از وظیفه ای که غفلت شد تا مطالبه ای که باید جبران شود؛
کج سلیقگی ها را به امام نسبت ندهید
پاسداشت امام یعنی عمل کردن به رفتار امام، گرامیداشت یاد امام یعنی قدم نهادن در راه امام نه تحریف منش امام، در کجای تاریخ انقلاب دیده اید که این رهبر سرنوشت ساز منطق، عقلانیت و آزاداندیشی را با کج سلیقگی فدای احساسات زودگذر کند؟
, ,
در اینجا شاید ذکره خاطره ای از رفتار امام که ناشی از بینش و نگرش ایشان است خالی از لطف نباشد.
,شهید شاه آبادی با ذکر خاطره ای از امام خمینی(ره) نقل کرده است که در یکی از تابستان هایی که امام پس از تعطیل دروس حوزه قم، به تهران آمده در مدرسه مروی درسی داشتند، در خاتمه درس، به اتفاق یکدیگر، عازم محل سکونت ایشان در یکی از نقاط شمیران می شوند.
,فاصله خیابان ناصرخسرو تا ایستگاه اتوبوس های خط شمیران را که در محل پیچ شمیران قرار داشت پیاده طی نموده وارد ایستگاه می شوند. امام که در آن موقع روحانی متشخص و میان سالی بودند همراه با طلبه جوان همراهشان وارد اتوبوسی می شوند که در انتهای آن تعدادی از جوانان که محتملا یکی دو نفر از بازیگران تئاترهای لاله زاری آن موقع نیز در آن حضور داشتند، حلقه شوخی آمیزی تشکیل داده بودند که به محض ورود امام، متناسب با فرهنگ ضد روحانی زمانه، سوژه شوخی آنها واقع می شوند.
,شاه آبادی نقل می کند که جسارت و توهین های خلال این شوخی ها بسیار سنگین و غیر قابل تحمل بود که بارها قصد برخورد با آنها را داشتم ولی چون کلمات بگونه ای مطرح می شد که خطاب آنها بیشتر متوجه امام بود، تا من و امام نیز خونسرد و بدون واکنش بودند، من هم ساکت ماندم، به ویژه آنکه با توجه به کثرت تعداد آنها، توانائی مقابله نیز در خود نمی دیدم.
,این وضعیت که از ایستگاه اولیه شروع شده بود در تمام مسیر ادامه یافت و نوعی تئاتر رو حوضی تشکیل شده بود که آن جوانان بازیگران آن و روحانیت و شخص امام سوژه آن بود و مسافران اتوبوس نیز تماشاچیانی بودند که بر اثر تبلیغات گسترده ضد روحانی آن زمان، با آن جوانان همدلی داشتند.
,در یکی از ایستگاه های نزدیک انتهای مسیر، آن جوانان پیاده می شدند که به هنگام عبور از کنار صندلی امام، آخرین پرده توهین را اجرا کردند و آن انداختن عمامه از سر امام بود. ولی با کمال تعجب دیدم که امام همچنان با خونسردی تمام، عمامه را برداشته بر سرگذاشتند.
,جوانان از اتوبوس پیاده شدند و آخرین اشارت توهین آمیز را به هنگام گذر از کنار اتوبوس نثار امام کردند. در این هنگام بود که متوجه بیان کلماتی از زبان امام شدم که چون دقت کردم دیدم امام مطلبی بدین مضمون فرمود: "ای خداوندا، کی می شود که جوانان ما را به ما برگردانی؟!" (آیت اعجاز ص 136)
, "ای خداوندا، کی می شود که جوانان ما را به ما برگردانی؟!",شهید شاه آبادی که این سخنان را در ماه های اولیه بعد از پیروزی انقلاب نقل می کرد خاطر نشان می ساخت که امام از همان موقع کینه مقدس خود را به جای آنکه متوجه آن جوانان کند، آنان را به چشم فرزندان خود نگریست که دست استعمار و ایادی دست نشانده اش آنها را از اسلام و روحانیت جدا کرده است و لذا همت خود را متوجه مقابله با آمریکا و حکومت دست نشانده اش ساخت و پیروزی انقلاب اسلامی بهترین نشانه اجابت دعائی بود که فرزندان امام را به دامن اسلام باز گردانده بود.
,این سیره ی امام است با کسانی که بدترین توهین را به شخص ایشان می کنند، امام اینگونه آنان را مجذوب منش خویش می کند.
,در اینجا ذکر یک نکته نیز نباید مورد غفلت قرار بگیرد. بی شک پاسداشت راه و روش و منش امام وظیفه همه ی مسئولان است.
,اینکه مسئولان مربوطه یکی از مهم ترین و اثرگذار ترین مکان های این شهر را در یکی از تاریخی ترین روزهای این انقلاب با سیل جمعیت عاشقان روح الله همسو نمی کنند وظیفه ای است که مورد غفلت قرار گرفته است و مطالبه ای است که باید به بهترین شیوه جبران شود.
, اینکه مسئولان مربوطه یکی از مهم ترین و اثرگذار ترین مکان های این شهر را در یکی از تاریخی ترین روزهای این انقلاب با سیل جمعیت عاشقان روح الله همسو نمی کنند وظیفه ای است که مورد غفلت قرار گرفته است و مطالبه ای است که باید به بهترین شیوه جبران شود., اینکه مسئولان مربوطه یکی از مهم ترین و اثرگذار ترین مکان های این شهر را در یکی از تاریخی ترین روزهای این انقلاب با سیل جمعیت عاشقان روح الله همسو نمی کنند وظیفه ای است که مورد غفلت قرار گرفته است و مطالبه ای است که باید به بهترین شیوه جبران شود.,,
مرضیه محمودی
,,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه