، خدا دوستش خواهد داشت». پیامبر(ص) همواره امام حسن(ع) و امام حسین(ع) را بر دوش خود سوار می‌کرد و می‌فرمود: «به خدا قسم شما دو نفر (حسن و حسین) را گرامی می‌دارم، زیرا خدا شما را گرامی داشته است.»

پیامبر اکرم(ص)همواره می‌فرمودند: «حسن(ع) گل خوشبوی من است.» و می‌فرمود: «پروردگارا! من او را دوست دارم، پس تو هم او را و هر که او را دوست دارد، دوست بدار.» و نیز می‌فرمود: «هر که مرا دوست دارد، باید او را دوست بدارد.»