گزارش/

آیین سنتی نو اوستی در کنار رودخانه تاجیار سراب برگزار شد+تصاویر

نو اوستی یا همان پریدن از روی آب صبح چهارشنبه آخر سال برگزار می شود و شکل قدیمی آن به این صورت است که بعد از گرفتن جشن شب چهارشنبه آخرسال مردم صبح زود روز چهارشنبه از خواب بیدار می‌شدند و با در دست داشتن کوزه سفالی که همیشه به رنگ سفید با گل‌های قرمز بود برای پریدن از روی نهر آب به کنار رودخانه محل زندگی خود می‌رفتند.

[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از صدای سراب، این آیین از جمله آیین‌های نوروزی آذربایجان است که بر اساس سنتی دیرینه هنوز هم در بیشتر مناطق روستایی و در بین جوانان و کهنسالان برگزار می‌شود.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صدای سراب,

نو اوستی یا همان پریدن از روی آب صبح چهارشنبه آخر سال برگزار می شود و شکل قدیمی آن به این صورت است که بعد از گرفتن جشن شب چهارشنبه آخرسال مردم صبح زود روز چهارشنبه از خواب بیدار می‌شدند و پدر و مادر، فرزندان، عروس‌ها، نوه‌ها با پوشیدن لباس‌های نو و با در دست داشتن کوزه سفالی که همیشه به رنگ سفید با گل‌های قرمز بود برای پریدن از روی نهر آب به کنار رودخانه محل زندگی خود می‌رفتند.

البته در سراب رسم بود که مردم به رودخانه تاجیار می‌رفتند و این مراسم را آنجا انجام می‌دادند.

زمانی که به رودخانه می‌رسیدند دست و صورت خود را با آب زلال رودخانه می‌شستند، کوزه را پر از آب می‌کردند و به نیت پاکی و زلالی سال جدید به خانه می‌بردند، البته همراه کوزه سفالی خود قیچی، اسفند و جارو نیز می‌بردند که هر کدام از آنها نماد و سمبل چیزی بودند.
با قیچی آب را به نیت بریدن کدورت‌ها و بدی‌های سال کهنه می‌بریدند ، اسفند را برای چشم زخم و دور کردن چشم حسودان و بد نظران در داخل کوزه قرار می‌دادند و با جارو پلیدی‌ها و کثیفی‌های سال کهنه را جارو می‌کردند.

,
,

بعد از تمام شدن این مراسم در دل نیت می‌کردند و ۷ مرتبه از روی آب می‌پریدند.

: عکس قدیمی از مراسم نو اوستی سراب سد تاجیار نفر جلویی مرحوم اصلان خان بهمنی در حال شکر گذاری

عکس قدیمی از مراسم نو اوستی سراب سد تاجیار نفر جلویی مرحوم اصلان خان بهمنی در حال شکر گذاری

این مراسم به قدری زیبا بود که در این روز حال و هوای خاص حاکم می‌شد و بوی تازگی و نو بودن همه جا را در بر می‌گرفت.

اجرای این‌گونه مراسم در گذشته سبب می‌شد تا خانواده‌ها بیشتر به هم نزدیک‌ شوند و جویای حال یکدیگر باشند.

حال در هر جایی که آیین‌ها به فراموشی سپرده می‌شود رنگ صمیمت نیز کمرنگ می‌شود باید این را به خاطر داشته باشیم که از آیین‌های نوروزی کهن و دیرینه پاسداری کنیم و نگذاریم غبار کهنگی و فراموشی بگیرند.