فروش بچه به قیمت خانه دار شدن

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از اوشیدا، چند هفته ای بود که مدام از مقابل چشمانم عبور می کرد، کاغذ نوشته ای که مطلبش در شان یک خانواده مسلمان نبود " یک پسر پنج ساله به فروش می رسد" به همراه یک شماره تلفن همراه برای تماس.
برایم قابل توجیه نبود که چرا یک خانواده آنهم مسلمان حاضر شود بچه و جگر گوشه شان را که خیلی ها حسرت نداشتنش را به دل دارند، به فروش بگذارد.

با وجود این که می دانستم فروش بچه حرام شرعی است و در واقع آزاد کردن و فروش کنیز و غلام از سالیان پیامبر اسلام جهت رسیدن به جایگاه و منزلت واقعی انسان بودن جایز است ولکن بچه فروشی به هر دلیلی حرام است.
چند روز با خودم کلنجار رفتم تا حاضر شدم برای اطلاع از صحت این آگهی با شماره تلفن همراه صاحب اطلاعیه تماس بگیریم، قصدم این بود تا برایم روشن شود چرا یک خانواده به جایی برسد که به خاطر فقر و نداری فرزندش را به فروش بگذارد، مگر در قرآن و روایات نداریم روزی دهنده تمام بندگان خداوند متعال است، پس چرا برخی مواقع حتی در اوج فقر و نداری کاری بر خلاف دین و آیین مان انجام می دهیم.
بالاخره بعد از چند بار زنگ خوردن فردی که صدایش مشخص بود خانمی میانسال است گوشی را پاسخ داد. خودم را یک خبرنگار معرفی کردم و از او خواستم تا گوشه ای از زندگی اسف بارش را از پشت خط برایم بازگو نماید و او در حالی که بغض گلویش را گرفته بود و از شدت ناراحتی صدایش بریده بریده شده بود گفت از کدام قسمت زندگی ام برایت بگویم،از گرسنگی بچه هایم و یا از آرزوی به باد رفته خودم بگویم . از شوهرم و پدر فرزندانم بگویم که چگونه از کار افتاده و بیمار و ناتوان گشته است.

اما او اینگونه شرح زندگی اش را بیان کرد؛ من به همراه شوهر و سه فرزندم -2 پسر و یک دختر- در خانه ای اجاره ای در زابل زندگی می کنیم و شوهرم به خاطر بیماری، توان کار کردن ندارد و قبلا که مرز ایران و افغانستان باز بود با ماشین کرایه ای گازوئیل به مرز می برد و خرجی برایمان در می آورد تا اینکه مرز بسته شد و همسرم که چندین بار در جریان حمل گازوئیل تصادف کرده بود، از ناحیه هر دو پایش به شدت آسیب دید و قادر نبود کارهای سنگین و طاقت فرسا انجام دهد.
کم کم زندگی برای من و فرزندانم سخت شد. هیچ درآمدی نداشتیم و کاری که شوهرم بتواند انجام دهد پیدا نشد. خودم در خانه مردم کار می کردم اما جوابگوی مایحتاج مان نبود و صاحبخانه ها بجای پول به من لباس می دادند و این برایم سودی نداشت چرا که باید ماهیانه ۱۰۰ هزار تومان کرایه خانه می دادیم و این با وجود داشتن سه بچه بسیار سخت بود.
از 2 سال پیش تا کنون چندین مرتبه به سراغ کمیته امداد شهرمان و بعضی از مسئولین سر زده ام اما هیچ جا کمکی به من نکردند و کمیته امداد حرفشان این بود که شوهرت ۶۰ ساله که شد ما به او کمک می کنیم.
از اینکه تصمیم به فروش فرزندم گرفتم ناراحتم اما مجبور هستم و چاره ای جز آن نداشتم. من نه سرمایه ی دارم و نه بدن سالمی که بتوانم کار کنم. امیدی به شوهرم نیست. او خودش مریض و گرفتار اوضاع و احوال خودش است و من خودم نیز تنها یک کلیه دارم و وضعیت ام از شوهرم بهتر نیست. این کار را تنها برای آینده فرزندانم انجام دادم تا بتوانم سایه بانی برای آینده شان داشته باشم. شاید در این دنیا زیاد زنده نباشم اما همین که برای بچه هایم خانه ای فراهم کنم آسوده خواهم بود.

مشکل خانواده بچه فروش حل شد

خبرنگار اوشیدا موضوع را با فرماندار ویژه زابل در میان گذاشته تا راهی برای جلوگیری از فروش پسر بچه پنج ساله بی گناهی که تنها گناهش بدنیا آمدن در خانواده ست که انگار صبوری و توکل بر خدا را فراموش کردند، انگار فراموش کردند خدایی که بندگانش را خلق می کند، روزی شان را نیز فراهم مقرر می دارد. پس باید بدنبال روزی حلال و پاک بود که این وعده خداوند به بندگان است.

با پیگیری های هوشنگ ناظری فرماندار ویژه زابل از طریق انتقال این موضوع به اداره کل بهزیستی استان سیستان و بلوچستان، بازرسی از این اداره کل بنا به درخواست فرماندار ویژه زابل هفته گذشته ضمن بازدید از خانواده مذکور و بررسی مشکلات آنها و بنا به تشخیص بازرس بهزیستی استان این خانواده شرایط اعطای کمک را داشته و بدین منظور خانه ای از سوی بهزیستی استان برای سکونت این خانواده در نظر گرفته شد تا از این اتفاق دلخراش فروش فرزند در مقابل خانه دار شدن جلوگیری و مردم آگاه شوند که این در سیره و روش زندگی مسلمانان جایگاهی ندارد و هیچ سود و بهره ی در این کار نخواهد بود.
انتهای پیام/