به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کاشان اول، کاشان در مسیر پیشرفت است. مردم این شهر علاقه مندند به زودی «تمدن عظیم دارالمؤمنین کاشان» بازتولید و احیاء شود. تمدنی الهام بخش و کارآمد، آنچنان که کاشان را به شهر تراز اسلامی تبدیل کند. این مهم، انجام شدنی است اما به غایت سخت و دشوار است. محتاج زمان، صبوری و بیشتر از آن محتاج پیروی از برنامه های روشن شهری است.
بی برنامگی در مدیریت شهری و یا تبعیت از برنامه های خام و ناقص، جدای از چالش آفرینی های مقطعی، می تواند مسیر پیشرفت کاشان را کند و خدایی ناکرده مسدود کند. برای همین باید در فضای نقد مدیریت شهری بیاموزیم که پاشنه آشیل نقادی می بایست ارزیابی برنامه های استراتژیک شهری باشد، نه امتیازدهی به طرح ها و پروژه های پر جلوه شهری. چه بسا ممکن است برای یک پروژه شهری بیش از ۳ میلیارد تومان هزینه شده باشد و در رزومه مدیریتی مدیران، موجبات فخرفروشی و رقابت جویی را فراهم آورد، اما آن پروژه از کمترین اولویت استراتژیک برخوردار باشد و در سویی دیگر ده ها پروژه صد میلیونی روی زمین مانده باشد که از حیث زیرساخت شهری، بنیادین و دارای اولویت باشد.
به این نوع مدیریت شهری گفته می شود «مدیریت ویترینی»، یعنی مدیریتی که در آن اولویت های عمرانی و توسعه ای بر اساس فکرهای محدود، تقلیدهای ناقص از کلان شهرها، رعایت حساسیت های رسانه ای، وفاداری به جنبه های سیاسی و احیانا متأثر از بده بستان های خاص پشت پرده، تعیین می شود. مدیریت ویترینی چه بسا بتواند موجبات رأی آوری موضعی در یک مقطع سیاسی را فراهم آورد ولی در آینده میان مدت، جز خسران و عقب افتادگی برای شهر رهاوردی نخواهد داشت.
در سه سال گذشته، به اقتضاء عضویت در شورای اسلامی شهر به صورت مستقیم از عملکرد شهرداری چندین شهر معتبر در ایران بازدید کردیم. نکته قابل توجه و ممتاز در تمامی این شهرها برنامه های مدون و علمی مبتنی بر دانش پیشرفته متخصصان دانشگاهی بود، آنچنان که افق آینده شهرها دقیقا تعیین شده و ضعف های ساختاری معلوم و بودجه بندی ها منبعث از خرد عقلانی حاکم بر مدیریت شهری بود. برای همین در عموم این شهرها آنچیزی که رخ می دهد همان «تحول شهری» است. چه بسا در کاشان پیشرفت در حال وقوع است اما خبری از تحول نیست. البته این مدعا قابل مناقشه است و مخالفان و موافقان جدی دارد. اما به اجمال می توان با استناد به برخی آمار این مدعا را قابل ارزیابی کرد.

کاشان شهر گرانی است
هزینه های بسیاری به مردم این شهر تحمیل می شود و در عوض خدمات ویژه ای ارائه نمی شود. طبق جداول رسمی سرانه بودجه شهرداری های کشور بدین شرح اعلام شده است:
مشهد (۳.۶ میلیون تومان)؛ تهران (۲.۱۸ میلیون تومان)؛ شیراز (۲ میلیون تومان)؛ ساری (۱.۸ میلیون تومان)؛ ارومیه (۱.۷ میلیون تومان)؛ تبریز (۱.۷ میلیون تومان)؛ اصفهان (۱.۵ میلیون تومان)؛ قم (۱.۲ میلیون تومان)؛ اهواز (۱.۱ میلیون تومان)؛ کرج (۱ میلیون تومان)
و جالب آنکه سرانه شهرداری کاشان (۱.۹ میلیون تومان) است. به زبان ساده فقط سه شهر ایران سرانه ای بیشتر از کاشان دارند (مشهد، تهران و شیراز) و تمام شهرهای ایران به لحاظ سرانه بودجه شهرداری، وضعیتشان از شهرداری کاشان ضعیف تر است. حتما در این سال ها به برخی شهرهای ایران مسافرت کرده اید و خبر از تحولات بنیادین این شهرها دارید. نیازی به مشاهدات علمی عجیب و غریب نیست. حتی نیازی نیست کاشان را با اصفهان و پیشرفت های شگرف این شهر مقایسه کنید. فقط کافی است وضعیت کاشان را با چند شهر قم، اهواز و تبریز مقایسه کنید.
ما شهر گرانی داریم. پول زیادی در این شهر وجود دارد و دست شهرداری در هزینه کردهای عمرانی گشاده است. اگرچه چالش های جدی در حوزه وصول درآمدهای شهری موجود است و شهرداری برای وصول درآمدها باید زحمات طاقت فرسایی متحمل شود، اما به نظر می رسد در این شهر مشکل، فقر پول و بودجه نیست، مشکل دو چیز است؛ ۱- نبود برنامه استراتژیک؛ ۲- نبود نظارت بر مدیریت شهری.
مادامی که در خصوص حل این مشکل اقدام خاصی صورت نگیرد، در بر همین پاشنه خواهد چرخید.

علی رسول زاده-عضو شورای اسلامی شهر کاشان

انتهای پیام/