ما و ناپاکی‌ها

 
هیچ‌کسی را نمی‌توان یافت که از عوارض به‌شدت منفی تخریب هوای پاک بی‌اطلاع باشد؛ بدین جهت است که نباید بر عوارض مخرب و ناگوار آلودگی‌ها و بروز بیماری‌ها و افزایش مرگ و میرها متعجب شد. این عموم مائیم که با نقض قواعد طبیعی، حقوق خود را نادیده گرفته و مشکلات مصیبت‌بار را بر خود تحمیل می‌کنیم. بنابراین، هیچگاه غیر از خود، دیگران را متهم و مخاطب قرار نمی‎‌دهیم.

 
وضع ایران‌مان در آب و هوا چنین است که این روزها در شهرهای بزرگ و تعطیلی مدارس و مختل‌شدن زندگی مردم شاهدیم. آنانی که قدری عمیق‌تر و گسترده‌تر اوضاع را می‌بینند و رصد می‌کنند، شرائط اخلاقی و سجایای انسانی مردمان‌مان را بهتر از هوای ناپاک نمی‌دانند و برمبنای واقعیت‌ها، معتقدند که پیامدها و عوارض زیرپا گذاردن بسیاری از ارزش‌ها، مصائب خطرناک‌تر از هوای ناپاک را برای مردم ایران رقم خواهد زد.

 
این‌که دیده می‌شود بروز عوارضی همچون: حوادث خونین در سیل و زلزله، مرگ‌های زودهنگام، گسسته‌شدن روابط خانوادگی و اجتماعی، و...، فراتر از دلائل قابل توجیه مادی، گواه بر وجود ریرگردهای غیراخلاقی در فضای فرهنگی جامعه است.

 
با استناد به دهها و صدها مصداق از ناهنجاری‌های رفتاری در حوزه‌های فردی و اجتماعی؛ از اقتصاد گرفته تا سیاست، می‌توان یقین حاصل کرد که هوای معنوی و اخلاقی جامعه، بغایت ناپاک است و برای آن باید فکری جدی کرد.

 
پیکره فرهنگی کشور دارای حال خوشی نیست. از دولت گرفته تا مجلس و حنی قوه قضائیه نیازمند اندیشه برای اصلاح فضای تنفس فرهنگی و ارزشی خود حول محور انقلاب اسلامی و میزان پایبندی به ارزش‌های خون جوانان شهید کوی و برزن‌های این کشورند.

 
اگر با آلودگی هوا، اورژانس و بیمارستان‌ها به داد بیماران هوای آلوده می‌رسند، چه مراکز ی را می‌توان برای زخم‌خوردگان و قربانیان ناپاکی هوای فرهنگی کشور آدرس و نشانی داد؟.

 
لطفاً ابتداء به کمک مسئولان آسیب‌دیده از آلودگی‌های فرهنگی و اعتقادی بشتابید و در بخش مراقبت‌های ویژه آنها را ریکاوری کنید، که در صورت بهبود آنان، مردم نیز بتدریج در مسیر درمان قرار خواهند گرفت.

 

 

انتهای پیام/