جهان به این چشمها محتاج است
این روزها جهان در برخوردی دوگانه و ریاکارانه هم بمب بر سر کودکان میریزد و هم فعالانِ عرصه کودکان را جایزه نوبل میدهد؟ همین جایزه صلح نوبل هم در دستان دخترکی پاکستانی خودنمایی میکند که برای آموزش کودکان کشورش تا مرز مرگ پیش رفته است[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا، فضل الله یاری در سرمقاله ابتکار نوشت:
, شبکه اطلاع رسانی دانا,
1- کودکانی در سرزمین بلازده عراق و سوریه در حال فرار از دست آدمکشان داعشی در کوره راه های خشک و سوزان، چشم به دوربین عکاسان دوخته اند تا وحشت آشکار در نگاهشان را به جهانیان مخابره کنند.
,
2- کودکانی در سرزمین جنگ زده افغانستان، پای بر مین هایی میگذارند که جنگ سالاران داخلی و خارجی در دل زمین کاشته اند تا کینه و نفرت درو کنند. اما آنچه که از این کینه جویی حاصل میشود نگاه دخترکان و پسرکانی است که با پاهای چوبی، خود را به این طرف و آن طرف میکشانند، تا حسرت کودکانه خود را به جنگ افروزان جهان نشان دهند.
,
3- پسران و دختران غزه روی تلی از سیمان و خاکستر و زیر نور چراغ نفتی کتاب های خود را میگشایند و با نیم نگاهی به جای خالی پدران و مادران و دوستان خود، همپای کودکان جهان واژه های صلح و آرامش را تکرار میکنند.
,
4- دختران و پسرانِ نابالغ در پایتخت های اروپای متمدن هر روزه در معرض تصاویری هستند که خشونت و سکس را تجویز میکند و چشمِ کودکانه آنان ناباورانه به صحنه هایی دوخته میشود که روح کودکی شان را، با تخیلات صاحبان شبکه های تلویزیونی نظام سرمایه داری، آشفته میکند.
,
5- در ایران خودمان، کودکانی در کارگاه های کوچک و داغ کوره پزخانه ها و چهار راه های شلوغ شهرهای بزرگ، هر روزه چشم به دستهایی دارند که با سکه ای بخشی از رویاهایشان را علمی کند.
,
در همه این تصاویر چشم هایی دیده میشود که به مردمان جهان خیره شده اند و در سکوت فریادی بر میآورند که: «اینک ماییم ایستاده در برابر دوربین های جهان و چشم در چشم شما بزرگتر ها میدوزیم و سوالی استخوان سوز میپرسیم که چرا جهان جای امنی برای کودکان نیست؟»
,
آنان از ما میپرسند: «مگر ما نیامده ایم که دنیای شما را رنگی از خنده و شادی و امید بزنیم. پس چرا دنیای خودمان سیاه و سفید است؟»
,
در چشم این کودکان میتوان خواند: «این بود دنیایی که وعده اش را میدادید؟»
,
***
,
این روزها جهان در برخوردی دوگانه و ریاکارانه هم بمب بر سر کودکان میریزد و هم فعالانِ عرصه کودکان را جایزه نوبل میدهد؟ همین جایزه صلح نوبل هم در دستان دخترکی پاکستانی خودنمایی میکند که برای آموزش کودکان کشورش تا مرز مرگ پیش رفته است و هم سال ها پیش از این در آغوش سه تن از رهبران اسرائیلی جای گرفته که این روزها در کودک کشی شهره آفاق گشته است. شاید این تناقض بزرگ برای ذهن های مصلحت پیشه بزرگترها قابل حل باشد، اما بدون تردید برای چشم های روشن و البته غم زده کودکان جهان همچنان علامت سوالی بزرگ است که ذهن و روح شان را به چالش میکشد.
,
***
,
با یک تصویرسازی فرضی میتوان روی دیگری از این سکه رایج دنیای معاصر را پیش بینی کرد. کودکان عراق و سوریه در سرزمینی سبز و روشن بازی کنند. کودکان افغانستان با پاهای خودشان به دنبال توپ فوتبال بدوند. پسران و دختران غزه زیر سقفی امن و راحت کلماتی از جنسِ آرامش و کودکی بر زبان بیاورند و ده ها تصویر دیگر، خلافِ آن چه که این روزها در گوشه و کنار جهان دیده میشود. در این تصاویر میتوان صدای خنده هایی شنید که جهان را به شادی فرا میخواند. میتوان حرکاتی دید که مردمان را به سازندگی، سرسبزی و امید نوید میدهد. میتوان چشم هایی دید که با هر بار پلک زدن گوشه ای از یک جهان آرام، امن و زیبا را نشان میدهد. جهان به این چشم ها محتاج است.
,
این چشم ها میتواند نقشه راهِ روشنی برای سیاستمداران و داعیه داران صلح و جهان عاری از خشونت و دنیای خالی از سلاح های کشتار جمعی باشد. کافی است به مردمک های این چشم ها خیره شوند.
,
انتهای پیام/گ
]
ارسال دیدگاه