به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناج، بهروز بوچانی پناهجوی ایرانی است که به خاطر تلاش برای مهاجرت غیرقانونی به استرالیا، دستگیر و مدت شش سال در جزیره مانوس زندانی میشود. او خاطرات تلخ و جهنمی خودش از زندگی دشوار، خشونت بار و غیرانسانی پناهجویان این اردوگاه را در قالب یک رمان به نام «رفیقی نه مگر کوهستان» منتشر کرد. این کتاب به شدت مورد استقبال جهانی قرار گرفت و چندین جایزه معتبر جهانی از جمله جایزه ادبی «نخست وزیری ویکتوریا» استرالیا را کسب کرد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,تحت تاثیر این اقبال جهانی، آیا قوانین مهاجرت به نفع مهاجران تغییر کرد؟! آیا وضعیت اردوگاههای شکنجه آور پناهجویان بهبود یافت؟! آیا داستان پرتکرار مرگ و میر پناهجویان در دریاها و اقیانوس ها به تاریخ پیوست؟! نه، متاسفانه هیچ کدام از اینها اتفاق نیفتاد. اما در طرف دیگر ماجرا و در سایه توجه و همدلی افکار عمومی، بهروز بوچانی به تابعیت نیوزلند و جوایز قابل توجه دست یافت و به قول خودش توانست از جهنم مانوس نجات پیدا کند؛ درست مثل همان پیرمرد دست فروش که فیلم اعتراض و شکایتش توسط مهران احمدی رسانه ای شد و از آتش سوزان فقر نجات پیدا کرد! و درست مثل «زلمه» کودک زباله گرد افغانی که داخل سطل آشغال انداخته شد و در سایه رسانه ای شدن تصویرش، توانست به مدرسه و زندگی مناسب دست پیدا کند!
,این خاصیت دنیای «تصویر زده» امروز است که در آن مبارزه بنیادین با فقر، گرسنگی، نابرابری، فساد و ظلم چندان مورد اقبال نیست، شاید به این خاطر که موقعیتهای فعلی بسیاری از دولتها و انسانهای به ظاهر موفق و صاحب پول و قدرت، مستقیم یا غیرمستقیم خود محصول چنین ساختارهای ظالمانه و نابرابر است. در چنین شرایطی است که «سوژه های تصویرساز» اهمیت پیدا می کنند و همه برای توجه به آنها، از یکدیگر سبقت می گیرند.
,دولتی مهاجرستیز به رمان یک مهاجر جایزه می دهد، خیّری رانت خوار در خانه چند فقیر را می زند و بسته های معیشتی توزیع می کند، و مسئولی ناتوان از رفع فساد و تبعیض، همه مشکلات کشور را با نمایش چند تصویر شطرنجی، حل شده می داند! تصاویر، جذابند و همچنان برای خیلی ها اقناع کننده.
,چه تصویر جایزه گرفتن یک پناهجوی نویسنده، چه تصویر پمپ تخلیه در خانه آب گرفته هموطن جنوبی و چه خنده کودکی بلوچ که عروسک رویاهایش را هدیه گرفته است! ما هم مثل همه جهانیان، دنبال چنین تصاویری هستیم تا هم ریشه و علت این مصائب وحشتناک را فراموش کنیم و هم دلخوش باشیم به اینکه هنوز وفادار انسانیت هستیم و ندای وجدانمان را می شنویم، و الا کیست که نداند استرالیای امروز، روی ستون گوشت و خون بومیان سلاخی شده اش بنا شده است!
,مهدی نورمحمدزاده
,,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه