یادداشت/
یکجانشینها علیه مجلس انقلابی
یک کارشناس رسانه با توجه به سفر برخی از نمایندگان مجلس از جمله رئیس مجلس به شهرهای محروم کشور، در یادداشتی به تمجید از این رفتار پرداخت و رفتار اصلاحطلبان در نمایشی و انتخاباتی خواندن آن را مورد نکوهش قرار داد.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ با توجه به سفر برخی از نمایندگان مجلس از جمله رئیس مجلس به شهرهای محروم کشور، در یادداشتی به تمجید از این رفتار پرداخت و رفتار اصلاح طلبان در نمایشی و انتخاباتی خواندن آن را مورد نکوهش قرار داد و نوشت:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,متاسفانه در سالهایی که مردم مناطق محروم و کمتر برخوردار، به حضور مقامات استانی و دولتی در مناطق خود عادت کرده بودند و آن را مقدمهای برای شروع پروژهها میدانستند، حضور حسن روحانی در پاستور و ورود مدیران به اصطلاح تکنوکرات! و ژنرالها، برای سالها باعث شد تا مرکزگرایی به بخش اصلی مدیریت دولتی تبدیل شود.
در چنین برههای، بارها سخن از مدیریت جهادی و انقلابی برای فعالسازی ظرفیتهای فوقالعاده داخلی و حضور میدانی برای مدیریت بهتر پروژهها و رسیدگی به امور زده شد و در دولتهای نهم و دهم این رسم زنده شد. با این وجود تئوریسینهای اصلاحطلب و فعالان این حوزه و حتی مقامات وابسته به این جریان، مدیریت جهادی را آشفتگی سازمانی، اقدام پوپولیستی و مدیریت غیرکارشناسی و بینظم نام نهادند که تنها به اتلاف منابع مالی و انسانی میانجامد!
دیگر نوبت مدیریت ژنرالها برای اجرای نسخهشان جهت سازندگی و آبادانی مملکت بود ولی بعد از هشت سال آنچه شاهد هستیم، مدیریت هزینه بر، تمرکزگرا، بورکراتیک، محتاج به مذاکره و قراردادهای خارجی و … است. بسیاری از ظرفیتهای داخلی با چنین طرز فکری همچنان بر زمین ماندهاند!
نمونه واضح آن را پایتختنشینان به خوبی در تهران درک کردهاند. رئیس کنونی مجلس، همان شهردار تهران از سال ۸۴ تا ۹۶ بود. در دوره مدیریت قالیباف در شهرداری، صدها پروژه و ابرپروژه افتتاح شدند. هر ماه تهرانیها شاهد افتتاح یک ایستگاه مترو بودند و روزشمار افتتاح پروژه جدید نیز دقیقاً روبهروی آنها در گوشه و کنار تهران قرار داشت. با خروج وی از شهرداری و جلوس اصلاحطلبان در ساختمان خیابان بهشت، پروژههای شهری بهدست فراموشی سپرده شدند، دیگه خبری از افتتاح طرح جدید نیست و تنها تهرانیها شاهد دعواهای زرگری در شورای شهر و شهرداری هستند! البته فراموش نشود، نامگذاری خیابانها و کوچهها، از عمده کار مدیریت مدعی تکنوکرات بوده است.
به هر روی، تفکر لیبرالیسم و مدیریت یکجانشین با وجود کارنامه پر از خالی، همچنان طلبکار است. قالیباف و برخی از نمایندگان مجلس در روزهای اخیر به استانهای محروم و مناطق کمبرخوردار از جمله خوزستان و سیستان و بلوچستان سفر کردهاند. حضور میدانی و دست و پنجه نرم کردن با محرومیت بخشی از مردم کشور، هرچند تصاویر ناراحت کنندهای بههمراه داشته ولی گویای آن است که حلقه گمشده این محرومیتها، مدیریت جهادی و میدانی بوده است. حضور رئیس مجلس و نمایندگان نه تنها باعث دلگرمی مردم این مناطق شده بلکه برنامه مدون و دقیقی نیز برای رفع محرومیتها و اتمام پروژههای نیمه تمام در حال آماده شدن و اجرا است.
تصاویر و فیلمهای منتشر شده از محمدباقر قالیباف در حال رسیدگی به مشکل محرومان، باعث عصبانیت اصلاحطلبان و اعتدالیون شده و آن را کمپین تبلیغاتی رئیس مجلس برای انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۰ تفسیر کردهاند! هیچگاه در تاریخ ۴۰ ساله کشور نبوده که مدیری برای حل بحرانی عزم جدی کرده باشد و بهانهگیران و مدیران زالوصفت، بهانهجویی نکرده باشند. اصولاً زمانی که قطار در حال حرکت است، سنگ به سویش پرتاب میشود.
آنچه برای اصلاحطلبان و حامیانش در این هشت سال غریب بوده، همین مدیریت جهادی در ساختار اصلی اجرایی کشور بوده و مشاهده حضور نمایندگان مجلس در مناطق محروم برایشان سنگین و تعجبآور است! خوشبختانه از عمر تفکر یکجانشین چندماهی بیشر باقی نمانده و مردم نیز میتوانند به خوبی کارنامه چنین تفکری را در این هشت سال با پوست و گوشت و استخوان درک و لمس کنند.
بلایی که امروز بر سر اقتصاد کشور آمده است، دقیقاً حاصل و نتیجه عملکرد مدیران مدعی یکجانشین و تمرکزگراست. مدیرانی که کشور را معطل قراردادها و مذاکرات خارجی کردند و هنوز نیز طلبکارند! اگر ایران در حال حاضر به قول رئیس سازمان برنامه و بودجه نمیتواند یک قطره نفت بفروشد، نتیجه عملکرد چنین تفکر مدیریتی است. هنوز که هنوز است، تصاویر تحقیر ملی از استقبال مدیران نفتی از رئیس شرکت توتال فرانسه، موجود است. شرکتی که با یک اخم آمریکا، پروژههای نفتی خود را در ایران رها کرد و میلیاردها دلار خسارت به کشورمان تحمیل ساخت.
به هرحال، جای امیداوری است که پس از سالها در بیابان مدیریتی کشور، مجلس انقلابی شکل گرفت تا نمودها و نمادهای مدیریت جهادی و میدانی در مناطق محروم و کمبرخوردار بار دیگر جلوهگر شود و راه را برای فعال شدن ظرفیت چنین طرز مدیریتی در ساختار اجرایی کشور باز کند. مردم در سال آینده به راحتی قادر به مقایسه تفاوت میان عملکردها در دو نوع مدیریت یکجانشین و انقلابی خواهند بود.
نویسنده: مصطفی هدایی
انتهای پیام/*
متاسفانه در سالهایی که مردم مناطق محروم و کمتر برخوردار، به حضور مقامات استانی و دولتی در مناطق خود عادت کرده بودند و آن را مقدمهای برای شروع پروژهها میدانستند، حضور حسن روحانی در پاستور و ورود مدیران به اصطلاح تکنوکرات! و ژنرالها، برای سالها باعث شد تا مرکزگرایی به بخش اصلی مدیریت دولتی تبدیل شود.
,در چنین برههای، بارها سخن از مدیریت جهادی و انقلابی برای فعالسازی ظرفیتهای فوقالعاده داخلی و حضور میدانی برای مدیریت بهتر پروژهها و رسیدگی به امور زده شد و در دولتهای نهم و دهم این رسم زنده شد. با این وجود تئوریسینهای اصلاحطلب و فعالان این حوزه و حتی مقامات وابسته به این جریان، مدیریت جهادی را آشفتگی سازمانی، اقدام پوپولیستی و مدیریت غیرکارشناسی و بینظم نام نهادند که تنها به اتلاف منابع مالی و انسانی میانجامد!
,دیگر نوبت مدیریت ژنرالها برای اجرای نسخهشان جهت سازندگی و آبادانی مملکت بود ولی بعد از هشت سال آنچه شاهد هستیم، مدیریت هزینه بر، تمرکزگرا، بورکراتیک، محتاج به مذاکره و قراردادهای خارجی و … است. بسیاری از ظرفیتهای داخلی با چنین طرز فکری همچنان بر زمین ماندهاند!
,نمونه واضح آن را پایتختنشینان به خوبی در تهران درک کردهاند. رئیس کنونی مجلس، همان شهردار تهران از سال ۸۴ تا ۹۶ بود. در دوره مدیریت قالیباف در شهرداری، صدها پروژه و ابرپروژه افتتاح شدند. هر ماه تهرانیها شاهد افتتاح یک ایستگاه مترو بودند و روزشمار افتتاح پروژه جدید نیز دقیقاً روبهروی آنها در گوشه و کنار تهران قرار داشت. با خروج وی از شهرداری و جلوس اصلاحطلبان در ساختمان خیابان بهشت، پروژههای شهری بهدست فراموشی سپرده شدند، دیگه خبری از افتتاح طرح جدید نیست و تنها تهرانیها شاهد دعواهای زرگری در شورای شهر و شهرداری هستند! البته فراموش نشود، نامگذاری خیابانها و کوچهها، از عمده کار مدیریت مدعی تکنوکرات بوده است.
,به هر روی، تفکر لیبرالیسم و مدیریت یکجانشین با وجود کارنامه پر از خالی، همچنان طلبکار است. قالیباف و برخی از نمایندگان مجلس در روزهای اخیر به استانهای محروم و مناطق کمبرخوردار از جمله خوزستان و سیستان و بلوچستان سفر کردهاند. حضور میدانی و دست و پنجه نرم کردن با محرومیت بخشی از مردم کشور، هرچند تصاویر ناراحت کنندهای بههمراه داشته ولی گویای آن است که حلقه گمشده این محرومیتها، مدیریت جهادی و میدانی بوده است. حضور رئیس مجلس و نمایندگان نه تنها باعث دلگرمی مردم این مناطق شده بلکه برنامه مدون و دقیقی نیز برای رفع محرومیتها و اتمام پروژههای نیمه تمام در حال آماده شدن و اجرا است.
,تصاویر و فیلمهای منتشر شده از محمدباقر قالیباف در حال رسیدگی به مشکل محرومان، باعث عصبانیت اصلاحطلبان و اعتدالیون شده و آن را کمپین تبلیغاتی رئیس مجلس برای انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۰ تفسیر کردهاند! هیچگاه در تاریخ ۴۰ ساله کشور نبوده که مدیری برای حل بحرانی عزم جدی کرده باشد و بهانهگیران و مدیران زالوصفت، بهانهجویی نکرده باشند. اصولاً زمانی که قطار در حال حرکت است، سنگ به سویش پرتاب میشود.
,آنچه برای اصلاحطلبان و حامیانش در این هشت سال غریب بوده، همین مدیریت جهادی در ساختار اصلی اجرایی کشور بوده و مشاهده حضور نمایندگان مجلس در مناطق محروم برایشان سنگین و تعجبآور است! خوشبختانه از عمر تفکر یکجانشین چندماهی بیشر باقی نمانده و مردم نیز میتوانند به خوبی کارنامه چنین تفکری را در این هشت سال با پوست و گوشت و استخوان درک و لمس کنند.
,بلایی که امروز بر سر اقتصاد کشور آمده است، دقیقاً حاصل و نتیجه عملکرد مدیران مدعی یکجانشین و تمرکزگراست. مدیرانی که کشور را معطل قراردادها و مذاکرات خارجی کردند و هنوز نیز طلبکارند! اگر ایران در حال حاضر به قول رئیس سازمان برنامه و بودجه نمیتواند یک قطره نفت بفروشد، نتیجه عملکرد چنین تفکر مدیریتی است. هنوز که هنوز است، تصاویر تحقیر ملی از استقبال مدیران نفتی از رئیس شرکت توتال فرانسه، موجود است. شرکتی که با یک اخم آمریکا، پروژههای نفتی خود را در ایران رها کرد و میلیاردها دلار خسارت به کشورمان تحمیل ساخت.
,به هرحال، جای امیداوری است که پس از سالها در بیابان مدیریتی کشور، مجلس انقلابی شکل گرفت تا نمودها و نمادهای مدیریت جهادی و میدانی در مناطق محروم و کمبرخوردار بار دیگر جلوهگر شود و راه را برای فعال شدن ظرفیت چنین طرز مدیریتی در ساختار اجرایی کشور باز کند. مردم در سال آینده به راحتی قادر به مقایسه تفاوت میان عملکردها در دو نوع مدیریت یکجانشین و انقلابی خواهند بود.
,نویسنده: مصطفی هدایی
, نویسنده: مصطفی هدایی, نویسنده:,انتهای پیام/*
,]
ارسال دیدگاه