گزارشی از سفر دانشگاهیان لرستان به عتبات عالیات؛ صفای قرائت دعای کمیل در حرم صاحب دعای کمیل

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از منار، همه چیز از شنیدن خبری در تلویزیون شروع شد؛ خبری که شاید برای بسیاری از بیننده ها معمولی بوده و به آن بی توجه باشند اما برای مایی که تک تک لحظه ها را برای حضور در بهشت روی زمین می شمردیم برقی در چشمان و امیدی در دل بود.

این خبر از سفری عاشقانه برای دانشگاهیان حکایت داشت، سفری که سراسر عشق بود و با تمام وجود خواهان آن بودیم، سفری که شنیدن در موردش نیز بغض آلودمان می کرد...آری این سفر ما را به عتبات عالیات در کشور عراق می برد، جایی که حرم مطهر شش امام عزیزمان در آنجاست و ما بی قرار حضور در این بهشت زمینی...

شنیدن از قرعه کشی برای منتخبان حضور در این سفر مضطربمان می کند که آیا از میان این همه عاشق بی قرار امیدی برای رفتن ما به این سفر سراسر معنویت هست؟ اما پس از چندی با ناباوری تمام شاهد دریافت پیامکی هستیم که از پذیرفته شدنمان برای حضور در این سفر عاشقانه خبر داده و برای اقدامات بعدی سفر راهنماییمان می کند...شاید به قول خودمان طلبیده شدیم و باید این راه را برویم...

یک هفته مانده تا حرکت به دانشکده داندانپزشکی خرم آباد دعوت می شویم تا طی جلسه ای توجیه شده و با مدیر و روحانی کاروان نیز آشنا شویم؛ در تمام طول جلسه بسیار از تنگی وقت می شنویم، از اینکه روزهای حضور در عراق به سرعت می گذرد و باید نهایت استفاده را از آن ببریم، با اینکه صحبت های مدیر و روحانی کاروان بیش از یک ساعت طول می کشد اما همگی طی این مدت سکوت کرده و با اشتیاق به این سخنان گوش فرا می دهند.

نمی دانیم چگونه سال تحویل می شود، راستش را بخواهی از نوروز امسال چیزی نیست که توجهمان را جلب کند، آنچه در سر داریم بستن چمدان ها برای روز دوم فروردین است که قرار  است ساعت 15:30 در مقابل دانشکده دندانپزشکی جمع شده و به سوی آنجا که دل حضور دارد حرکت کنیم...راستش با اینکه آقای زهره ای مدیر کاروان بارها تاکید کردند که ساعت 15:30 به وقت رسمی کشور حرکت می کینم اما آنقدر نگران جا ماندنیم که باز هم می پرسیم ساعت 15:30 به وقت جدید یا قدیم؟!

بالاخره روز موعود فرا می رسد، از اضطراب و بی خوابی شب قبلش بگذریم فقط تلاشمان این است که به موقع برسیم که همین اشتیاق وصف ناشدنی دقایقی زودتر از زمان موعود به قرار می رساندمان تا دیگران هم متوجه شوند چقدر بی قرار حرم اربابیم...

قرار است از مرز مهران وارد کشور عراق شویم که در مسیر و در شهر کوهدشت حاج آقا فتحی روحانی کاروان به همراه دو خانواده دیگر به جمع ما اضافه می شوند تا جمع 38 نفره مان برای هشت شبانه روز سفر لبالب عشق و معرفت کامل شود.

ساعت حوالی 23 است که به شهر مهران می رسیم و در اقامتگاهی اُتراق می کنیم تا بلافاصله پس از نماز صبح و صرف صبحانه در روز سوم فروردین به سمت مرز حرکت کنیم.

یکی یکی از گِیت ایرانی عبور کرده و مُهر خروج از کشور در گذرنامه هایمان زده می شود تا سوم فروردین 96 روزی به یادماندنی برای جمعی از دانشگاهیان لرستانی باشد...

اعضای کاروان که دانشجو و استاد دانشگاه و کارمند دانشگاه به همراه خانواده هایشان هستند بعد از گِیت ها منتظر می مانند تا همه اعضا جمع شده و با هم به سوی گِیت های مرز عراق حرکت کنیم، در همین حین 64 گِیت که برای زائران اربعین جداگانه و در محوطه پایانه مرزی آماده شده توجهمان را جلب می کند، گِیت های خالی تک تک آن لحظات را برایمان تداعی می کند، لحظاتی که جمعیتی بی نظیر در همین مکان برای رسیدن به آن سوی مرزها و همدردی با زینبِ حسین(ع) اشتیاقی بی نظیر داشته و سختی های راه را به جان می خریدند.

همان اطراف مردانی که بسیاری از آنها مویی سپید کرده و قامتی خم کرده اند با گاری ایشان منتظرند تا چمدان هایی که برایشان رزق حلال می آورد را جا به جا کنند و زائران نیز خستگی کمتری متحمل شوند.

با ورود به کشور عراق ساعت هایمان یک و نیم ساعت به عقب کشیده می شود، سوار اتوبوس عراقی می شویم و آقای زهره ای اعضا را می شمرد و باز هم یک نفر کم است! و باز هم آن یک نفر کوچکترین عضو کاروان محمدرضای شیرخواره است که در آغوش گرم مادرش به خواب رفته است.

در تمام مسیر اولین چیزی که توجه هر بیننده را به خود جلب می کند آثار خرابی ها و ویرانی های جنگ در این  کشور است که با دیدن آن بارها و بارها خدا را برای امنیت کشورمان شکر می کنیم.

حوالی ساعت 13 به وقت این سرزمین است که به ورودی نجف اشرف می رسیم، حاج آقای فتحی دعای ورود به شهر نجف را می خواند و هم کاروانیان برای مظلومیت علی(ع) بغض کرده و با چشمان بارانی از شیشه های اتوبوس به دنبال گنبد طلایی حرم امیرمومنان(ع) هستند...

ساعت 16:30 است که پس از ساعتی استراحت آمدیم تا با دانشگاهیان قزوینی راهی حرم امیر دلها شویم، روبروی باب الساعه حرم امیر نشسته ایم، مداح روضه و اذن دخول می خواند و هوا نیز همراه جمع ما بارانی می شود...

شب جمعه، دعای کمیل در حرم صاحب کمیل، زیر باران رحمت الهی صفای عجیبی دارد؛ و چه زیباست که باران چشم ها با باران رحمت الهی در حرم امیر دلها یکی شده است...

ادامه دارد...

معصومه نوروزپور

انتهای پیام/