یادداشت/
تشویق غلط کودک از او دروغگویی بزرگ می آفریند
زمانی که در خانواده، رویدادی اتفاق می افتد کودک خیال می کند با دروغ های خود حس امنیت را به خود و خانواده برمی گرداند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل از کلاس خبر، براساس نظریه پیاژه بچه در دوران کودکی رفتاری را انجام می دهد که پدر و مادرش را خوشحال کند اما بالعکس؛ بنابراین درحالی که دهانش پر از شکلات است، می گوید: من شکلات نخورده ام تا مادر خود را خوشحال کند در واقع، کودک مرز میان واقعیت و خیال را فراموش کرده و تلاش می کند تا این دو را باهم درهم می آمیزد و در نتیجه این عمل باعث می شود تا گاهی تصورات خودش رااز این موضوع کاملا واقعی پندارد.
پیاژه مراحل رشد کودکان و نوجوانان را در چهار دوره مختلف طبقه بندی کرده است: مرحله حسی و حرکتی، مرحله قبل از عملیات عینی، مرحله ای که در آن عملیات عینی انجام می شود و مرحله آخرکه از آن به عنوان مرحله عملیات صوری نام برده شده است.
وی در تحقیقاتش به این نتیجه رسیده است که ذهن کودکان، کوچک شده ذهن میانسالان نیست بلکه از آن به عنوان واحد مستقلی یاد شده که به مرور زمان شکوفا شده و در دوره های مختلف نوجوانی و بزرگسالی به حد متناسبی از کمال خواهد رسید.
از نظر پیاژه کودکان در این سنین هیج وقت در قضاوت ها و پیش داوری های اخلاقی خود نیت و اهداف افراد را در نظر نمی گیرند بلکه طبق نتیجه ظاهری هر عمل قضاوت می کنند؛ بنابراین وقتی والدین خود رفتاری را نشان می دهند براساس آن قضاوت می کنند.
دروغ بیان مطلبی است که شخص آن را به طور آگاهانه می گوید و با حقیقت هیچ گونه انطباقی ندارد اما این مسئله در مورد کودکان درست نیست چراکه کودکان بین تخیل و واقعیت تفاوتی قائل نیستند، گاهی دروغ در کودک نشان دهنده ناامنی و اضطراب است، به گونه ای که هرگاه موقعیت خود را در خطر می بینند با دروغ گفتن به امنیت دست پیدا می کنند.
زمانی که در خانواده، رویدادی اتفاق می افتد کودک خیال می کند با دروغ های خود حس امنیت را به خود و خانواده برمی گرداند.
فرزندان زمانی که در خانه حضور دارند باید احساسی سرشار از آرامش، امنیت و اطمینان خاطر داشته و مطمئن باشند که اشتباهات و خطاهای سهوی که مرتکب می شوند بی اختیار بخشوده خواهد شد. بسیاری از دروغ ها به علت وجود خود کم بینی است و بنابراین باید کمبودها جبران شود.
از اهدافی که در دروغگویی کودکان وجود دارد نجات یافتن از مجازات و به دست آوردن منافع و جلب نظر و تائید دیگران است. خطر دروغگویی بسیار زیاد است زیرا از شخص یک شخصیت ساختگی و مصنوعی می سازد و در حقیقت کودک کم کم خود را در گروه انسانهای تنها و مرتبا احساس اضطراب می کند و هر لحظه منتظر برملا شدن دروغ های خویش است و هرحرف و نشانه ای از دیگران اضطراب او را بیشتر کرده و حسی از سوء ظن در وجودش جرقه می زند و این حس مدام تقویت می شود؛ بنابراین اطرافیان کودک باید با صحبت، اطمینان کودک را جلب کنند و به او اطلاعات کامل داده و همچنین بین تخیلات کودکی و دروغ تفکیک قائل شوند.
گاهی خانواده ها خود باعث دروغگویی کودک می شوند، چرا که تکلیف یا خواسته هایی را از فرزند خود دارند که او قدرت انجام آنها را ندارد و در نهایت بالاجبار به گفتن کلمات دروغین یا بروز رفتارهای نمایشی روی می آورد. مثلا می گوید بیمارم و خود را به ضعف و عجز می زند و در مواردی نیز با لاف زدن بزرگ نمایی می کند تا از این طریق بتواند ضعف خود را جبران کند، پس بنابراین حسادت، رقابت، جلب نظر، به دست آوردن منافع و همچنین سرپوشی خطاها و در مواقعی هم امید و آرزوها و در نهایت انتقام گیری می تواند از عوامل دروغگویی باشد.
تشویق غلط کودکان می تواند از یک کودک، یک دروغگویی بزرگ بیافریند بدین صورت که کودک با شیرین زبانی دروغی که از کسی شنیده برای والدین تعریف می کند و اطرافیان او می خندند و مورد لطف قرارمی گیرد و چون کودک شاد شده هر روز دروغ بزرگ تری می گوید تا اینکه بالاخره در این امر تبحر پیدا می کند.
پس پدر ومادر وقتی شاهد این امر هستند با رفتار خود نشان دهند که این کار خوشحال نشده و دوست ندارند دروغ دیگری بشنوند.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/گ
]
ارسال دیدگاه