بقیع، نماد مظلومیت ائمه

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از آناج، (فِی بُیُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَیُذْکَرَ فِیهَا اسْمُهُ یُسَبِّحُ لَهُ فِیهَا بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ) سوره نور، آیه 36.

ترجمه: « ( آن نور هدایت،) در خانه‌هایی است که خدا اذن داده تا (مقام آن ها) رفعت یابد و نام خدا در آن خانه ها یاد شود.  او را در آن خانه‌ها صبحگاهان و شامگاهان (نیایش و) تنزیه می‌کنند.»

وقتی از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله سوال شد که این بیوت عالیقدر، خانه چه کسانی است؟ حضرت فرمودند: بیوت انبیا. و در ادامه فرمودند: خانه علی و فاطمه علیهما السلام از با فضیلت ترین این خانه هاست. این تفسیر، در کتب شیعه و سنی آمده است.

از آیه شریفه و فرمایش نبوی معلوم می شود خانه کسانی که حامل پیام الهی اند و رسالتی الهی بر عهده دارند، از مساجد نیز با فضیلت تر است، حتی از مسجد الحرام؛ چرا که شریعت، از این خانه ها به مساجد و سایر اماکن، صادر می شود. و راز این مطلب که در روایات آمده: مومن از کعبه محترم تر است، با این بیان، مشخص می شود.

قبور انسان های الهی نیز همچون خانه هایشان محل ترویج دین و عبادت خدا و در یک کلام، موسسه عظیم فرهنگی است. این خانه ها و مشاهد مشرفه اسناد و مدارک عینی و پشتوانه تاریخ اسلام اند که حفظ و حراست از آن ها واجب است.

طبق آموزه های قرآنی، حفظ و حراست از نمادهای دینی نشانگر تقوای دل است:
(ذَلِکَ وَمَنْ یُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ) سوره حج، آیه 32.

ترجمه: « این است (فرمان بزرگ الهی) و هرکس شعائر (و نمادهای) خدا را بزرگ بدارد، پس همانا، آن حاکی از پرهیزگاری دل‌هاست.»
 

ولی روز هشتم شوال سال 1344 هـ ، قبرستان بقیع شاهد رویدادی دلخراش و ضد اسلامی بود؛ چرا که عده ای به نام دین، به تخریب بیوت هدایت و عبادت پرداخته و نماد بی تقوایی را از خود به یادگار گذاشتند. آنان علاوه بر قبور مطهر امام مجتبی ، امام سجاد ، امام باقر و امام صادق (علیهم السلام) دیگر قبور را نیز  تخریب نمودند که عبارت بودند از:  قبر منسوب به فاطمه زهرا (علیها السلام)، قبر مطهر فاطمه بنت اسد مادر امیرالمومنین (علیه السلام)، قبر مطهر حضرت ام البنین، قبر ابراهیم پسر پیامبر(صلی الله علیه وآله)، قبر اسماعیل فرزند حضرت صادق (علیه السلام)، قبر دختر خواندگان پیامبر(صلی الله علیه وآله)، قبر حلیمه سعدیه که مرضعه و شیر دهنده به پیامبر(صلی الله علیه وآله) بود و قبور شهدای زمان پیامبر (صلی الله علیه وآله).

همان ها در سال 1343 هـ ، گنبد های قبر حضرت عبدالمطلب ابی طالب، حضرت خدیجه (علیها السلام) و زادگاه پیامبر (صلی الله علیه وآله) و فاطمه زهرا (علیها السلام)  و خیزران عبادتگاه سرّی پیامبر (صلی الله علیه وآله) را در مکه با خاک یکسان نمودند. درجده نیز دیگر قبور را تخریب کردند. در مدینه، گنبد منور نبوی را به توپ بستند ولی از ترس مسلمانان، قبر شریف را تخریب نکردند. درشوال 1343 هـ  نیز با تخریب قبور مطهر ائمه بقیع (علیهم السلام) اشیاء نفیس و با ارزش آن قبور مطهر را به یغما برند.


آنان قبر حضرت حمزه و شهدای احد را با خاک یکسان کرده و گنبد و مرقد حضرت عبدالله و آمنه، پدر و مادر پیامبر (صلی الله علیه وآله) و دیگر قبور را نیز خراب کردند. درهمان سال به کربلای معلّی حمله کردند و ضریح مطهر را از جا کنده و جواهرات و اشیاء نفیس حرم مطهر را غارت کردند و قریب به 7000 نفر از علما، فضلا، سادات و مردم را کشتند. سپس به سمت نجف رفتند که موفق به غارت نشدند و شکست خورده برگشتند.

در وصف چنین جنایاتی باید گفت: و کیست ستمکار تر از آن‌کس که نگذاشته در مساجد خدا، نام او یاد شود، و در ویرانی آنها کوشیده است‌؟

(وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ مَنَعَ مَسَاجِدَ اللَّهِ أَنْ یُذْکَرَ فِیهَا اسْمُهُ وَسَعَى فِی خَرَابِهَا) سوره بقره، آیه 114.