میناب؛ پایتخت تمدن ۲۵۰۰ ساله جنوب کشور
شهرستان میناب با قدمتی بیش از ۲۵۰۰ ساله با جمعیت نژادی متشکل از اقوام عرب حاشیه خلیج فارس، ایرانیان اصیل فارس زبان و نژاد، سیاهان آفریقایی، بلوچ های ناحیه بلوچستان، بشکردی های مهاجر منوجانی های مهاجر و کلا مهاجرین شمالی این شهر تشکیل می شود.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از میناب جنوب، میناب یا شهر آنامیس در شرق استان هرمزگان قرار دارد که از شمال به شهرستان رودان، از غرب به بندرعباس و از شرق و جنوب به شهرستان جاسک محدود میشود. بخشهای و سیعی از ساحل غربی و جنوب غربی آن را آبهای تنگة هرمز در بر گرفته است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, میناب جنوب, میناب یا شهر آنامیس در شرق استان هرمزگان قرار دارد که از شمال به شهرستان رودان، از غرب به بندرعباس و از شرق و جنوب به شهرستان جاسک محدود میشود. بخشهای و سیعی از ساحل غربی و جنوب غربی آن را آبهای تنگة هرمز در بر گرفته است.,
جلگه مینو بیش از ۱۰۰ هزار سال قدمت دارد بنیان شهر میناب را به زمان ساسانیان نسبت میدهند؛اما بعضی از اسناد تاریخی موجود نشان میدهد این شهرستان از قدمتی بیش از ۲۵۰۰سال برخوردار میباشد که بدین منظور میتوان به سفر نامه نئارخوس (نئارکوس) سردار اسکندر مقدونی مراجعه کرد این احتمال نیز هست که این شهر در زمان ساسانیان به آبادانی و رونق رسیدهاست.
از میناب با نامهای مینو، مینا، هرمز، هارموز، آنامیس و توسط نئارخوس دریانورد مقدونی در سفر نامه اش با عنوان هارموز و یا آرموز نام برده شدهاست.
,
به نظر برخی تاریخدانان وجه تسمیه میناب، آب فرآوان و رودخانه پر آب با آب شیرین آن بوده و قدیمیترین نامی که در کتب تاریخی و در زمان هخامنشی از میناب برده شده شهر اورگانا بودهاست.
,شهرستان میناب با مساحتی در حدود 56 هزارو 878 کیلومتر مربع در جوار آبهای تنگة هرمز با ارتفاع 27 متر از سطح دریا واقع شده که جمعیت نژادی میناب متشکل از ترکیبی تقریبا در هم بافته از اقوام عرب حاشیه خلیج فارس، ایرانیان اصیل فارس زبان و نژاد، سیاهان آفریقایی که در گذشته به عنوان برده مورد استفاده قوم بسیار ثروتمند و قدرتمند هرموزی ( مینابی ) استفاده می شدند ( زنگباریان )، بلوچ های ناحیه بلوچستان ( همسایه شرقی ) و حالا تعداد زیادی از بشکردی های مهاجر ( که احتمالا از اقوام اصیل آریایی هستند )، منوجانی های مهاجر و کلا مهاجرین شمالی این شهر تشکیل می شود.
,مردم میناب به صورت سنتی به کار صید و صیادی و داد وستد کالا و همچنین دامداری و کشاورزی اشتغال دارند. هنرمندان رشتة صنایع دستی نیز به کار گلابتون دوزی، حصیربافی، سبد بافی، زیرانداز، چادرشب بافی، جهله سازی (نوعی کوزة سفالی) و... اشتغال دارند.
,صنایع کارگاهی و تبدیلی نیز به تعداد اندکی در این شهرستان وجود دارد که میتوان به مجتمع صنایع تبدیلی مرکبات به ویژه کارخانة آبلیموگیری، کارخانة مواد خوراکی، کارگاههای نساجی، کارخانههای مصالح ساختمانی و ابزارآلات فلزی اشاره کرد.
,شهر میناب مرکز شهرستان میناب با پهنهای در حدود چهل کیلومتر مربع در پیرامون رودخانة میناب و قلعة بی مینو( بی بی مینو یا هزاره) با بلندای حدود چهل متر از سطح دریا واقع شده است.
,این شهر از شمال به آبادی های دهستان حومه، از غرب به رودخانة میناب و از جنوب به دهستان بندزرک محدود میشود که در میان نخلهای سر به فلک کشیده و درختان انبه با زیبایی ویژهای جلوه گری میکند و به همین دلیل در گذشته به عنوان «عروس جنوب» شهرت داشته است.
,میناب در سال ۱۳۱۰ خورشیدی در تقسیمات کشوری به شهر تبدیل شد ودر سال ۱۳۳۴ به شهرستان ارتقاء یافت.
,میناب یا هرمز کهنه، بازمانده شهری است که بنای آن را به اردشیر بابکان نسبت می دهند، تاریخ میناب با تاریخ شهر هرمز باستانی درآمیخته است.
,مردم بومی معتقدند در روزگاران گذشته دو خواهر به نام های بی بی مینو و بی بی نازنین این شهر را بنا کرده اند. در گذشته دو قلعه وجود داشته که یکی از آنها ویران شده است. این قلعه تا اواخر دوره قاجار مرکز حکومت محلی بوده و در اطراف آن، خندقی وجود داشته است. در آن زمان همیشه سربازان مسلح در قلعه نگهبانی می دادند.
,یکی از مکان های دیدنی که با فعالیت اقتصادی مردم به خصوص زنان درآمیخته، پنج شنبه بازار میناب است. این بازار در مرکز شهر میناب قرار دارد.
,از یک سو به بازار سرپوشیده میناب و از سوی دیگر به میدان اصلی شهر می رسد و محل عرضه صنایع دستی و تولیدات سنتی و خانگی است. در پنج شنبه بازار انواع حصیر، ظروف حصیری، سفال، لواز دوخت لباس، برقع ، ماهی و انواع مواد غذایی عرضه می شود.
,سد استقلال میناب روی رودخانه میناب در۲ کیلومتری شرق این شهر احداث شده است. رودخانه میناب یکی از پر آب ترین رودخانه های منطقه است که از دو رودخانه دیگر به نام های رودان و چغین تشکیل یافته است.
,سد استقلال و دریاچه آن فضای دیدنی مناسبی برای گردشگران است و آب آشامیدنی بندرعباس، خمیر، قشم و آب مورد نیاز بسیاری از باغات کشاورزی منطقه میناب از آن تامین می شود.
,آب و هوای گرم و مرطوب وجود رودخانه ها، دشت ها، جلگه های آبرفتی و خاک حاصل باعث شده کشاورزی در این منطقه رشد زیادی داشته باشد. مهمترین محصولات کشاورزی آن، مرکبات خرما، صیفی جات، غلات، پرتقال، لیموترش، گوجه فرنگی، خیارسبز، هندوانه، پیاز، بادمجان و … است.
,باغات انبه میناب معروف هستند. انبه میوه ای درشت و بیضی شکل است که طعم بسیار خوبی دارد. از میوه نارس آن که ترش مزه است در تهیه ترشی استفاده می کنند.
,سایر آثار تاریخی و جاذبه های گردشگری شهرستان میناب عبارتند از: مساجد هفت خواهران ، بلوکی، الله وردیخان، سنگی، آب انبار شیرین و فرهاد، قنات آب شهر، حوض سنگی، غار قدیمی اریکسون، چشمه های گیو، نودر، خانه های ایمانی، پاکوهی، بهادری، پاسلار، بلوکی، ترابی، معلمی، صیادی، قسمی، بلوچ، جهانگیری، حاجی عباس، آستانه حضرت ابوالفضل، شاه محمد، شاه مرعش، زیارت شاه پریان، شیخ شمس الدین ، حضرت سلیمان، رقیه خاتون، قدمگاه ائمه(ع)، سرمست، سنگکی، شهرهای قدیمی درگ پایین، جوزین، گران، محوطه های لنگر، کیش، مهرغان، احمدآباد، کولباس، دره گبری، قلعه های گرو، آسمان، کریان، شهسوار، راونگ، حاج خادمی،سرنی، سراوان، دزدان، عرب های مسقطی، حاجی خان، محتاج سربازان، سنگی، کلیبی، قبرستان گرو، ماه خاتونی، کوهستک، کریان، لنگ شهید، مولوی می توان اشاره کرد. …
,سفال گری از مهمترین صنایعی است که در روستاهای اطراف میناب از جمله بهمنی، شهوار و حَکمی رواج دارد. مهمترین محصول سفالی، کوزه آبی به نام جهل است که به صورت گرد و کروی با گردنی استوانه ای شکل ساخته می شود و بنا به شکل و ترکیب آن نام های مختلفی دارد، مانند جهله گردن غزالی، جهله مورک و جهله بوکو، قلیان، سرقلیان، گشته سوز، انواع اسباب بازی های سفالی و انواع لیوان از دیگر اجناس سفالی هستند.
,برقع، گلابتون دوزی، خوس دوزی، سوزن دوزی، حصیربافی، مهمترین محصولات حصیربافی میناب عبارتند از:
,سوند
,حصیری زمخت و خشن است که برای ساخت و برپایی کپر و سقف ساختمان استفاده می شود.
,پری
,از نظر زبری و زمختی بافت شبیه سوند است و از آن برای بسته بندی خرما استفاده می کنند.
,تک
,نوعی زیرانداز نرم و ظریف است که از الیاف و برگ های باریک و نرم درخت خرما بافته می شود.
,کنتله
,ظرفی گرد و مدور، با درپوش مخصوص برای نگه داری غلات و حبوبات است.
,گفه
,نوعی ظرف است که معمولاً برای میوه و خرما استفاده می شود. آن را در رنگ ها و طرح های مختلف می سازند.
,سپ
,سپ شبیه به سینی دایره شکل است که اطراف آن را قابی محکم در برگرفته و اندازه ها و رنگ های مختلفی دارد.
,از دیگر صنایع حصیری می توان به بادبزن، جاروپیشی، کندوک هارتی که نوعی ظرف نگهداری آرد است. کندوک نونی، هاردکیز که نوعی الک و غربا است، کرسی بلی، دهوک، کَتَل، سرجهله ، مچک و … اشاره کرد.
,غذاهای محلی
,پودینه، قلیه ماهی، قلیه میگو، هواری، کپاتیف بریجی، ماهی کباب.
,بازی های محلی
,دارتوپا، رمازا، یک قل دو قل، دارکلکا، آزادا، کامپوت، انتلا، کفلیتا، تیلما
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه