یاداشت/
به راستی ما را چه شده است که رابطه را بر ضابطه ترجیح می دهیم؟
آری امروز و در این وانفسای روزگار مشاهده می کنیم مسئولینی که از بطن و متن این مردم به نان و نانوایی رسیده اند فراموش کرده اند، اصولاً « مَسؤولٌ عَن رَعِیَتِهِ » هستند نه مسئول بی رعیته.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از خبرنگار سلام لردگان؛ در آستانه پیروزی شکوه مند انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی (ره) و حمایت های بی دریغ مردم جانباخته هستیم. امامی که ما را به لطف خداوند باری تعالی از ظلمت رهانید و به سوی نور و روشنایی هدایت فرمود.
در پیروزی انقلاب و دلایل آن قطعاً حرفهای بی شماری تا کنون بر زبانها جاری و ساری شده است که در یک نگاه و نظر اجمالی می توان عنوان نمود علاوه بر ظلمت ها و تاریکی ها و تبعیض ها و ناعدالتی ها و دیکتاتوری ها عاملی که به پیروزی انقلاب عزیزمان انجامید افزایش کوخ نشینان و ظلمت کاخ نشینان بود که بعضاً در بدنه حکومت و دولت رخنه کرده بودند . که بیشمار ظلمتهایی را که بر مردم ستم دیده روا می داشتند با این پیروزی و انقلاب عزیز کوخ نشینان قدرت لایزال الهی را به وضوح مشاهده نمودند و هویت از دست رفته خود را پیدا کردند، آنچنان شد که همان مردم در برابر ایادی استکبار و استعمار در هشت سال دفاع مقدس با چنگ و دندان و تقدیم جان، انقلاب را حفظ و استوار ساختند .
پس از جنگ اما به نظر می رسد در چرخشی معکوس دوباره کوخ نشینان در حال فراموش شدن هستند و مافیای ثروت و قدرت که از آنها به زرمدارن و زورمداران نام برده می شود بر این انقلاب چنبره زده و فراموششان شده امام عزیز چه خون دلها خورده تا پرده روشنایی بر پرده ظلمت و تاریکی مستولی شده است.
آری امروز و در این وانفسای روزگار مشاهده می کنیم مسئولینی که از بطن و متن این مردم به نان و نانوایی رسیده اند فراموش کرده اند اصولاً « مَسؤولٌ عَن رَعِیَتِهِ » هستند نه مسئول بی رعیته.
رعیتی که بعد از رحلت جانگذار امام راحل و عظیم الشان ذره ای از حمایت خلف صالح و ولی زمان خویش امام خامنه ای عزیز (مدظله العالی) با پا پس نکشیدند و همچنان پا به رکابند ولی صد حیف که شاهد هستیم تا مادامی که فرصت چنبره بر مسئولیت ها نداریم خود را حامی مردم و محرومان و تا به محض تصدی مسئولیت همه چیز را از یاد می بریم و فرصت را غنیمت می شماریم از برای سوء استفاده و رانت خواری و اختلاس و زد و بند و ... .
به راستی ما را چه شده است، مگر واقف به روز جزاء و قیامت نیستیم؟ مگر آگاه نیستیم که باید به حسابمان رسیدگی شود؛ اگر واقفیم که باید باشیم پس چه شده است که به رسم بعضی حاکمان و خلفا عمل می کنیم و برای تصدی مناصب خدمتگذاری به این مردم شریف و کوخ نشین رابطه را بر ضابطه ترجیح می دهیم .
چه شده است که برای رسیدن به مسئولیتی مبالغی هنگفت را هزینه می کنیم و یا نه اصولا مبالغی هنگفت را طلب می نماییم از برای فروش مسئولیت ها .
با نگاهی ژرف و عمیق به حال و روز مناصبمان بنگریم متوجه خواهیم شد که متصدیان امر این منصب ها از چه طیف، قوم و قبیله ای هستند.
آیا به راستی در این شهر مذهبی و انقلابی قحط الرجال است که منصب ها و مسئولیت ها با رانت و رابطه واگذار شده است؟ به خود آییم و باور داشته باشیم خدایی هست، قیامتی هست، حسابی هست، کتابی هست وامتحان الهی بیشمار، ولی قبول شدگان این امتحان ناچیز.
اگر باور داریم که فرصت ها چنان ابر بهاری رونده هستند از برای چه این فرصت ها را غنیمت نمی شمریم و به این مردم خدمت صالح و صادق نمی کنیم .
ما را چه شده است که واگذاری مسئولیت ها به قوم و قبیله مان دغدغه ی اصلی مان شده و از برای آن سخت به تکاپوییم ولی از برای خدمت سخت به عسروحرج هستیم. امروز نوبت شماست و فردا نوبت دیگری، پس چه خوش باشد این حلقه نامیمون و نا مبارک را بگسلیم و برای یک بار و فقط یک بار هم که شد ضابطه مند عمل نماییم نه رابطه مند.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه