یک محقق و پژوهشگر کرمانشاهی:
فلسفه روشن کردن آتش در چهارشنبه سوری فراری دادن اهریمن است
اردشیر کشاورز گفت: فلسفه روشن کردن آتش در این شب، فراری دادن اهریمن است، چرا که ایرانیان باستان معتقد بودند آتش روشنایی است و با روشن کردن آن اهریمن یا همان تاریکی از بین می رود.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ اردشیر کشاورز در گفتگو با خبرنگار مرصادنیوز، چهارشنبه سوری را نخستین مراسم ایرانیان در آستانه سال نو دانست و اظهار داشت: اینکه امروزه یا در گذشته آئین یا جشنی در سطح محدود را چهارشنبه سوری گفته اند در اصل چهارشنبه آخر سال بوده است و سور به معنای سرخی آتش است.
محقق و پژوهشگر کرمانشاهی افزود: جشن چهارشنبه آخر هر سال قبل از اسلام هم وجود داشته و یکی از آئین های ایران باستان به شمار می رود که پس از اسلام هم ترک نشد تا جایی که گفته اند برخی از عرفای عباسی به تبعیت از مردم در جشن آخر سال یا چهارشنبه سوری شرکت داشتند و همراه مردم به شادی و جشن می پرداختند.
وی گفت: مردم هیزم را انبار می کردند و در چهارشنبه آخر سال با آنها آتش روشن می کردند و سرخی آتش را مبارک می دانستند.
وی بیان داشت: همانطور که در آثار تاریخی ثبت است گفته شده برخی عرفای عباسی در این روز مرغهایی را رنگ کرده به آتش کشیده و به طیران در می آوردند البته تا چه اندازه واقعیت داشته صحت و سقم آن مشخص نیست.
کشاورز اظهار داشت: فلسفه روشن کردن آتش در این شب، فراری دادن اهریمن است، چرا که ایرانیان باستان معتقد بودند آتش روشنایی است و با روشن کردن آن اهریمن یا همان تاریکی از بین می رود.
وی افزود: همچنین ایرانیان باستان معتقد بودند جست و خیز از روی آتش می تواند تمام ناراحتی های جسمی و روحی را از بین ببرد و ایجاد نشاط کند لذا افراد هنگام پریدن از روی آتش می خواندند "زردی من از تو، سرخی تو از من" و به این صورت سستی و تنبلی را در آستانه سال نو بر آتش می انداختند.
این محقق و پژوهشگر کرمانشاهی ادامه داد: گاهی بر ارتفاعات و قلل سلسله جبال البرز و زاگرس آتش می افروختند به این نیت که آنچه که در طول سال پلیدی و سستی هست با این آتش بسوزانند و با نشاط و شادی سال نو را شروع کنند.
وی خاطر نشان کرد: بر این اساس آتش را یکی از مظاهر پاکی می دانستند و ناپاکی ها و سستی ها را در آن می انداختند.
وی همچنین با اشاره به مراسم قاشقزنی بهعنوان یکی از آداب و رسوم جالب چهارشنبهسوری، بیان کرد: در این مراسم کودکان و نوجوانان بر روی پشت بام ها یا درب خانه ها می رفتند و شروع می کردند به قاشق زنی و اگر صاحب خانه کاسه آنها را پر می کرد می گفتند " اُوسا خوی و چه کُشی خدا کُری نه کُشه".
انتهای پیام/
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه