گزارشی از سنت های فراموش شده؛
مدرنیته ای که جای سنت را تنگ کرده/ دنیایی که پشت گوشی جهنم می شود
این روزها محیط های خانوادگی آنقدر کوچک و بی روح شده که علاوه بر بی حوصله شدن بزرگتر ها، بچه ها نیز حال بازی کردن ندارند و وسایل ارتباط جمعی، بازی های رایانه ای و ورزش های جدید خود را در دل مردم جای کرده اند و این بازی ها به دست فراموشی سپرده شده اند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از ائل، بچه که بودیم، دوره همی های خانوادگیمان همراه با شلوغی ما بود و شوخ طبعی بزرگانمان؛ فضای خانه ها با حضور پدر بزرگ ها و مادربزرگها عطر دیگری به خود می گرفت و خانواده های بزرگ، با کنار هم بودن، زندگی خوشی را می گذراندند ولی امان از گذر زمان، گذر زمانی که خیلی از خوب ها را از بین ما برد و فضاهای شاد را تبدیل به رویا کرد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ائل,
این روزها محیط های خانوادگی آنقدر کوچک و بی روح شده که علاوه بر بی حوصله شدن بزرگتر ها، بچه ها نیز حال بازی کردن ندارند و وسایل ارتباط جمعی، بازی های رایانه ای و ورزش های جدید خود را در دل مردم جای کرده اند و این بازی ها به دست فراموشی سپرده شده اند. اما لذتی که در آنها هست را هیچ بازی کامپیوتری یا معاشرت مجازی نمی تواند به انسان بدهد. هیجان و شادی وسطی و جیغِ خوشحالی از برنده شدن چیزی نیست که بتوان در دورهمی های ساده این روزها آن را تجربه کرد.
بازی های سنتی آذربایجان مثل"بازی محلی آرادا ووردو- اتهگه داش قویدو- ائرمنی جیزیغی-هُپ هُپ-گیزلن پالانج-بش داش و... از جمله بازی های خوبی بودند که در ذهن پدرها و پدربزرگ های عزیز ما تجسم خاطراتی شیرین است و دیدن تصاویر و یا حتی شنیدن نام بازی های قدیمی خنده ای به وسعت تمام چهره و یاد آوری آن روزهای خوب، بر صورتشان می نشیند.
,
,
,
این گزارش شاید به حساب یاد آوری و یا به حکم ادای دین تمام بچگی ها و خوشی های قدیمی که جای خود را به فضای بیمار مجازی داده، نگاشته می شود و در این خصوص با نظرات همشهریان را در همین فضای مجازی با ارسال یک عکس جویا می شویم، عکسی که شاید برای خیلی ها روزهای خوبی و خاطرات خوشی را رقم زده .
,,
, ,
,
کاش بچه میماندیم
,ملیحه،۲۱ ساله در این خصوص می گوید: همیشه عکس های قدیمی مرا به خانه مادر بزرگم میکشاند، حیاط بزرگ و سر سبز با چند تا پسر عمو و پسر عمه و بازی های خالصانه کودکانه...
,دعوا هایی که فقط چند دقیقه طول میکشید و قهرهایی که با یه شکلات و لبخند تبدیل به آشتی می شد. من هیچوقت فکر نمیکردم اینهمه از بچگی ها و بازی های بچگی دور شده ام، کاش بچه میماندیم.
,,
کودکانی که از بچگی خاطره ندارند
,مرضیه، نیز می گوید: بچه های امروزی، ده سال بعد خاطره ای از بچگی خود ندارند، نه شیطنت میکنند و نه سر زانو هایشان زخم میشود، چرا که همه یا در مقابل تلویزیونند و یا با گوشی و تبلت بازی میکنند؛ زخم های روی دست و پایمان همگی حاکی از یک روز خوب بود که شاید کتک هم میخوریم ولی باز هم شاد بودیم.
,,
, ,
دنیایی که پشت گوشی جهنم می شود
,مهدی، ۲۷ ساله میگوید: من بچه روستا بودم، عید که میشد انگار دنیا را به ما داده اند، تخم مرغ های آب پز که عیدی به ما میدادند را به هم میکوبیدی، بازی های خاصی میکردیم که حتی دلمان نمی آمد شب به خانه برگردیم، متاسفانه هیچکدام از بچه های امروزی این حس خوش را تجربه نخواهند کرد چرا که دنیایشان پشت گوشی ها تبدیل به جهنم شده.
,,
وقتی درس بهانه ای برای اتمام دلخوشی ها می شود
,صفورا ، مادر ۲ فرزند نظرش را در مورد عکس و بازی های سنتی می گوید: ما دختر ها وقتی جمع می شدیم، خاله بازی می کردیم ولی الان هیچ بچه ای حتی حاضر نیست بازی های قدیم را یاد بگیرد البته سهل انگاری از طرف والدین است، این بازی ها را پدر بزرگ ها و مادر بزرگها یادمان داده بود ولی ما حتی به عنوان پدر و مادر کاری برای بچه هایمان نمی کنیم که مبادا از درس عقب بیوفتد در حالی که کودک نیاز به تفریحاتی دارد که هیجان خود را تخلیه کند ما درس را بهانه ای برای همه خوشی ها کردیم.
,,
دادن گوشی به کودک ظلم است نه لطف
,حاج حسین، ۶۵ ساله که پدر بزرگ چند نوه است در این باره می گوید: خانواده ها و جامعه با دادن امکانات به جای لطف به کودک ظلم میکند، بچه ها زندگیشان وابسته به اینترنت شده و با این اوصاف آینده خوبی را پیش رو نخواهند داشت، اکثر دهه ۸۰ و ۹۰ کودکان منزوی و افسرده ای هستند که با گوشی تغذیه میکنند.
,سخن آخر
,در ایام قدیم حضور مادر بزرگ ها و پدر بزرگ ها در جمع خانوادگی به عنوان نعمت محسوب میشد و با قصه گویی و تعریف داستانهای حماسی و یا آموزش بازی های قدیمی و سنتی، آیین و رسوم گذشته را یاد آوری میکرد؛ بازیهای سنتی قدیمی همچون هفت سنگ، عمو زنجیرباف، قایم موشک، گرگم به هوا، کی بود کی بود، لی لی، شیر و آهوها، وسطی و ... ریشه در سنت های دیرینه مردم ایران دارد و هنوز نسلی که با این بازی ها اوقات فراغت خود را سپری می کردند، هستند و فقط از آنها به عنوان خاطرات کودکی یاد می کنند.
,ما خیلی چیزها را فراموش کردیم، از بازی ها و سرگرمی ها گرفته تا خودمان؛ سنت هایی که گاهی عدم حضوش و یا کم رنگ شدنش اثرات جبران ناپذیری می گذارد و اینبار هیچ کسی مسوول این قضایا نیست الا خودمان و خودمان...
]
ارسال دیدگاه