مرحله به مرحله با مادر باردار (1)
زایمان طبیعی چرا به سزارین تبدیل میشود؟
زایمان یک امر طبیعی است اما با این وجود در تمام خانم های باردار روند زایمان یکسان نیست، چرا که عوامل متعددی از جمله عوامل ذاتی و اکتسابی مانند برخی از بیماریها میتواند سیر حاملگی را تغییر داده و باعث شوند زایمان به صورت غیرطبیعی انجام شود.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا؛ به نقل از طنین یاس، پریا عدالتپور نوشت: در روند بارداری اگر چه تغییر و تحولات فیزیکی و روحی زیادی در خانم باردار صورت می گیرد که بی اطلاعی از هر کدام می تواند عواقب سخت و گاها خطرناکی را در پی داشته باشد اما باید گفت که خوشبختانه با مراقبت های دوران بارداری می توان بسیاری از موارد خطرناک برای مادر و جنین را تشخیص داد و به موقع برای حفظ سلامت مادر و جنین اقدام کرد.
, شبکه اطلاع رسانی دانا, طنین یاس,,
شایان ذکر است که تنها درصد معدودی از زایمان ها منجر به زایمان غیرطبیعی می شوند و اکثر خانم ها می توانند یک زایمان طبیعی داشته باشند. مدت بستری شدن و توانایی بازگشت به کارهای عادی و روزمره بعد از زایمان طبیعی خیلی کمتر از سزارین است و مادرانی که زایمان طبیعی داشته اند زودتر به خانواده خود ملحق می شوند.
حجم خونی که مادر طی زایمان طبیعی از دست می دهد تقریباً نصف یک عمل سزارین است لذا خطر خونریزی و کم خونی، در یک زایمان طبیعی خیلی کمتر از زایمان به طریق سزارین است.
خطرات و ریسک بیهوشی برای زایمان طبیعی وجود ندارد، درحالیکه برای مادرانی که به روش سزارین، زایمان می کنند، این خطرات اجتناب ناپذیر است. مادرانی که زایمان طبیعی نموده اند در امر شیردهی به نوزاد خود موفق تر از مادرانی می باشند که به طریق سزارین نوزاد خود را بدنیا آورده اند. پس از زایمان طبیعی، مادران با انجام ورزشهای مناسب، به مراتب سریعتر از زمانی که سزارین می شوند، می توانند تناسب اندام خود را بدست آورند. بطور متوسط مدت اقامت مادران سزارینی در بیمارستان دو برابر و نیم، مادرانی است که زایمان طبیعی داشته اند.
فرایند زایمان معمولاً به سه مرحله تقسیم می شود:
مرحله ی اوّل: از زمان شروع دردهای زایمانی تا بازشدن کامل دهانه ی رحم می باشد.
مرحله ی دوم: از باز شدن کامل دهانه ی رحم تا خروج نوزاد می باشد.
مرحله ی سوم : از خروج نوزاد تا خروج جفت می باشد.
مرحله اوّل زایمان چیست
مرحله اول نیز سه قسمت دارد: دردهای ابتدایی، دردهای فعال، مرحله انتقالی. تمامی مرحله اوّل ممکن است 14 – 12 ساعت برای تجربه اوّل ها و 6 – 5 ساعت برای مادرانی که قبلاً هم زایمان کرده اند طول بکشد. نیروی انقباضات رحمی، دهانه ی رحم را باز می کند و میزان این باز شدن معمولاً با سانتیمتر بیان می شود که باز شده کامل دهانه رحم 10 سانتی متر می باشد.
دردهای ابتدایی در زایمان
از شروع انقباضات واقعی زایمانی تا هنگامی که دهانه رحم 4 سانتی متر باز شده باشد. دهانه رحم علاوه بر باز شدن، نازک هم شده است. این قسمت معمولاً از همه مراحل قابل تحمل تر می باشد و از آنجایی که این قسمت از مرحله اوّل حدود 6 ساعت طول می کشد، بسیاری از خانم ها ترجیح می دهند این مرحله را در منزل به سر ببرند. باز شدن دهانه رحم در این مرحله بسیار کندتر از مرحله بعدی است. برای مثال برای عبور از 2 سانتی متر به 4 سانتی متر زمان بسیار بیشتری می برد تا این که از 6 سانتی متر به 8 سانتی متر بروید، هر چند که در هر دو، 2 سانتی متر پیشرفت کرده اید .
دردهای فعال در زایمان
از زمانی است که دهانه رحم 4 سانتی متر باز شده تا هنگامی که به 7 سانتی متر برسد. وقتی که دهانه رحم 6 سانتی متر باز شده باشد، انقباضات بسیار قوی تر گردیده اند و دفعات آنها نیز بتدریج افزایش می یابد و زمان بیشتری به طول می انجامند . برای مثال هر دو دقیقه یک انقباض 60 ثانیهای ممکن است رخ دهد. دراین مرحله احتمالاً احساس گرمی می کنید، دهانتان خشک می شود، کمی خسته می شوید و کمرتان نیز درد می گیرد. بهتر است مرتب تغییر وضعیت بدهید ولی به پشت نخوابید. مرتب ادرار کنید (ساعتی یک بار) و در صورت امکان حوله گرمی به کمرتان بگذارید. صورتتان رابشویید (برای رفع احساس گرما) و نفس های عمیق بکشید.
مرحله ی انتقالی در زایمان
زمانی است که دهانه ی رحم 8 سانتی متر باز شد تا وقتی که به 10 سانتی متر برسد این مرحله به عقیده بسیاری از زنان دردناک ترین مرحله است و البته خوشبختانه کوتاه ترین مرحله (معمولاً 90 – 20 دقیقه طول می کشد) در این مرحله احساس دفع مدفوع دست می دهد و این نشان می دهد که سر جنین به راست روده شما فشار می آورد و نزدیک زایمان هستید.
سایرعلامت های این مرحله عبارتند از: تحریک پذیری، نشانه خونی، لرز، تهوع و استفراغ ، گرفتگی پاها و تعریق ( البته ممکن است هیچ یک از این علامت ها را نداشته باشید). سعی کنید بدنتان را شل کنید و نفس هایتان را سریع تر کنید. اگر احساس گیجی می کنید درون دست های بسته تان تنفس کنید. مرتب تغییر وضعیت دهید و در صورت نیاز هیچ اشکالی ندارد که سر و صدا کنید.
فشاری در لگنتان حس می کنید و یک تمایل غیر قابل کنترل برای زور زدن به پایین به شما دست می دهد. اما اگر دهانه ی رحمتان 10 سانتی متر باز نشده باشد نباید زور بزنید چرا که باعث صدمه به دهانه رحم خود می شوید. با فشار های شما و انقباضات رحمی، سر جنین پایین تر می آید و به کف لگن فشار وارد می کند بطوری که با عضلات خارجی این ناحیه لگن بنام پرینه، مماس می گردد. همچنانکه سر جنین به آرامی پرینه را گشاد می سازد، شما هم یک احساس ناراحت کننده کشیدگی و سوزش در این منطقه می کنید. خوشبختانه این احساس فقط لحظه ای است چون که فشار سر جنین به پرینه یک نوع بی حسی طبیعی ایجاد می کند. این مرحله یک مرحله ی بسیار بحرانی برای جنین شما است.
ممکن است این مرحله طولانی شود و تا خروج کامل جنین90 دقیقه طول بکشد ولی معمولاً کوتاه تر است مخصوصاً اگر در این مرحله عمل چیدن پرینه توسط ماما یا پزشک صورت گیرد که باعث می شود مرحله دوم سریع تر انجام شود و فشار کمتری به سر جنین وارد گردد و از پارگی احتمالی عضلات این ناحیه ( که ترمیم آنها نیز مشکل تر می باشد) جلوگیری کند. بعد از اتمام مرحله سوم، با انجام چند بخیه اپیزیاتومی ترمیم می شود. معمولاً در همه شکم اوّل ها این اقدام (اپیزیاتومی) صورت می گیرد و اکثر شکم دوم ها نیز بی بهره نیستند؛ ولی شکم سوم ها به بعد معمولاً احتیاجی به این عمل ندارند چرا که عضلات پرینه شل تر شده اند و مقاومت چندانی در مقابل عبور جنین نشان نمی دهند و مرحله دوم خود بخود سریع تر صورت می گیرد.
انتهای پیام/خ
شایان ذکر است که تنها درصد معدودی از زایمان ها منجر به زایمان غیرطبیعی می شوند و اکثر خانم ها می توانند یک زایمان طبیعی داشته باشند. مدت بستری شدن و توانایی بازگشت به کارهای عادی و روزمره بعد از زایمان طبیعی خیلی کمتر از سزارین است و مادرانی که زایمان طبیعی داشته اند زودتر به خانواده خود ملحق می شوند.
حجم خونی که مادر طی زایمان طبیعی از دست می دهد تقریباً نصف یک عمل سزارین است لذا خطر خونریزی و کم خونی، در یک زایمان طبیعی خیلی کمتر از زایمان به طریق سزارین است.
خطرات و ریسک بیهوشی برای زایمان طبیعی وجود ندارد، درحالیکه برای مادرانی که به روش سزارین، زایمان می کنند، این خطرات اجتناب ناپذیر است. مادرانی که زایمان طبیعی نموده اند در امر شیردهی به نوزاد خود موفق تر از مادرانی می باشند که به طریق سزارین نوزاد خود را بدنیا آورده اند. پس از زایمان طبیعی، مادران با انجام ورزشهای مناسب، به مراتب سریعتر از زمانی که سزارین می شوند، می توانند تناسب اندام خود را بدست آورند. بطور متوسط مدت اقامت مادران سزارینی در بیمارستان دو برابر و نیم، مادرانی است که زایمان طبیعی داشته اند.
فرایند زایمان معمولاً به سه مرحله تقسیم می شود:
مرحله ی اوّل: از زمان شروع دردهای زایمانی تا بازشدن کامل دهانه ی رحم می باشد.
مرحله ی دوم: از باز شدن کامل دهانه ی رحم تا خروج نوزاد می باشد.
مرحله ی سوم : از خروج نوزاد تا خروج جفت می باشد.
مرحله اوّل زایمان چیست
مرحله اول نیز سه قسمت دارد: دردهای ابتدایی، دردهای فعال، مرحله انتقالی. تمامی مرحله اوّل ممکن است 14 – 12 ساعت برای تجربه اوّل ها و 6 – 5 ساعت برای مادرانی که قبلاً هم زایمان کرده اند طول بکشد. نیروی انقباضات رحمی، دهانه ی رحم را باز می کند و میزان این باز شدن معمولاً با سانتیمتر بیان می شود که باز شده کامل دهانه رحم 10 سانتی متر می باشد.
دردهای ابتدایی در زایمان
از شروع انقباضات واقعی زایمانی تا هنگامی که دهانه رحم 4 سانتی متر باز شده باشد. دهانه رحم علاوه بر باز شدن، نازک هم شده است. این قسمت معمولاً از همه مراحل قابل تحمل تر می باشد و از آنجایی که این قسمت از مرحله اوّل حدود 6 ساعت طول می کشد، بسیاری از خانم ها ترجیح می دهند این مرحله را در منزل به سر ببرند. باز شدن دهانه رحم در این مرحله بسیار کندتر از مرحله بعدی است. برای مثال برای عبور از 2 سانتی متر به 4 سانتی متر زمان بسیار بیشتری می برد تا این که از 6 سانتی متر به 8 سانتی متر بروید، هر چند که در هر دو، 2 سانتی متر پیشرفت کرده اید .
دردهای فعال در زایمان
از زمانی است که دهانه رحم 4 سانتی متر باز شده تا هنگامی که به 7 سانتی متر برسد. وقتی که دهانه رحم 6 سانتی متر باز شده باشد، انقباضات بسیار قوی تر گردیده اند و دفعات آنها نیز بتدریج افزایش می یابد و زمان بیشتری به طول می انجامند . برای مثال هر دو دقیقه یک انقباض 60 ثانیهای ممکن است رخ دهد. دراین مرحله احتمالاً احساس گرمی می کنید، دهانتان خشک می شود، کمی خسته می شوید و کمرتان نیز درد می گیرد. بهتر است مرتب تغییر وضعیت بدهید ولی به پشت نخوابید. مرتب ادرار کنید (ساعتی یک بار) و در صورت امکان حوله گرمی به کمرتان بگذارید. صورتتان رابشویید (برای رفع احساس گرما) و نفس های عمیق بکشید.
مرحله ی انتقالی در زایمان
زمانی است که دهانه ی رحم 8 سانتی متر باز شد تا وقتی که به 10 سانتی متر برسد این مرحله به عقیده بسیاری از زنان دردناک ترین مرحله است و البته خوشبختانه کوتاه ترین مرحله (معمولاً 90 – 20 دقیقه طول می کشد) در این مرحله احساس دفع مدفوع دست می دهد و این نشان می دهد که سر جنین به راست روده شما فشار می آورد و نزدیک زایمان هستید.
سایرعلامت های این مرحله عبارتند از: تحریک پذیری، نشانه خونی، لرز، تهوع و استفراغ ، گرفتگی پاها و تعریق ( البته ممکن است هیچ یک از این علامت ها را نداشته باشید). سعی کنید بدنتان را شل کنید و نفس هایتان را سریع تر کنید. اگر احساس گیجی می کنید درون دست های بسته تان تنفس کنید. مرتب تغییر وضعیت دهید و در صورت نیاز هیچ اشکالی ندارد که سر و صدا کنید.
فشاری در لگنتان حس می کنید و یک تمایل غیر قابل کنترل برای زور زدن به پایین به شما دست می دهد. اما اگر دهانه ی رحمتان 10 سانتی متر باز نشده باشد نباید زور بزنید چرا که باعث صدمه به دهانه رحم خود می شوید. با فشار های شما و انقباضات رحمی، سر جنین پایین تر می آید و به کف لگن فشار وارد می کند بطوری که با عضلات خارجی این ناحیه لگن بنام پرینه، مماس می گردد. همچنانکه سر جنین به آرامی پرینه را گشاد می سازد، شما هم یک احساس ناراحت کننده کشیدگی و سوزش در این منطقه می کنید. خوشبختانه این احساس فقط لحظه ای است چون که فشار سر جنین به پرینه یک نوع بی حسی طبیعی ایجاد می کند. این مرحله یک مرحله ی بسیار بحرانی برای جنین شما است.
ممکن است این مرحله طولانی شود و تا خروج کامل جنین90 دقیقه طول بکشد ولی معمولاً کوتاه تر است مخصوصاً اگر در این مرحله عمل چیدن پرینه توسط ماما یا پزشک صورت گیرد که باعث می شود مرحله دوم سریع تر انجام شود و فشار کمتری به سر جنین وارد گردد و از پارگی احتمالی عضلات این ناحیه ( که ترمیم آنها نیز مشکل تر می باشد) جلوگیری کند. بعد از اتمام مرحله سوم، با انجام چند بخیه اپیزیاتومی ترمیم می شود. معمولاً در همه شکم اوّل ها این اقدام (اپیزیاتومی) صورت می گیرد و اکثر شکم دوم ها نیز بی بهره نیستند؛ ولی شکم سوم ها به بعد معمولاً احتیاجی به این عمل ندارند چرا که عضلات پرینه شل تر شده اند و مقاومت چندانی در مقابل عبور جنین نشان نمی دهند و مرحله دوم خود بخود سریع تر صورت می گیرد.
انتهای پیام/خ
شایان ذکر است که تنها درصد معدودی از زایمان ها منجر به زایمان غیرطبیعی می شوند و اکثر خانم ها می توانند یک زایمان طبیعی داشته باشند. مدت بستری شدن و توانایی بازگشت به کارهای عادی و روزمره بعد از زایمان طبیعی خیلی کمتر از سزارین است و مادرانی که زایمان طبیعی داشته اند زودتر به خانواده خود ملحق می شوند.
حجم خونی که مادر طی زایمان طبیعی از دست می دهد تقریباً نصف یک عمل سزارین است لذا خطر خونریزی و کم خونی، در یک زایمان طبیعی خیلی کمتر از زایمان به طریق سزارین است.
خطرات و ریسک بیهوشی برای زایمان طبیعی وجود ندارد، درحالیکه برای مادرانی که به روش سزارین، زایمان می کنند، این خطرات اجتناب ناپذیر است. مادرانی که زایمان طبیعی نموده اند در امر شیردهی به نوزاد خود موفق تر از مادرانی می باشند که به طریق سزارین نوزاد خود را بدنیا آورده اند. پس از زایمان طبیعی، مادران با انجام ورزشهای مناسب، به مراتب سریعتر از زمانی که سزارین می شوند، می توانند تناسب اندام خود را بدست آورند. بطور متوسط مدت اقامت مادران سزارینی در بیمارستان دو برابر و نیم، مادرانی است که زایمان طبیعی داشته اند.
فرایند زایمان معمولاً به سه مرحله تقسیم می شود:
مرحله ی اوّل: از زمان شروع دردهای زایمانی تا بازشدن کامل دهانه ی رحم می باشد.
مرحله ی دوم: از باز شدن کامل دهانه ی رحم تا خروج نوزاد می باشد.
مرحله ی سوم : از خروج نوزاد تا خروج جفت می باشد.
مرحله اوّل زایمان چیست
مرحله اول نیز سه قسمت دارد: دردهای ابتدایی، دردهای فعال، مرحله انتقالی. تمامی مرحله اوّل ممکن است 14 – 12 ساعت برای تجربه اوّل ها و 6 – 5 ساعت برای مادرانی که قبلاً هم زایمان کرده اند طول بکشد. نیروی انقباضات رحمی، دهانه ی رحم را باز می کند و میزان این باز شدن معمولاً با سانتیمتر بیان می شود که باز شده کامل دهانه رحم 10 سانتی متر می باشد.
دردهای ابتدایی در زایمان
از شروع انقباضات واقعی زایمانی تا هنگامی که دهانه رحم 4 سانتی متر باز شده باشد. دهانه رحم علاوه بر باز شدن، نازک هم شده است. این قسمت معمولاً از همه مراحل قابل تحمل تر می باشد و از آنجایی که این قسمت از مرحله اوّل حدود 6 ساعت طول می کشد، بسیاری از خانم ها ترجیح می دهند این مرحله را در منزل به سر ببرند. باز شدن دهانه رحم در این مرحله بسیار کندتر از مرحله بعدی است. برای مثال برای عبور از 2 سانتی متر به 4 سانتی متر زمان بسیار بیشتری می برد تا این که از 6 سانتی متر به 8 سانتی متر بروید، هر چند که در هر دو، 2 سانتی متر پیشرفت کرده اید .
دردهای فعال در زایمان
از زمانی است که دهانه رحم 4 سانتی متر باز شده تا هنگامی که به 7 سانتی متر برسد. وقتی که دهانه رحم 6 سانتی متر باز شده باشد، انقباضات بسیار قوی تر گردیده اند و دفعات آنها نیز بتدریج افزایش می یابد و زمان بیشتری به طول می انجامند . برای مثال هر دو دقیقه یک انقباض 60 ثانیهای ممکن است رخ دهد. دراین مرحله احتمالاً احساس گرمی می کنید، دهانتان خشک می شود، کمی خسته می شوید و کمرتان نیز درد می گیرد. بهتر است مرتب تغییر وضعیت بدهید ولی به پشت نخوابید. مرتب ادرار کنید (ساعتی یک بار) و در صورت امکان حوله گرمی به کمرتان بگذارید. صورتتان رابشویید (برای رفع احساس گرما) و نفس های عمیق بکشید.
مرحله ی انتقالی در زایمان
زمانی است که دهانه ی رحم 8 سانتی متر باز شد تا وقتی که به 10 سانتی متر برسد این مرحله به عقیده بسیاری از زنان دردناک ترین مرحله است و البته خوشبختانه کوتاه ترین مرحله (معمولاً 90 – 20 دقیقه طول می کشد) در این مرحله احساس دفع مدفوع دست می دهد و این نشان می دهد که سر جنین به راست روده شما فشار می آورد و نزدیک زایمان هستید.
سایرعلامت های این مرحله عبارتند از: تحریک پذیری، نشانه خونی، لرز، تهوع و استفراغ ، گرفتگی پاها و تعریق ( البته ممکن است هیچ یک از این علامت ها را نداشته باشید). سعی کنید بدنتان را شل کنید و نفس هایتان را سریع تر کنید. اگر احساس گیجی می کنید درون دست های بسته تان تنفس کنید. مرتب تغییر وضعیت دهید و در صورت نیاز هیچ اشکالی ندارد که سر و صدا کنید.
فشاری در لگنتان حس می کنید و یک تمایل غیر قابل کنترل برای زور زدن به پایین به شما دست می دهد. اما اگر دهانه ی رحمتان 10 سانتی متر باز نشده باشد نباید زور بزنید چرا که باعث صدمه به دهانه رحم خود می شوید. با فشار های شما و انقباضات رحمی، سر جنین پایین تر می آید و به کف لگن فشار وارد می کند بطوری که با عضلات خارجی این ناحیه لگن بنام پرینه، مماس می گردد. همچنانکه سر جنین به آرامی پرینه را گشاد می سازد، شما هم یک احساس ناراحت کننده کشیدگی و سوزش در این منطقه می کنید. خوشبختانه این احساس فقط لحظه ای است چون که فشار سر جنین به پرینه یک نوع بی حسی طبیعی ایجاد می کند. این مرحله یک مرحله ی بسیار بحرانی برای جنین شما است.
ممکن است این مرحله طولانی شود و تا خروج کامل جنین90 دقیقه طول بکشد ولی معمولاً کوتاه تر است مخصوصاً اگر در این مرحله عمل چیدن پرینه توسط ماما یا پزشک صورت گیرد که باعث می شود مرحله دوم سریع تر انجام شود و فشار کمتری به سر جنین وارد گردد و از پارگی احتمالی عضلات این ناحیه ( که ترمیم آنها نیز مشکل تر می باشد) جلوگیری کند. بعد از اتمام مرحله سوم، با انجام چند بخیه اپیزیاتومی ترمیم می شود. معمولاً در همه شکم اوّل ها این اقدام (اپیزیاتومی) صورت می گیرد و اکثر شکم دوم ها نیز بی بهره نیستند؛ ولی شکم سوم ها به بعد معمولاً احتیاجی به این عمل ندارند چرا که عضلات پرینه شل تر شده اند و مقاومت چندانی در مقابل عبور جنین نشان نمی دهند و مرحله دوم خود بخود سریع تر صورت می گیرد.
انتهای پیام/خ
شایان ذکر است که تنها درصد معدودی از زایمان ها منجر به زایمان غیرطبیعی می شوند و اکثر خانم ها می توانند یک زایمان طبیعی داشته باشند. مدت بستری شدن و توانایی بازگشت به کارهای عادی و روزمره بعد از زایمان طبیعی خیلی کمتر از سزارین است و مادرانی که زایمان طبیعی داشته اند زودتر به خانواده خود ملحق می شوند.
حجم خونی که مادر طی زایمان طبیعی از دست می دهد تقریباً نصف یک عمل سزارین است لذا خطر خونریزی و کم خونی، در یک زایمان طبیعی خیلی کمتر از زایمان به طریق سزارین است.
خطرات و ریسک بیهوشی برای زایمان طبیعی وجود ندارد، درحالیکه برای مادرانی که به روش سزارین، زایمان می کنند، این خطرات اجتناب ناپذیر است. مادرانی که زایمان طبیعی نموده اند در امر شیردهی به نوزاد خود موفق تر از مادرانی می باشند که به طریق سزارین نوزاد خود را بدنیا آورده اند. پس از زایمان طبیعی، مادران با انجام ورزشهای مناسب، به مراتب سریعتر از زمانی که سزارین می شوند، می توانند تناسب اندام خود را بدست آورند. بطور متوسط مدت اقامت مادران سزارینی در بیمارستان دو برابر و نیم، مادرانی است که زایمان طبیعی داشته اند.
فرایند زایمان معمولاً به سه مرحله تقسیم می شود:
مرحله ی اوّل: از زمان شروع دردهای زایمانی تا بازشدن کامل دهانه ی رحم می باشد.
مرحله ی دوم: از باز شدن کامل دهانه ی رحم تا خروج نوزاد می باشد.
مرحله ی سوم : از خروج نوزاد تا خروج جفت می باشد.
مرحله اوّل زایمان چیست
مرحله اول نیز سه قسمت دارد: دردهای ابتدایی، دردهای فعال، مرحله انتقالی. تمامی مرحله اوّل ممکن است 14 – 12 ساعت برای تجربه اوّل ها و 6 – 5 ساعت برای مادرانی که قبلاً هم زایمان کرده اند طول بکشد. نیروی انقباضات رحمی، دهانه ی رحم را باز می کند و میزان این باز شدن معمولاً با سانتیمتر بیان می شود که باز شده کامل دهانه رحم 10 سانتی متر می باشد.
دردهای ابتدایی در زایمان
از شروع انقباضات واقعی زایمانی تا هنگامی که دهانه رحم 4 سانتی متر باز شده باشد. دهانه رحم علاوه بر باز شدن، نازک هم شده است. این قسمت معمولاً از همه مراحل قابل تحمل تر می باشد و از آنجایی که این قسمت از مرحله اوّل حدود 6 ساعت طول می کشد، بسیاری از خانم ها ترجیح می دهند این مرحله را در منزل به سر ببرند. باز شدن دهانه رحم در این مرحله بسیار کندتر از مرحله بعدی است. برای مثال برای عبور از 2 سانتی متر به 4 سانتی متر زمان بسیار بیشتری می برد تا این که از 6 سانتی متر به 8 سانتی متر بروید، هر چند که در هر دو، 2 سانتی متر پیشرفت کرده اید .
دردهای فعال در زایمان
از زمانی است که دهانه رحم 4 سانتی متر باز شده تا هنگامی که به 7 سانتی متر برسد. وقتی که دهانه رحم 6 سانتی متر باز شده باشد، انقباضات بسیار قوی تر گردیده اند و دفعات آنها نیز بتدریج افزایش می یابد و زمان بیشتری به طول می انجامند . برای مثال هر دو دقیقه یک انقباض 60 ثانیهای ممکن است رخ دهد. دراین مرحله احتمالاً احساس گرمی می کنید، دهانتان خشک می شود، کمی خسته می شوید و کمرتان نیز درد می گیرد. بهتر است مرتب تغییر وضعیت بدهید ولی به پشت نخوابید. مرتب ادرار کنید (ساعتی یک بار) و در صورت امکان حوله گرمی به کمرتان بگذارید. صورتتان رابشویید (برای رفع احساس گرما) و نفس های عمیق بکشید.
مرحله ی انتقالی در زایمان
زمانی است که دهانه ی رحم 8 سانتی متر باز شد تا وقتی که به 10 سانتی متر برسد این مرحله به عقیده بسیاری از زنان دردناک ترین مرحله است و البته خوشبختانه کوتاه ترین مرحله (معمولاً 90 – 20 دقیقه طول می کشد) در این مرحله احساس دفع مدفوع دست می دهد و این نشان می دهد که سر جنین به راست روده شما فشار می آورد و نزدیک زایمان هستید.
سایرعلامت های این مرحله عبارتند از: تحریک پذیری، نشانه خونی، لرز، تهوع و استفراغ ، گرفتگی پاها و تعریق ( البته ممکن است هیچ یک از این علامت ها را نداشته باشید). سعی کنید بدنتان را شل کنید و نفس هایتان را سریع تر کنید. اگر احساس گیجی می کنید درون دست های بسته تان تنفس کنید. مرتب تغییر وضعیت دهید و در صورت نیاز هیچ اشکالی ندارد که سر و صدا کنید.
فشاری در لگنتان حس می کنید و یک تمایل غیر قابل کنترل برای زور زدن به پایین به شما دست می دهد. اما اگر دهانه ی رحمتان 10 سانتی متر باز نشده باشد نباید زور بزنید چرا که باعث صدمه به دهانه رحم خود می شوید. با فشار های شما و انقباضات رحمی، سر جنین پایین تر می آید و به کف لگن فشار وارد می کند بطوری که با عضلات خارجی این ناحیه لگن بنام پرینه، مماس می گردد. همچنانکه سر جنین به آرامی پرینه را گشاد می سازد، شما هم یک احساس ناراحت کننده کشیدگی و سوزش در این منطقه می کنید. خوشبختانه این احساس فقط لحظه ای است چون که فشار سر جنین به پرینه یک نوع بی حسی طبیعی ایجاد می کند. این مرحله یک مرحله ی بسیار بحرانی برای جنین شما است.
ممکن است این مرحله طولانی شود و تا خروج کامل جنین90 دقیقه طول بکشد ولی معمولاً کوتاه تر است مخصوصاً اگر در این مرحله عمل چیدن پرینه توسط ماما یا پزشک صورت گیرد که باعث می شود مرحله دوم سریع تر انجام شود و فشار کمتری به سر جنین وارد گردد و از پارگی احتمالی عضلات این ناحیه ( که ترمیم آنها نیز مشکل تر می باشد) جلوگیری کند. بعد از اتمام مرحله سوم، با انجام چند بخیه اپیزیاتومی ترمیم می شود. معمولاً در همه شکم اوّل ها این اقدام (اپیزیاتومی) صورت می گیرد و اکثر شکم دوم ها نیز بی بهره نیستند؛ ولی شکم سوم ها به بعد معمولاً احتیاجی به این عمل ندارند چرا که عضلات پرینه شل تر شده اند و مقاومت چندانی در مقابل عبور جنین نشان نمی دهند و مرحله دوم خود بخود سریع تر صورت می گیرد.
انتهای پیام/خ
شایان ذکر است که تنها درصد معدودی از زایمان ها منجر به زایمان غیرطبیعی می شوند و اکثر خانم ها می توانند یک زایمان طبیعی داشته باشند. مدت بستری شدن و توانایی بازگشت به کارهای عادی و روزمره بعد از زایمان طبیعی خیلی کمتر از سزارین است و مادرانی که زایمان طبیعی داشته اند زودتر به خانواده خود ملحق می شوند.
,,
حجم خونی که مادر طی زایمان طبیعی از دست می دهد تقریباً نصف یک عمل سزارین است لذا خطر خونریزی و کم خونی، در یک زایمان طبیعی خیلی کمتر از زایمان به طریق سزارین است.
,,
خطرات و ریسک بیهوشی برای زایمان طبیعی وجود ندارد، درحالیکه برای مادرانی که به روش سزارین، زایمان می کنند، این خطرات اجتناب ناپذیر است. مادرانی که زایمان طبیعی نموده اند در امر شیردهی به نوزاد خود موفق تر از مادرانی می باشند که به طریق سزارین نوزاد خود را بدنیا آورده اند. پس از زایمان طبیعی، مادران با انجام ورزشهای مناسب، به مراتب سریعتر از زمانی که سزارین می شوند، می توانند تناسب اندام خود را بدست آورند. بطور متوسط مدت اقامت مادران سزارینی در بیمارستان دو برابر و نیم، مادرانی است که زایمان طبیعی داشته اند.
,,
فرایند زایمان معمولاً به سه مرحله تقسیم می شود:
,مرحله ی اوّل: از زمان شروع دردهای زایمانی تا بازشدن کامل دهانه ی رحم می باشد.
,مرحله ی دوم: از باز شدن کامل دهانه ی رحم تا خروج نوزاد می باشد.
,مرحله ی سوم : از خروج نوزاد تا خروج جفت می باشد.
,مرحله اوّل زایمان چیست
,مرحله اول نیز سه قسمت دارد: دردهای ابتدایی، دردهای فعال، مرحله انتقالی. تمامی مرحله اوّل ممکن است 14 – 12 ساعت برای تجربه اوّل ها و 6 – 5 ساعت برای مادرانی که قبلاً هم زایمان کرده اند طول بکشد. نیروی انقباضات رحمی، دهانه ی رحم را باز می کند و میزان این باز شدن معمولاً با سانتیمتر بیان می شود که باز شده کامل دهانه رحم 10 سانتی متر می باشد.
,,
دردهای ابتدایی در زایمان
,از شروع انقباضات واقعی زایمانی تا هنگامی که دهانه رحم 4 سانتی متر باز شده باشد. دهانه رحم علاوه بر باز شدن، نازک هم شده است. این قسمت معمولاً از همه مراحل قابل تحمل تر می باشد و از آنجایی که این قسمت از مرحله اوّل حدود 6 ساعت طول می کشد، بسیاری از خانم ها ترجیح می دهند این مرحله را در منزل به سر ببرند. باز شدن دهانه رحم در این مرحله بسیار کندتر از مرحله بعدی است. برای مثال برای عبور از 2 سانتی متر به 4 سانتی متر زمان بسیار بیشتری می برد تا این که از 6 سانتی متر به 8 سانتی متر بروید، هر چند که در هر دو، 2 سانتی متر پیشرفت کرده اید .
,,
دردهای فعال در زایمان
,از زمانی است که دهانه رحم 4 سانتی متر باز شده تا هنگامی که به 7 سانتی متر برسد. وقتی که دهانه رحم 6 سانتی متر باز شده باشد، انقباضات بسیار قوی تر گردیده اند و دفعات آنها نیز بتدریج افزایش می یابد و زمان بیشتری به طول می انجامند . برای مثال هر دو دقیقه یک انقباض 60 ثانیهای ممکن است رخ دهد. دراین مرحله احتمالاً احساس گرمی می کنید، دهانتان خشک می شود، کمی خسته می شوید و کمرتان نیز درد می گیرد. بهتر است مرتب تغییر وضعیت بدهید ولی به پشت نخوابید. مرتب ادرار کنید (ساعتی یک بار) و در صورت امکان حوله گرمی به کمرتان بگذارید. صورتتان رابشویید (برای رفع احساس گرما) و نفس های عمیق بکشید.
,,
مرحله ی انتقالی در زایمان
,زمانی است که دهانه ی رحم 8 سانتی متر باز شد تا وقتی که به 10 سانتی متر برسد این مرحله به عقیده بسیاری از زنان دردناک ترین مرحله است و البته خوشبختانه کوتاه ترین مرحله (معمولاً 90 – 20 دقیقه طول می کشد) در این مرحله احساس دفع مدفوع دست می دهد و این نشان می دهد که سر جنین به راست روده شما فشار می آورد و نزدیک زایمان هستید.
,,
سایرعلامت های این مرحله عبارتند از: تحریک پذیری، نشانه خونی، لرز، تهوع و استفراغ ، گرفتگی پاها و تعریق ( البته ممکن است هیچ یک از این علامت ها را نداشته باشید). سعی کنید بدنتان را شل کنید و نفس هایتان را سریع تر کنید. اگر احساس گیجی می کنید درون دست های بسته تان تنفس کنید. مرتب تغییر وضعیت دهید و در صورت نیاز هیچ اشکالی ندارد که سر و صدا کنید.
,,
فشاری در لگنتان حس می کنید و یک تمایل غیر قابل کنترل برای زور زدن به پایین به شما دست می دهد. اما اگر دهانه ی رحمتان 10 سانتی متر باز نشده باشد نباید زور بزنید چرا که باعث صدمه به دهانه رحم خود می شوید. با فشار های شما و انقباضات رحمی، سر جنین پایین تر می آید و به کف لگن فشار وارد می کند بطوری که با عضلات خارجی این ناحیه لگن بنام پرینه، مماس می گردد. همچنانکه سر جنین به آرامی پرینه را گشاد می سازد، شما هم یک احساس ناراحت کننده کشیدگی و سوزش در این منطقه می کنید. خوشبختانه این احساس فقط لحظه ای است چون که فشار سر جنین به پرینه یک نوع بی حسی طبیعی ایجاد می کند. این مرحله یک مرحله ی بسیار بحرانی برای جنین شما است.
,,
ممکن است این مرحله طولانی شود و تا خروج کامل جنین90 دقیقه طول بکشد ولی معمولاً کوتاه تر است مخصوصاً اگر در این مرحله عمل چیدن پرینه توسط ماما یا پزشک صورت گیرد که باعث می شود مرحله دوم سریع تر انجام شود و فشار کمتری به سر جنین وارد گردد و از پارگی احتمالی عضلات این ناحیه ( که ترمیم آنها نیز مشکل تر می باشد) جلوگیری کند. بعد از اتمام مرحله سوم، با انجام چند بخیه اپیزیاتومی ترمیم می شود. معمولاً در همه شکم اوّل ها این اقدام (اپیزیاتومی) صورت می گیرد و اکثر شکم دوم ها نیز بی بهره نیستند؛ ولی شکم سوم ها به بعد معمولاً احتیاجی به این عمل ندارند چرا که عضلات پرینه شل تر شده اند و مقاومت چندانی در مقابل عبور جنین نشان نمی دهند و مرحله دوم خود بخود سریع تر صورت می گیرد.
,,
انتهای پیام/خ
,]
ارسال دیدگاه