یادداشت/
حمله بازیهای رایانهای به هویت ملی
بعضی از والدین غافل از این که بازی های رایانه ای غرب چون هیولایی بس اغواگر به اندرون خانه نفوذ کرده و با مهارت و تأثیرگذاری زیادی کودکان را تبدیل به انسانهایی ضد اجتماع، قانونشکن، مریض جسمی و روحی، بیهویت و کم عاطفه میکند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از طنین یاس، بازی کردن یکی از راههای تخلیهی انرژی، رفع کمبودهای دنیای واقعی در یک دنیای خیالی، مجالی برای ابراز شادی و هیجان است که پیر و جوان نمیشناسد. قدیمها الک ودولک، قایم باشک، گرگم به هوا، هفت سنگ و... بازیهای مرسوم بود که حین بازی بسیاری از رسوم و آداب نسلهای قبل به نسل بعد منتقل میشد و فعالیتی پر جنب و جوش، لذتبخش و مفرح نیز بود. نکته قابل تامل بازیهای گذشته در این بود که در هر منطقهای به تناسب اوضاع و احوال فرهنگی، اقلیمی، جمعیتی و تاریخی بازیهای بومی وجود داشت که گاهی منحصر به فرد بود.
, شبکه اطلاع رسانی دانا, طنین یاس,,
, ,
امروز و در قرن بیست و یکم، دیگر بازیهای بومی و محلی در فضای باز و جمع دوستان، فرزندان ما را اقناع نمیکند و حتی نام بازیهای گذشته هم برایشان ناآشنا و گاهی از مد افتاده است. متأسفانه جبر ایام، بیتوجهی و سهلانگاری ما باعث فراموشی آنها شده است.
,
نسل امروز انگار با پلیاستیشن، Wii، سگا و ایکس باکس مسخ شدهاند. قهرمانان آنها «مکس پین»، «لارا کرافت»، «مرد خفاشی»، «مرد عنکبوتی»، «هیتمن»، «مردان ایکس»، «جیمز باند» و هزاران عنوان دیگر هستند که هدفشان فقط و فقط کشتن و با خشونت هر چه بیشتر نابود کردن حریف یا هدف است.
,
,
نگاهی گذرا به تاریخچه بازیهای رایانهای، اندکی روشنایی بر موضوع مورد بحث ما میافشاند. در سال 1949 میلادی به مهندس جوان آقای«رالف بی یر»، ساخت برنامه تلویزیونی واگذار شد. از او خواسته شده بود فقط برنامه معمولی را طراحی نکند، بلکه کاری کاملاً جذاب و استثنایی را بنویسد. انجام کار برای آقای بی یر مشکل نبود، او تمایل داشت از محدوده طرح واگذارشده، فراتر گام بردارد و کاری نوظهور ارایه دهد و به وسیله بازی، برنامهاش را اجرا کند.
,
,
,
, ,
زمانی که “رالف بی یر” طرح خویش را عرضه کرد، نمیدانست که بنیانگذار صنعت نوینی در جهان شده که امروزه بعد از گذشت چند دهه، تبدیل به صنعت باشکوه، غیرقابل چشمپوشی و با گردش مالی دهها میلیارد دلاری شده است.
,,
در سال 1952 میلادی«الف راس داگلاس» ، دانشجوی دکترای دانشگاه کمبریج تز خویش را درباره تأثیر متقابل انسان–رایانه نوشت و اولین بازی گرافیکی رایانهای را طراحی کرد. اما اولین بازی واقعی رایانهای در سال 1961 میلادی به نام «جنگ ستارگان» نوشته شد.
,
بعد از گذشته چند سال، در سال 1972 شرکت آتاری، بازی الکترونیکی تنیس روی میز به نام «پنگ» را معرفی و به بازار عرضه کرد. در همان سال شرکت «مگناوکس» به عرضه مجموعه بازی ویدئویی به نام «اکتیویژن» پرداخت که با اتصال دستگاه به تلویزیونهای خانگی، امکان بازی فراهم میشد. اینها اولین گامها برای همگانی کردن و عمومیت بخشیدن به بازیهای رایانهای است.
,
,
طی دهههای گذشته، رفتهرفته بر تعداد شرکتهای سازنده بازیهای رایانهای افزودهشده، بهگونهای که هماکنون صدها شرکت در این زمینه فعال هستند و تلاش دارند تا در کنار سرگرم کردن مخاطبان خود که از هر گروه سنی هستند، نگاه خاص خود را نیز منتقل و القا کنند. این نگاه خاص و هدفمند، هرگز الزامی برای رعایت هنجارها و ارزشهای جوامع دیگر به خصوص جوامع جهان سوم ندارد و هیچ محدودیت و مرزی برای خود قائل نیست.
,
,
,
, ,
در این میان برای بعضی از والدین همین که فرزندشان از خانه بیرون نرود و با دوستان ناباب نباشد کافی است! غافل از این که هیولایی بس اغواگر و دلفریب به اندرون خانه نفوذ کرده و به کار بیراه کردن فرزندان مشغول است و با مهارت و تأثیرگذاری زیادی آنها را تبدیل به انسانهایی ضد اجتماع، قانونشکن، مریض جسمی و روحی، بیهویت و کم عاطفه میکند.
,
بچهها میتوانند ساعتها به مانند انسانهای مسخشده پای دستگاه بازیشان بنشینند و فقط بکشند تا این مرحله را پشت سر گذاشته و به مرحله بعد صعود کنند. گرسنگی، تشنگی و استراحت نمیشناسند، حتی اعضای خانواده را هم مانند اهداف بازی میبینند! چنان که گاهی در اخبار میشنویم که فردی به علت چندین شبانهروز بیدار ماندنهای متوالی پای بازیهای کامپیوتری، جان خود را از دست داده است.
,
,
البته بیانصافی است که یکسره بازیهای رایانهای را نفی کنیم و آنها را مضر بدانیم، چه بسا که در خیلی از این بازیها فرزندان ما چیزهای تازهای میآموزند، کارهای خیرخواهانه انجام میدهند، جهت گذراندن مراحل باید با معماهای فکری زیادی کلنجار بروند، ولی تعداد اینگونه بازیها نسبت به بازیهای مضر و مخرب، زیاد نیست که این لزوم دقت و توجه والدین در خرید بازی متناسب برای سن و روح لطیف فرزندانشان را یادآور میشود.
,
,
نکاتی را به پدر و مادرهایی که نسبت به تربیت صحیح فرزندانشان احساس مسئولیت بیشتری میکنند، یادآوری کنم:
,
,
,
,
- در روز زمان مشخصی جهت بازی کردن تعیین کنیم (مثلا 2 ساعت).
- نسبت به نوع بازیای که فرزندمان انجام میدهد (از لحاظ سطح خشونت، آموزش قانونمندی، سالم بودن و...) حساس باشیم. البته ترجیحا بلوا به پا نکنیم بهتر است!
- بازی کردن با رایانه را به انجام کارهای مفید مانند مطالعه، شرکت در کلاسهای آموزشی و ورزش کردن مشروط کنیم.
- سعی کنیم خودمان نیز آشنایی مختصری با طرز کار کامپیوتر و بازیهای رایانهای داشته باشیم تا در موقع مقتضی، تصمیم صحیح بگیریم.
- گاهی خودمان دست به کار شده و یک بازی سالم (به عنوان هدیه) برای او تهیه کنیم.
- اگر فرزندی داریم که علاقه زیادی به بازیهای رایانهای دارد، سعی کنیم جهت دور کردن او از رایانه و دستگاههای بازی، به صورت خانوادگی به گردش در طبیعت یا کاری که او دوست دارد، بپردازیم.
- به او گوشزد کنیم که در وقت صرف وعدههای غذایی، الزاما میبایست بر سر سفره حاضر شود.
- مراقب میزان رفت و آمد او به کلوپهای بازیهای رایانهای و همنشینانش باشیم.
- به او خطرات بازیهای تأیید نشده را، (پدرانه و نه با تحکم و تهدیدکردن) گوشزد کنیم.
- مراقبت از او به گونهای محسوس نباشد که او به دنبال راهی جهت قال گذاشتن ما بگردد و همانگونه که میدانید او این کار را به بهترین نحو انجام میدهد!
- انجام بعضی امور را بر عهدهاش بگذاریم، به گونهای که بداند کس دیگری آن را انجام نخواهد داد و ما انجام آن را از او میخواهیم، مانند بیرون گذاشتن زبالهها، تهیه نان برای منزل، مرتب نگهداشتن اتاق شخصی و...
انتهای پیام/خ
- در روز زمان مشخصی جهت بازی کردن تعیین کنیم (مثلا 2 ساعت).
- نسبت به نوع بازیای که فرزندمان انجام میدهد (از لحاظ سطح خشونت، آموزش قانونمندی، سالم بودن و...) حساس باشیم. البته ترجیحا بلوا به پا نکنیم بهتر است!
- بازی کردن با رایانه را به انجام کارهای مفید مانند مطالعه، شرکت در کلاسهای آموزشی و ورزش کردن مشروط کنیم.
- سعی کنیم خودمان نیز آشنایی مختصری با طرز کار کامپیوتر و بازیهای رایانهای داشته باشیم تا در موقع مقتضی، تصمیم صحیح بگیریم.
- گاهی خودمان دست به کار شده و یک بازی سالم (به عنوان هدیه) برای او تهیه کنیم.
- اگر فرزندی داریم که علاقه زیادی به بازیهای رایانهای دارد، سعی کنیم جهت دور کردن او از رایانه و دستگاههای بازی، به صورت خانوادگی به گردش در طبیعت یا کاری که او دوست دارد، بپردازیم.
- به او گوشزد کنیم که در وقت صرف وعدههای غذایی، الزاما میبایست بر سر سفره حاضر شود.
- مراقب میزان رفت و آمد او به کلوپهای بازیهای رایانهای و همنشینانش باشیم.
- به او خطرات بازیهای تأیید نشده را، (پدرانه و نه با تحکم و تهدیدکردن) گوشزد کنیم.
- مراقبت از او به گونهای محسوس نباشد که او به دنبال راهی جهت قال گذاشتن ما بگردد و همانگونه که میدانید او این کار را به بهترین نحو انجام میدهد!
- انجام بعضی امور را بر عهدهاش بگذاریم، به گونهای که بداند کس دیگری آن را انجام نخواهد داد و ما انجام آن را از او میخواهیم، مانند بیرون گذاشتن زبالهها، تهیه نان برای منزل، مرتب نگهداشتن اتاق شخصی و...
,
انتهای پیام/خ
]
ارسال دیدگاه