شب چله در ایج/ منوی شب یلدای ایج
باور مردم در ایج بر این بود که در این شب زمین نفس می کشد و روزها بلند و شب ها کوتاه می شود.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای سرخه، شب یلدا و جشن هایی که در این شب برگزار می شود، یک سنت باستانی است از زمانهای گذشته تا به امروز در میان ایرانیان مرسوم بوده است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ندای سرخه،, .,این شب به زمان بین غروب آفتاب از 30 آذر (آخرین روز پاییز) تا طلوع آفتاب در اول ماه دی (نخستین روز زمستان) اطلاق می شود.
,خبرنگار ندای سرخه به همین مناسبت در گفت و گو با یکی از قدیمی های روستای ایج نشست و از آداب و رسوم شب های یلدا این روستا پرسید.
, ندای سرخه,یکی از قدیمی های روستای ایج گفت: دور هم نشینی زیر کرسی، دعا در حق مردم وافراد خانواده، شکرگذاری از خدا و نعمت های بیشمارش، تصمیم گیری و همکاری گروهی در بین خانواده ها، صله رحم، دیدار پدر و مادربزرگ ها، احترام به سنت ها، قصه گویی(آسونییک) شوخی و شادی های متنوع از جمله آداب و رسوم مردم این روستا از گذشته های دور بوده است.
,وی افزود: منوی شوچره قدیم شامل(مواد غذایی و میوه و تنقلات) 40 نوع نامبرده شده حاصل تولید و دسترنج مردم روستا بوده که از جمله آنها کدو حلوایی (بادکو کدو)، چغندر(چندر)، سنجد(پشتونه)، ذال ذالک(ویل لیک)، لب لبو(مغز هسته زردآلو)، هندوانه، خربزه، شاهدونه(کنب)، کنجد(کنجی)، تخم هندوانه)، تخم کدو، تخم آفتاب گردان بوداده شده، مشقر(تنقلات مخلوط)، گندم برشت، برگ زردآلو، آلوچه خشک(خشکه رییک)، انار(نار)، به، انواع نان(یوزین فتیر، نون گوشی، چپاتی، دستی نون، سربشی نون، کلیچه)، گردو(یوز)، انجیر خشک، انگور کیسه وُند، سیب از نوع نگهداری به روش آویزان، هللک خشک، هویچ محلی(گَزر)، بادام(وام)، سبزی پلویی مانند(سیا خاتونک، پاره، گندم پاره و ..) کله و پاچه، ماست محلی، دوغ محلی، کره محلی، باقلا(باکِلی) سیب زمینی استامبولی، عدس محلی(مرجو)، روغن محلی(دُنبه)، گوشت بره محلی، شیر(شِت)، گندم محلی، رب گوجه محلی.
,و اما اعتقادات شب چله در ایج
, و اما اعتقادات شب چله در ایج,باور بر این بود در این شب زمین نفس می کشد و روزها بلند و شب ها کوتاه می شود؛ میوه های سرد، خود را برای زمستانی سرد مهیا می کردند و اعتقاد داشتند با خوردن میوه های سرد تحمل هوای سرد را خواهند داشت؛ دور هم نشینی در شب چله(چله شو) فقط در منزل پدر بزرگ ها و مادربزرگ ها و سایر افراد بزرگ خانواده برپا می شد و شب را مظهر تاریکی و وحشت و روز را رهایی از تاریکی و پیدایش نور و گشایش می دانستند.
,]
ارسال دیدگاه