اندر حکایت تشکل هایی به ظاهر دانشجویی؛
دانشگاه و دانشجو ابزاری برای مظلوم نمایی اصلاح طلبان
گویا این بار نیز جریان اصلاحات در تلاش است با سوء استفاده از شور دانشجویی در فضایی غبار آلود سیلابی را ایجاد کند و خود بر بالای آن به ماهی گیری بپردازد. گویا قرار است مجلس روضه ای برای دموکراسی ای برقرار کند که خود قصد قتل آن در سال ۸۸ را داشت و با قیام علیه رای مردم تمام آن را به بازی گرفت. اصلاح طلبان به دنبال این هستند تا شاید بتوانند اندکی در شرایط بحرانی این روزهایشان تغییری ایجاد کنند و پروژه مظلوم نمایی خود را تکمیل سازند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از دیار آفتاب؛ یکی از اصلی ترین دغدغه های موجود در عرصه فعالیت تشکل های دانشجویی عدم ورود جریانات و احزاب سیاسی به بطن این تشکل هاست. دغدغه ای که در برهه هایی از زمان تبدیل به نگرانی هایی شده و حتی نتایج ناامید کننده ای داشته است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, دیار آفتاب,مطمئنا رسالت تشکل های دانشجویی در راستای مطالبه حقوق جامعه در سطحی تخصصی، برقراری کرسی های آزاد اندیشی در راستای آسیب شناسی سیاسی و اجتماعی و یافتن راهکارهای موثر، افزایش سطح بینش دانشجو، عدالت خواهی، آرمانگرایی در عین واقع گرایی و بسیار موارد دیگر از وظایفی است که بر عهده دانشجویان است که در پیشبرد دانشگاه در قالب شور و شعور برخواسته از اقتضای سنی و مکانی دانشجو و دانشگاه موثر خواهد بود.
به عبارتی لازم است فضای دانشجویی با نگاهی سیاسی، فرهنگی و اجتماعی به مسائل روز کشور و حتی بین الملل بپردازد و به تعبیری دانشجو سیاسی باشد و بتواند تحلیل های سیاسی دقیقی از شرایط موجود ارائه دهد. مطمئنا پرداخت به موضوعات بر این اساس خود نیازمند رعایت چارچوب های خاصی است که حضور افراد متخصص و دلسوز و متعهد یکی از لازمه های این مهم است.
طی روزهای گذشته در دانشگاه های استان مرکزی اتفاقاتی رقم خورد که گویا اصالت دانشجویی برخی از تشکل ها را چون سال های گذشته خدشه دار کرد. اصالت دانشجویی که با برگزاری میتینگ های سیاسی و تبلیغاتی در دانشگاه اراک جهت تبلیغ کاندیداهای اصلاح طلبِ مجلسِ دهم ضربه خورد و صدای اعتراضاتی را بلند کرد.
نکته قابل تامل این جاست که گویا برخی از جریانات سیاسی در تلاشند تا در زمانه ای که در بحران عملکرد قرار می گیرند، دست به دامان دانشگاه و دانشجو شوند و با سوءاستفاده از احساسات و شور حاکم بر آن، مقاصد سیاسی خود را دنبال کنند. حال این مقاصد سیاسی گاهی برآمده از یک نگاه امنیتی است و گاه در راستای مظلوم نمایی سیاسی اتفاق می افتد.
متاسفانه نگاهی در تاریخ جنبش های دانشجویی در مسیر۴۰ ساله انقلاب اسلامی علی الخصوص از میانه های دهه هفتاد و با روی کار آمدن جریان دوم خرداد که بدنه اجتماعی خود را در بین جوانان دنبال می کرد، نشان از یک نگاه ابزاری به جریانات دانشجویی دارد و این چنین توقع می رود که دانشجو در مراحل حساس خود را سپر بلای جریانات سیاسی کند تا بزرگان جریان بتوانند با چانه زنی هایی در بالادست قدر السهم خود در قدرت را افزایش دهند.
جالب اینجاست که برخی از دانشجویان نیز به دلایل مختلف که گستره ای از وادادگی فکری تا غالب شدن احساسات دارد، گوش به دهان جریانات می سپرند و خود را هم مسیر آنها می گردانند. نمونه های آن را نیز می توان از حمایت جریان دانشجویی خاص از رئیس دولت اصلاحات درابتدای کار و هجمه به او در انتهای دوران ریاست جمهوری اش و دوباره قهرمان سازی از او بر اساس خواست جریان مورد نظر است.
البته در این میان نمی توان از نقش دانشجویانی گذشت که بعد از هر اقدامی خود را در قاب عکس سران آمریکایی و رژیم صهیونیستی جای می دهند و منتهی الیه آرزوی خود را این چنین ترسیم می کنند اما باید دانست که تعداد بسیاری از دانشجویان، جوانانی هستند که احساسات و خردشان در تسخیر جریانات و بزرگان آن است و خود را به کالایی مصرفی برای آنها تبدیل می کنند.
آن چه که این روزها در دانشگاه های استان مرکزی در حال رقم خوردن است، جزئی از همین استفاده ابزاری جریان اصلاحات از فضای دانشگاه و دانشجو است. به نوعی می توان گفت اقدام تشکل های دانشجویی در دعوت از محکومین امنیتی اصلاح طلب، برای شرکت در مراسم دانشجویی، پروژه ای بود در راستای احیای جریانی سیاسی که بتواند افکار خود را در فضایی مسموم به جامعه القا کند. جریانی که در تلاش است با به کارگیری روش های رسانه ای بار سوالات بی پاسخ بر دوش مانده اش را به زمین های دیگری بی اندازد و مشکلات اقتصادی را که خود مسبب آن هستند را با یک تغییر جهت به فضایی سیاسی و امنیتی بکشانند؛ همانطور که در این قضایا تلاش کردند لغو برنامه ای را که به رای شورای نظارت دانشگاه لغو شده بود بر گردن نهاد های امنیتی و اطلاعاتی بی اندازند و خود را پشت پروژه تکراری تخریب نیروهای امنیتی و اطلاعاتی پنهان سازند.
اما از سویی دیگر، عدم مدیریت صحیح مدیران دانشگاهی نکته ای قابل تامل است که یا برآمده از عدم تسلط این مدیران بر فضای دانشگاه است یا که متاسفانه برخی از آنان نیز درصدد این هستند که ساز اصلاح طلبان را در دانشگاه کوک کنند. برنامه محکوم فتنه ۸۸ که سابقه سه بار زندانی شدن به دلایل امنیتی را در کارنامه خود دارد، ابتدا امضای مجوز برگزاری برنامه را از سوی هیئت نظارت دریافت می کند و دوباره با ارائه اسناد قانونی به مدیران دانشگاه، شورای نظارت رای خود را پس می گیرد. اما جالب اینجاست شورای نظارتی که خود برنامه را لغو می کند، دست به صدور مجوز برای برگزاری تجمع اعتراضی تشکل خاص برای اعلام اعتراض به لغو برنامه ای غیر قانونی را صادر می کند که این اقدام بسیار جالب توجه بود.
نکته قابل تامل صدور بیانیه های شاید بیرون نویس، در محیط دانشگاه بود که یک مسئله ساده بین دانشجویی را تا توهین به قشر انقلابی و دلسوز و بیان برخی مسائل غیر مرتبط گسترش داد. البته در آستانه انتخابات انجام این دست از اقدامات توسط برخی از احزاب و جریانات حامی شان طبیعی است که باید مورد توجه مسئولین مربوطه قرار گیرد.
گویا این بار نیز جریان اصلاحات در تلاش است با سوء استفاده از شور دانشجویی در فضایی غبار آلود سیلابی را ایجاد کند و خود بر بالای آن به ماهی گیری بپردازد. گویا قرار است مجلس روضه ای برای دموکراسی ای برقرار کند که خود قصد قتل آن در سال ۸۸ را داشت و با قیام علیه رای مردم تمام آن را به بازی گرفت. اصلاح طلبان به دنبال این هستند تا شاید بتوانند اندکی در شرایط بحرانی این روزهایشان تغییری ایجاد کنند و پروژه مظلوم نمایی خود را تکمیل سازند.
انتهای پیام/
مطمئنا رسالت تشکل های دانشجویی در راستای مطالبه حقوق جامعه در سطحی تخصصی، برقراری کرسی های آزاد اندیشی در راستای آسیب شناسی سیاسی و اجتماعی و یافتن راهکارهای موثر، افزایش سطح بینش دانشجو، عدالت خواهی، آرمانگرایی در عین واقع گرایی و بسیار موارد دیگر از وظایفی است که بر عهده دانشجویان است که در پیشبرد دانشگاه در قالب شور و شعور برخواسته از اقتضای سنی و مکانی دانشجو و دانشگاه موثر خواهد بود.
,به عبارتی لازم است فضای دانشجویی با نگاهی سیاسی، فرهنگی و اجتماعی به مسائل روز کشور و حتی بین الملل بپردازد و به تعبیری دانشجو سیاسی باشد و بتواند تحلیل های سیاسی دقیقی از شرایط موجود ارائه دهد. مطمئنا پرداخت به موضوعات بر این اساس خود نیازمند رعایت چارچوب های خاصی است که حضور افراد متخصص و دلسوز و متعهد یکی از لازمه های این مهم است.
,طی روزهای گذشته در دانشگاه های استان مرکزی اتفاقاتی رقم خورد که گویا اصالت دانشجویی برخی از تشکل ها را چون سال های گذشته خدشه دار کرد. اصالت دانشجویی که با برگزاری میتینگ های سیاسی و تبلیغاتی در دانشگاه اراک جهت تبلیغ کاندیداهای اصلاح طلبِ مجلسِ دهم ضربه خورد و صدای اعتراضاتی را بلند کرد.
,نکته قابل تامل این جاست که گویا برخی از جریانات سیاسی در تلاشند تا در زمانه ای که در بحران عملکرد قرار می گیرند، دست به دامان دانشگاه و دانشجو شوند و با سوءاستفاده از احساسات و شور حاکم بر آن، مقاصد سیاسی خود را دنبال کنند. حال این مقاصد سیاسی گاهی برآمده از یک نگاه امنیتی است و گاه در راستای مظلوم نمایی سیاسی اتفاق می افتد.
,متاسفانه نگاهی در تاریخ جنبش های دانشجویی در مسیر۴۰ ساله انقلاب اسلامی علی الخصوص از میانه های دهه هفتاد و با روی کار آمدن جریان دوم خرداد که بدنه اجتماعی خود را در بین جوانان دنبال می کرد، نشان از یک نگاه ابزاری به جریانات دانشجویی دارد و این چنین توقع می رود که دانشجو در مراحل حساس خود را سپر بلای جریانات سیاسی کند تا بزرگان جریان بتوانند با چانه زنی هایی در بالادست قدر السهم خود در قدرت را افزایش دهند.
,جالب اینجاست که برخی از دانشجویان نیز به دلایل مختلف که گستره ای از وادادگی فکری تا غالب شدن احساسات دارد، گوش به دهان جریانات می سپرند و خود را هم مسیر آنها می گردانند. نمونه های آن را نیز می توان از حمایت جریان دانشجویی خاص از رئیس دولت اصلاحات درابتدای کار و هجمه به او در انتهای دوران ریاست جمهوری اش و دوباره قهرمان سازی از او بر اساس خواست جریان مورد نظر است.
,البته در این میان نمی توان از نقش دانشجویانی گذشت که بعد از هر اقدامی خود را در قاب عکس سران آمریکایی و رژیم صهیونیستی جای می دهند و منتهی الیه آرزوی خود را این چنین ترسیم می کنند اما باید دانست که تعداد بسیاری از دانشجویان، جوانانی هستند که احساسات و خردشان در تسخیر جریانات و بزرگان آن است و خود را به کالایی مصرفی برای آنها تبدیل می کنند.
,آن چه که این روزها در دانشگاه های استان مرکزی در حال رقم خوردن است، جزئی از همین استفاده ابزاری جریان اصلاحات از فضای دانشگاه و دانشجو است. به نوعی می توان گفت اقدام تشکل های دانشجویی در دعوت از محکومین امنیتی اصلاح طلب، برای شرکت در مراسم دانشجویی، پروژه ای بود در راستای احیای جریانی سیاسی که بتواند افکار خود را در فضایی مسموم به جامعه القا کند. جریانی که در تلاش است با به کارگیری روش های رسانه ای بار سوالات بی پاسخ بر دوش مانده اش را به زمین های دیگری بی اندازد و مشکلات اقتصادی را که خود مسبب آن هستند را با یک تغییر جهت به فضایی سیاسی و امنیتی بکشانند؛ همانطور که در این قضایا تلاش کردند لغو برنامه ای را که به رای شورای نظارت دانشگاه لغو شده بود بر گردن نهاد های امنیتی و اطلاعاتی بی اندازند و خود را پشت پروژه تکراری تخریب نیروهای امنیتی و اطلاعاتی پنهان سازند.
,اما از سویی دیگر، عدم مدیریت صحیح مدیران دانشگاهی نکته ای قابل تامل است که یا برآمده از عدم تسلط این مدیران بر فضای دانشگاه است یا که متاسفانه برخی از آنان نیز درصدد این هستند که ساز اصلاح طلبان را در دانشگاه کوک کنند. برنامه محکوم فتنه ۸۸ که سابقه سه بار زندانی شدن به دلایل امنیتی را در کارنامه خود دارد، ابتدا امضای مجوز برگزاری برنامه را از سوی هیئت نظارت دریافت می کند و دوباره با ارائه اسناد قانونی به مدیران دانشگاه، شورای نظارت رای خود را پس می گیرد. اما جالب اینجاست شورای نظارتی که خود برنامه را لغو می کند، دست به صدور مجوز برای برگزاری تجمع اعتراضی تشکل خاص برای اعلام اعتراض به لغو برنامه ای غیر قانونی را صادر می کند که این اقدام بسیار جالب توجه بود.
,نکته قابل تامل صدور بیانیه های شاید بیرون نویس، در محیط دانشگاه بود که یک مسئله ساده بین دانشجویی را تا توهین به قشر انقلابی و دلسوز و بیان برخی مسائل غیر مرتبط گسترش داد. البته در آستانه انتخابات انجام این دست از اقدامات توسط برخی از احزاب و جریانات حامی شان طبیعی است که باید مورد توجه مسئولین مربوطه قرار گیرد.
,گویا این بار نیز جریان اصلاحات در تلاش است با سوء استفاده از شور دانشجویی در فضایی غبار آلود سیلابی را ایجاد کند و خود بر بالای آن به ماهی گیری بپردازد. گویا قرار است مجلس روضه ای برای دموکراسی ای برقرار کند که خود قصد قتل آن در سال ۸۸ را داشت و با قیام علیه رای مردم تمام آن را به بازی گرفت. اصلاح طلبان به دنبال این هستند تا شاید بتوانند اندکی در شرایط بحرانی این روزهایشان تغییری ایجاد کنند و پروژه مظلوم نمایی خود را تکمیل سازند.
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه