«ماجرای نیمروز» نباید ماجرای امروز شود + تصاویر

ماجرای نیمروز داستان بی بصیرتی و جهل مردمانی راه گم کرده است که شاید شرشان امروز از سر میهن ما کوتاه شده است. اما اگر کوتاهی کنیم هنوز هم بستر برای رشد چنین تفکر مسمومی در جامعه وجود دارد.

[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نسل فردا؛ چند سالی هست که حال و روز سینمای ایران چندان خوب نیست. سینمای گیشه گرایی که صاحبان آن برای جذب مخاطب و یا شاید به بیانی بهتر جذب مشتری و فروش بیشتر از هیچ عملی فروگذار نیستند. حتی تا آنجا که فساد و فحشا را ترویج دهند و خیانت و روابط نامشروع را عادی و متعارف نشان دهند.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, نسل فردا,

هر از چند گاهی هم دست به خودزنی و سیاه نمایی می زنند تا صاحب جایزه های رنگارنگ بین المللی شوند. گاه پیش می‌آید که قلم و دوربین خود را به احزاب و گروه‌های سیاست زده فروخته و برده ی آنان می شوند.

وضعیت چنان بحرانی است که چندی پیش پیمان معادی بازیگر سینما در یکی از برنامه های تلویزیونی اعلام کرد که اجازه ی دیدن فیلم هایش را به فرزندانش نمی‌دهد. اما هنوز هم هستند کارگردانانی مثل محمد حسین مهدویان که دست به خرق عادت بزنند و حال و روز مریض سینمای کشورمان را کمی بهبود بخشند.

سازنده ی فیلم های درخشان «آخرین روزهای زمستان» و «ایستاده در غبار» این بار هم برگی دیگر از تاریخ انقلاب راورق زده و اثری قابل ستایش را خلق کرده است.

«ماجرای نیمروز» داستانی واقعی است از روزهایی که نهال نوپای انقلابمان درگیر دو مبارزه ى بزرگ بود. یکی با رژیمی سفاک و خونریز که خارج مرزهای کشورمان به خاکمان تجاوز کرده بود و دیگری گروهی بودند که یا معاند بودند و یا فریب خورده و گمراه که در داخل شهر های کشور به جنایت و کشتار دست می‌زدند و خواسته یا ناخواسته ستون پنجم خوبی برای دشمن شده بودند.

بمب گذاری ، ترور شخصیت های مهم و برجسته کشور ، کشتار مردم بیگناه ، شکنجه و آزار و اذیت های وحشیانه اعمالی بود که در کارنامه ی ننگینشان نقش بسته بود.

ماجرای نیمروز ، داستان عروج رجایی، بهشتی،باهنر و از بین رفتن سرمایه های ناب امام و انقلاب است. و داستانِ رزمندگانی گمنام و بی ادعا که جبهه جنگ شان بسیار سخت تر و هولناک تر از جبهه ی جنگ با بعثی ها بود. آن جا دشمنان خارجی هایی بودند که از رو به رو حمله می‌کردند. اما این جا دشمنان میان مردم بودند، مثل آن ها لباس می پوشیدند، مثل آنها حرف می زدند و حتی گاه پیش نمازشان می ایستادند.

منافقانی که حتی تا پست های اصلی کشور و نظام هم نفوذ کرده و وقیحانه تیشه به ریشه ی نظام و انقلاب می زدند. ماجرای نیمروز داستان بی بصیرتی و جهل مردمانی راه گم کرده است که شاید شرشان امروز از سر میهن ما کوتاه شده است. اما اگر کوتاهی کنیم هنوز هم بستر برای رشد این چنین تفکرهای مسموم در جامعه وجود دارد. به امید آن که ماجرای نیمروز ماجرای امروز ما نشود.

یادداشتی از مهرداد احمدی