بنویسیم پدر بخوانیم زندگی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نبض نی ریز؛ روز پدر است، روزکسی که عاشقانه هایمان را به هر زبانی تقدیمش کنیم بازهم کم است و تمامی ندارد، کسی که بدون شک قهرمان زندگی همه ماست و همه ما او را به عزت و ازخودگذشتگی  می شناسیم.

فرد تاریخ ساز زندگی خیلی هایمان کسی که کمتر از محبتمان به او می گوییم اما عاشقانه دوستش داریم و پادشاه قلب و زندگی هایمان است.

در روز میلاد حضرت علی(ع) و روز بزرگداشت  مقام والای پدر، زبان ها عاجز می مانند از گفتن در وصف انان، ویژگی ها و خصوصیاتشان هرروز از جلوی چشمانمان رد می شود و نیازی به گفتنشان نیست.

این روزها همه به دنبال انتخاب بهترین هدیه ها بوده ایم که تقدیم پدرانمان کنیم؛ اما در همسایگی ما کسانی هستند که پدرانشان رفته اند تا از حریم حرم حضرت زینب(س) دفاع کنند و مدت هاست فرزندانشان چشم به راهشان هستند و اینان تنها هدیه ای که میتوانند تقدیم وجود پدرانشان کنند دعا و صلوات است.

یا اصلا دخترکی که باقاب عکس بابا بزرگ شده است و قدکشیده و هنوز هیچ نشانی از پدر ندارد و تنها دغدغه اش برگشتن تکه استخوانی یا پلاکی ازباباست.

در این روزها و شب ها ما شادی می کنیم و فرزندان آن غیورمردان  دلواپسی و چشم انتظاری را به دوش میکشند.

در این شادی ها حواسمان را جمع کنیم که یادمان نرود این اسایش و ارامش را مدیونیم.

پس در این روزها و شب ها در کنار پدرانمان دعا برای مدافعان حرم را فراموش نکنیم.

خیلی از فرزندان شهدای مدافع حرم برای اولین سال است که روز پدر را در کنار قبور مطهر پدرانشان جمع می شوند و انجا روز پدر را به پدرانشان تبریک می گویند.

کار سختی نیست درروز بزرگداشت مقام پدر دست در دست پدرانمان یادی کنیم از شهدای عزیزی که رفتند تا بمانیم و برای همیشه پدرانه در تاریخ زندگیمان جاودانه شدند، کاری کردند کارستان که اگرانان در هشت سال دفاع مقدس و حتی همین حالا برای دفاع از کشور نمی رفتند و نبودند ما نمی توانستیم با این اسایش و ارامش درکنار پدرانمان این روزها را به این راحتی جشن بگیریم.

به راستی که پدر یعنی ایثار، ازخود گدشتگی، یعنی تکیه گاه، کسانی که ذره ذره اب می شوند تا من و شما قدبکشیم و برخی مواقع اصلا حواسمان نیست.

پدرانمان با تمام آب شدن ها همچنان محکم واستوار ایستاده اند و گاهی گم نام ترین فرد زندگی برخی هایمان پدر است.

روز به روز موهای پدرم که سفید تر می شود شرمندگی ام در مقابلش بیشتر و بیشتر می شود که جوانی اش را که بهترین روزهای زندگی اش بود به پایم ریخت و من هیچ پاسخی را برای ازخودگذشتگی هایش نمیابم و نا خوداگاه دستانم را روبه اسمان بلند می کنم و از خدا میخواهم سایه اش را هیچ زمانی از سرم برندارد و دین هایی که بر گردنم دارد ادا کند.

به نظر باید اینگونه باشد که بنویسیم پدر بخوانیم زندگی