در نگاه اول به این صحنه دلخراش این تصور به ذهن خطور می کند که آیا خشکاندن این درختان به خاطر بیرون آمدن نماهای خشک و بی روح برج های سر به فلک کشیده است و یا می تواند دلیل دیگری داشته باشد ؟ اما در هر حال کار انجام گرفته که حتماً با غرض صورت گرفته است کاری ناپسندیده و زشت است .
روزگاری توجه و احترام به درخت امری پسندیده به حساب میآمد و در میان عامه مردم گسترده بود و درختان نقش مهمی در زندگی مردم داشتند ، اما امروزه هرچه از باغات و روستاها به سوی شهرها و کلانشهرها میروی توجه و احترام به درخت کمتر و کمتر میشود، گویی کسی نیازی به وجود درخت حس نمیکند. به راستی توسعه و شهرنشینی چه بر سر مردم آورده است و مشکل از کجاست و چه شده است که از بین رفتن سالانه میلیونها درخت در کشور به طرق مختلف توجه کسی را جلب نکرده، صدای کسی را در نمیآورد و مسئولی را مجبور به پاسخگویی نمیکند؟
شهرستان مراغه به عنوان باغشهر ایران یکی از شهرهایی است که بافت باغی خود را تا حدودی توانسته است حفظ کند و این ویژگی باعث شده است هوای این شهرستان در طول سال بسیار مطبوع و دلچسب باشد که شاید در منطقه این آب و هوا بی نظیر است ؛ اما چنین قضایایی این نهیب را در دل ایجاد می کند که افراد و اشخاصی در تلاش هستند هویت باغشهری مراغه را خدشه دار کنند و مثل برخی از کلانشهرها به بهانه توسعه شهر نفس های شهر را بخشکانند .
خشکاندن درختان چند ده ساله در مراغه پیامهای اجتماعی بزرگی دارد. پیامهایی که نوع نگرش و برخورد بسیاری را در گذشته و آینده میتواند نمایشگر باشد. شاید خشکاندن یک حرکت ناجوانمردانه و در نوع خود جبران ناپذیر باشد ، اما در حوزه اجتماعی خشکاندن درخت ، تبر زدن بر تنه تنومند درخت “سلامت و هویت” یک شهر است .
بر این اساس پایگاه اطلاع رسانی رصدمراغا پیشنهاد می کند برای اینکه چنین اقدامات خلاف اخلاقی رویه برخی سودجوها نشود در کنار درختان خشک شده یک یا دو نهال کاشته شود و به طور ویژه از آن نهال ها حراست شود تا اگر کسانی دوباره به فکر از بین بردن درختان باشند دستگیر شوند و هم عبرتی باشد برای دیگران که در مقابل خشکاندن یک درخت علاوه بر برخورد های قانونی دو نهال کاشته خواهد شد .
گذشته از این ها هفته منابع طبیعی و روز درختکاری فرصت مناسبی برای آغاز یک تغییر است، بیایید تغییر را از خود شروع کرده و امسال همانگونه که در روز درختکاری درختی کاشته و با آنان مهربانیم در دیگر روزهای سال نیز به یادشان باشیم؛ با آب دادن به تشنه درختی شاید یا نشکستن شاخهای.
انتهای پیام /
ارسال دیدگاه