به گزارش خبرنگار شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ اغتشاشات و بی نظمی ها در ایران همواره این بهانه را به دست سران آمریکا و کشورهای اروپایی داده تا با دستاویز قرار دادن آن، به افزایش فشارها و تحریم های بیشتر بپردازند.
پس از آنکه تلاطم قیمت ارز و بی ثباتی اقتصادی در کشور زمینه اعتراض کسبه و بازاریان شد، دونالد ترامپ به سرعت دست به کار شد تا با تکمیل پازل ایجاد آشوب در کشور، زمینه تحقق اهداف غرب را فراهم کند.
رئیس جمهور آمریکا در اظهاراتی مداخله جویانه عنوان کرد در صورت برخورد با اغتشاشگران، او در حمایت از آنها اقدام خواهد کرد. این اظهارات نشان یک پیام روشن برای ملت و نظام جمهوری اسلامی ایران بود که بدانند آمریکا در حالی که به اهداف خود در جنگ 12 روزه دست پیدا نکرده است، خواب تازه ای برای ایران دیده که از دل ناآرامی ها و آشوب های خیابانی تعبیر خواهد شد.
این سیاست غرب نه تنها در ایران بلکه در هر کشوری که حکومت آن به میل آمریکا و هم دستانش عمل نکند، سیاست حتمی و قطعی است. آمریکا همواره تلاش می کند تا برای ضربه زدن به دولت های مخالف خود از طریق تحریک و تقویت اعتراضات داخلی زمینه را برای تغییر حکومت در کشورهای مخالف خود فراهم کند و اگر تغییر و براندازی محقق نشد، دست کم زمینه تضعیف دولت مرکزی و اعمال فشار حداکثری بر آن از طریق وضع تحریم های کمرشکن را فراهم کند.
ایالات متحده در حالی مدعی تعامل با جهان از طریق دیپلماسی است که این رویکرد در هیچ مقطعی در خصوص کشورهایی که مخالف سیاست های او رفتار کردند، اجرایی نشده است و در حقیقت مسیر دیپلماسی برای آمریکا بسته و قانون جنگل با توسل به زور در اولویت قرار می گیرد تا با تحریم و فشار حداکثری، دولت مرکزی را تحت فشار قرار داده و تضعیف کند.
فتنه 88 و تحریم های کمرشکن برای تغییر سیاست های موشکی، منطقه ای و هسته ای ایران!
پس از انتخابات سال 88، فتنه انگیزی به بهانه ادعای دروغ تقلب در انتخابات منجر به آن شد که آمریکا، اروپا و شورای امنیت تحریم های فلج کننده ای بر ایران اعمال کنند.
در واقع، پس از فتنه88 بود که فشار به استراتژی اصلی آمریکا تبدیل شد و این کشور به جای تصویب و اجرای تحریمهای هوشمند به سراغ تصویب و اجرای تحریمهای شدید یا اصطلاحا «فلجکننده» رفت.
واشنگتن تلاش کرد تا با اعمال فشار حداکثری بر ایران و اعمال تحریم های کمر شکن، در یک جنگ اقتصادی تمام عیار شکاف بین مردم و حاکمیت را زنده نگه دارد تا از این طریق جمهوری اسلامی ایران را وادار به تغییر در سیاست های خود به ویژه در حوزه هسته ای، موشکی و منطقه ای کند!
در اواخر خردادماه ۸۹ یعنی همزمان با اولین سالگرد آغاز فتنه ۸۸ قطعنامه ۱۹۲۹ شورای امنیت بر علیه کشورمان تصویب شد و چند هفته پس از تصویب این قطعنامه، قانون جامع تحریمهای ایران که آغاز تحریمهای شدید علیه کشومان بود، در آمریکا به تصویب رسید که موجب شد در سال 96 دست آمریکا برای بهانه جویی در برابر ایران پر شده و اهرمی برای خروج ایالات متحده از برجام شود که در اثر آن خسارات جبران ناپذیری به کشور به ویژه در حوزه اقتصادی وارد شد.
اغتشاشات آبان 98 و 2 هزار میلیارد خسارت بر کشور!
وقایع آبان 1398، یکی از تلخترین اتفاقات بعد از انقلاب بود که با اعتراضات مردمی به دلیل بیتدبیری دولت دوازدهم در اجرای سیاست افزایش قیمت بنزین و نحوه اطلاعرسانی درباره آن آغاز شد؛ اما به سرعت توسط جریانهای ضدانقلاب مصادره و به آشوبها و اغتشاشاتی خشونتآمیز تبدیل شد.
براساس گزارش رسمی مراکز آماری، در اغتشاشات آبان 98، به 450 بانک در 4 شهر، 80 فروشگاه زنجیرهای در مناطق مختلف کشور، تخریب 120 آمبولانس و 40 پایگاه اورژانس، 180 جایگاه سوخت نزدیک به 2333 میلیارد تومان برآورد شد.
آشوب های داخلی که با بی تدبیری دولت وقت شکل گرفت در نهایت اما به اقدام نظامی واشنگتن علیه ایران و شهادت سردار حاج قاسم سلیمانی منتهی شد. اقدامی که برای کشور هزینه گزافی به ویژه در حوزه سیاست های منطقه ای به دنبال داشت.
دبه کردن آمریکا برای احیا برجام به بهانه حمایت از «زن، زندگی، آزادی»
در جریان اغتشاشات سال 1401 که با شعار « زن، زندگی، آزادی» در کشور آغاز شد، بنا بر اعلام وزارت کشور در جریان اغتشاشات سال 1401 بالغ بر ۱۷ هزار میلیارد ریال خسارت به مکانهای دولتی و خصوصی، اشخاص، خودروها و منازل وارد شد.
اغتشاشات 1401 بیش از 176 همت به اقتصاد کشور خسارت وارد کرد، خسارتی که هزینه آن از جیب مردم پرداخت شد. اما در بازتاب جهانی این اغتشاشات غربی موضوع حقوق بشر و آزادی زنان را دستاویزی قرار داد تا از موضع احیای برجام منصرف شد.
اما در اغتشاشات اخیر که با اعتراض به حق مردم به وضع معیشت و بی ثباتی قیمت ها آغاز شد، غرب به سرعت برای تکمیل نقش خود وارد میدان شد تا با حمایت از آشوب های خیابانی زمینه را برای اعمال فشار به ملت و جمهوری اسلامی ایران فراهم کند.
خبرنگار: فاطمه کرمانی