به گزارش شبکه اطلاع رسانی داناباید پذیرفت که اگر همین حالا تیم امید استارت بزند باز هم در میان تلاشهای گسترده و دیدارهای از قبل تنظیم شده در فیفادی ها توسط رقبای بزرگ ایران در قاره‌کهن عقب مانده ایم اما وسط این ناکجاآباد هنوز تیم امید ایران که قرار است پس از بیش از چهار دهه به المپیک برسد هنوز سرمربی خود را نمی شناسد و وسط تناقض های رفتاری و گفتاری قفل شده قدم از قدم برنمی دارد!
, شبکه اطلاع رسانی دانا,مشکل کجاست؟ این پرسشی است که همه فوتبال ایران از خود و از مسئولان می پرسند و البته هیچکس هم نمی داند پاسخ کجاست؟ چرا که هیچکس این عدم حرکت رو به جلو جهت شناخت سرمربی را به گردن نمی گیرد و فدراسیون این عقب ماندگی را به گردن وزارت ورزش می اندازد و البته وزارت به گردن فدراسیون!
در این میان اما ماجرا جایی حاد می شود که برخی پرسش و پاسخ‌ها را جلوی چشم افکار عمومی قرار می دهند و به عنوان مثال در پاسخ به پرسشی در مورد کرانچار می گویند هنوز رزومه ایشان به وزارت ورزش و کمیسیون مربوطه ارسال نشده است! این در حالی است که اگر تنها اندکی بر فوتبال مشرف باشید می دانید که زلاتکوکرانچار مربی تیم‌های ملی کرواسی و مونته‌نگرو بوده و در دیناموزاگرب و راپیدوین هم مربیگری کرده و بارها با آنها قهرمان کرواسی شده و البته با سپاهان هم دو جام در کارنامه خود دارد و نیازی به معرفی و ارسال رزومه ندارد و در واقع تصور می‌کنیم این داستان پروژه‌ای است که خواسته یا ناخواسته منجر به دلخوری زلاتکو و منتفی شدن حضور وی در راس تیم امید شود.
در موارد دیگر هم که نگاه می‌کنیم متوجه می شویم که در فدراسیون های دیگر هم پروسه نظارت و هدایت وزارت ورزش و جوانان در حال تبدیل شدن به دخالت شده و حتی در پست‌های کوچک آن فدراسیون‌ها هم نظر برخی عوامل در وزارت ورزش به چشم می خورد که پروسه نظارت را به دخالت تبدیل کرده و امور را کندتر از همیشه تاریخ (منهای دوره تعلیق فوتبال ایران که فوتبال توسط یک گروه اداره می شد)کرده است.
این نوع دخالت در موارد ریز حتی در پرسپولیس و استقلال هم شنیده می شود تا جاییکه حتی سرمربی یکی از این دو تیم نماینده مجلس را روی خط تلویزیونی آورد تا ثابت کند که عزل و نصب خودش هم حتی با نظر مستقیم وزارت صورت گرفته و البته که در ادامه کار به شکایت وزیر از یک سرمربی فوتبال کشید که نتیجه این نوع دخالت(به جای نظارت)است و راه گریزی از آن وجود ندارد.
در واقع با طرح چنین مواضعی به وضوح می توان درک کرد که استقلال فدراسیون ها و البته باشگاههایی که وزارت به عنوان مجمع آنها تعریف شده زیر سوال می رود و کمترین نتیجه این ورود به حریم تخصصی فدراسیون ها این است که افکار عمومی نمی داند شکست‌ها یا پیروزی‌ها را به پای چه کسی بنویسد و دقیقا باید از کدام مدیر برای پیشبرد اهداف آینده استفاده کند و از کدام مدیر نباید استفاده کند!
تیم امید به هر حال در حال سوزاندن زمان است. این تیم آن روزها که مربی داشت و بازی تدارکاتی داشت و اردوهای تدارکاتی داشت نتوانسته بود به المپیک صعود کند آیا باید امروز انتظار صعود از این تیم را داشته باشیم آنهم در حالی که به جای اردوی تدارکاتی فدراسیون در حال ارسال رزومه کرانچار به وزارت ورزش است و احتمالا در عصر ارتباطات با پرنده هم رزومه را ارسال کرده که این همه رساندن رزومه به درازا کشیده و البته اشتباه است که تصور کنید اختلافی هم بین وزارت و فدراسیون وجود دارد!
مشکل کجاست؟ این پرسشی است که همه فوتبال ایران از خود و از مسئولان می پرسند و البته هیچکس هم نمی داند پاسخ کجاست؟ چرا که هیچکس این عدم حرکت رو به جلو جهت شناخت سرمربی را به گردن نمی گیرد و فدراسیون این عقب ماندگی را به گردن وزارت ورزش می اندازد و البته وزارت به گردن فدراسیون!
در این میان اما ماجرا جایی حاد می شود که برخی پرسش و پاسخ‌ها را جلوی چشم افکار عمومی قرار می دهند و به عنوان مثال در پاسخ به پرسشی در مورد کرانچار می گویند هنوز رزومه ایشان به وزارت ورزش و کمیسیون مربوطه ارسال نشده است! این در حالی است که اگر تنها اندکی بر فوتبال مشرف باشید می دانید که زلاتکوکرانچار مربی تیم‌های ملی کرواسی و مونته‌نگرو بوده و در دیناموزاگرب و راپیدوین هم مربیگری کرده و بارها با آنها قهرمان کرواسی شده و البته با سپاهان هم دو جام در کارنامه خود دارد و نیازی به معرفی و ارسال رزومه ندارد و در واقع تصور می‌کنیم این داستان پروژه‌ای است که خواسته یا ناخواسته منجر به دلخوری زلاتکو و منتفی شدن حضور وی در راس تیم امید شود.
در موارد دیگر هم که نگاه می‌کنیم متوجه می شویم که در فدراسیون های دیگر هم پروسه نظارت و هدایت وزارت ورزش و جوانان در حال تبدیل شدن به دخالت شده و حتی در پست‌های کوچک آن فدراسیون‌ها هم نظر برخی عوامل در وزارت ورزش به چشم می خورد که پروسه نظارت را به دخالت تبدیل کرده و امور را کندتر از همیشه تاریخ (منهای دوره تعلیق فوتبال ایران که فوتبال توسط یک گروه اداره می شد)کرده است.
این نوع دخالت در موارد ریز حتی در پرسپولیس و استقلال هم شنیده می شود تا جاییکه حتی سرمربی یکی از این دو تیم نماینده مجلس را روی خط تلویزیونی آورد تا ثابت کند که عزل و نصب خودش هم حتی با نظر مستقیم وزارت صورت گرفته و البته که در ادامه کار به شکایت وزیر از یک سرمربی فوتبال کشید که نتیجه این نوع دخالت(به جای نظارت)است و راه گریزی از آن وجود ندارد.
در واقع با طرح چنین مواضعی به وضوح می توان درک کرد که استقلال فدراسیون ها و البته باشگاههایی که وزارت به عنوان مجمع آنها تعریف شده زیر سوال می رود و کمترین نتیجه این ورود به حریم تخصصی فدراسیون ها این است که افکار عمومی نمی داند شکست‌ها یا پیروزی‌ها را به پای چه کسی بنویسد و دقیقا باید از کدام مدیر برای پیشبرد اهداف آینده استفاده کند و از کدام مدیر نباید استفاده کند!
تیم امید به هر حال در حال سوزاندن زمان است. این تیم آن روزها که مربی داشت و بازی تدارکاتی داشت و اردوهای تدارکاتی داشت نتوانسته بود به المپیک صعود کند آیا باید امروز انتظار صعود از این تیم را داشته باشیم آنهم در حالی که به جای اردوی تدارکاتی فدراسیون در حال ارسال رزومه کرانچار به وزارت ورزش است و احتمالا در عصر ارتباطات با پرنده هم رزومه را ارسال کرده که این همه رساندن رزومه به درازا کشیده و البته اشتباه است که تصور کنید اختلافی هم بین وزارت و فدراسیون وجود دارد!
مشکل کجاست؟ این پرسشی است که همه فوتبال ایران از خود و از مسئولان می پرسند و البته هیچکس هم نمی داند پاسخ کجاست؟ چرا که هیچکس این عدم حرکت رو به جلو جهت شناخت سرمربی را به گردن نمی گیرد و فدراسیون این عقب ماندگی را به گردن وزارت ورزش می اندازد و البته وزارت به گردن فدراسیون!
,در این میان اما ماجرا جایی حاد می شود که برخی پرسش و پاسخ‌ها را جلوی چشم افکار عمومی قرار می دهند و به عنوان مثال در پاسخ به پرسشی در مورد کرانچار می گویند هنوز رزومه ایشان به وزارت ورزش و کمیسیون مربوطه ارسال نشده است! این در حالی است که اگر تنها اندکی بر فوتبال مشرف باشید می دانید که زلاتکوکرانچار مربی تیم‌های ملی کرواسی و مونته‌نگرو بوده و در دیناموزاگرب و راپیدوین هم مربیگری کرده و بارها با آنها قهرمان کرواسی شده و البته با سپاهان هم دو جام در کارنامه خود دارد و نیازی به معرفی و ارسال رزومه ندارد و در واقع تصور می‌کنیم این داستان پروژه‌ای است که خواسته یا ناخواسته منجر به دلخوری زلاتکو و منتفی شدن حضور وی در راس تیم امید شود.
,در موارد دیگر هم که نگاه می‌کنیم متوجه می شویم که در فدراسیون های دیگر هم پروسه نظارت و هدایت وزارت ورزش و جوانان در حال تبدیل شدن به دخالت شده و حتی در پست‌های کوچک آن فدراسیون‌ها هم نظر برخی عوامل در وزارت ورزش به چشم می خورد که پروسه نظارت را به دخالت تبدیل کرده و امور را کندتر از همیشه تاریخ (منهای دوره تعلیق فوتبال ایران که فوتبال توسط یک گروه اداره می شد)کرده است.
,این نوع دخالت در موارد ریز حتی در پرسپولیس و استقلال هم شنیده می شود تا جاییکه حتی سرمربی یکی از این دو تیم نماینده مجلس را روی خط تلویزیونی آورد تا ثابت کند که عزل و نصب خودش هم حتی با نظر مستقیم وزارت صورت گرفته و البته که در ادامه کار به شکایت وزیر از یک سرمربی فوتبال کشید که نتیجه این نوع دخالت(به جای نظارت)است و راه گریزی از آن وجود ندارد.
,در واقع با طرح چنین مواضعی به وضوح می توان درک کرد که استقلال فدراسیون ها و البته باشگاههایی که وزارت به عنوان مجمع آنها تعریف شده زیر سوال می رود و کمترین نتیجه این ورود به حریم تخصصی فدراسیون ها این است که افکار عمومی نمی داند شکست‌ها یا پیروزی‌ها را به پای چه کسی بنویسد و دقیقا باید از کدام مدیر برای پیشبرد اهداف آینده استفاده کند و از کدام مدیر نباید استفاده کند!
,تیم امید به هر حال در حال سوزاندن زمان است. این تیم آن روزها که مربی داشت و بازی تدارکاتی داشت و اردوهای تدارکاتی داشت نتوانسته بود به المپیک صعود کند آیا باید امروز انتظار صعود از این تیم را داشته باشیم آنهم در حالی که به جای اردوی تدارکاتی فدراسیون در حال ارسال رزومه کرانچار به وزارت ورزش است و احتمالا در عصر ارتباطات با پرنده هم رزومه را ارسال کرده که این همه رساندن رزومه به درازا کشیده و البته اشتباه است که تصور کنید اختلافی هم بین وزارت و فدراسیون وجود دارد!
,]
ارسال دیدگاه