به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ دانشمندان به‌تازگی موفق به شناسایی قطعاتی از پوست حیوانات شده‌اند که با قدمتی بیش از ۱۲هزار سال، احتمالاً عنوان قدیمی‌ترین لباس شناخته‌شده‌ی تاریخ بشر را به خود اختصاص می‌دهند. این یافته‌های ارزشمند که در یک پناهگاه سنگی در ایالت اورگن در غرب آمریکا کشف شده‌اند، پنجره‌ای رو به مهارت‌های خیاطی انسان در اواخر عصر یخبندان می‌گشایند.
دو تکه‌ی کوچک از پوست الک (نوعی گوزن شمالی) که با رشته طناب‌هایی از الیاف گیاهی به‌هم دوخته شده‌اند، کهن‌ترین دست‌سازه‌های دوخته‌شده‌ای هستند که تاکنون توسط باستان‌شناسان یافت شده است. بررسی‌های تخصصی روی قطعات که تنها چند سانتی‌متر مربع مساحت دارند، نشان می‌دهد که ما با نخستین جرقه‌های صنعت پوشاک در میان جوامع انسانی اولیه روبه‌رو هستیم.
هوای خشک و محیط عاری از رطوبت بیابان، کلید اصلی ماندگاری پوست‌ها پس از ۱۲ هزار سال است
به‌گزارش ساینس‌نیوز، ریچارد روزنکرانس، باستان‌شناس برجسته از دانشگاه نوادا، درباره‌ی ساختار کشف‌شده می‌گوید: «ماهیت دوخته‌شدن این قطعات کاملاً محرز است؛ زیرا ما شاهد عبور دقیق ریسمان‌ها از میان منافذ یک پوست و ورود مستقیم آن‌ها به قطعه پوست دیگر هستیم.» طبق گزارشی که تیم روزنکرانس منتشر کرد، تکنیک رادیوکربن قدمت این آثار را به اواخر آخرین عصر یخبندان نسبت می‌دهد.
ابزارهای سنگی ظریف و سوزن‌های استخوانی که در کنار پوست‌ها به‌دست آمده‌اند، تایید می‌کنند که ساکنان بومی این غار از دانش خیاطی برای تولید پوشاک برخوردار بوده‌اند. گمانه‌زنی تیم تحقیق بر این است که قطعات، بازمانده‌ی لباسی ضخیم برای محافظت از بدن در برابر سرمای استخوان‌سوز آن دوران بوده است.
غار کوگار مانتین در مناطق بیابانی و مرتفع اورگن، خاستگاه اصلی اشیای اسرارآمیزی است که نخستین بار در دهه‌ی ۱۹۵۰ میلادی کشف شدند. این آثار برای دهه‌ها در مجموعه‌های شخصی نگهداری می‌شدند، اما به‌تازگی برای تحلیل‌های علمی دقیق در اختیار محققان قرار گرفتند. در این مجموعه ۵۴ اثر باستانی دیگر نیز دیده می‌شود که شامل بقایای پوست جانورانی نظیر گاومیش کوهان‌دار، خرگوش و روباه است. همچنین ریسمان‌هایی از جنس الیاف گیاهی (احتمالاً گیاه سازو) در این میان یافت شده است که نشان از تنوع متریال‌های دردسترس انسان آن دوران دارد.
کاربردهای متنوعی برای طناب‌ها و الیاف در نظر گرفته شده است؛ به گفته‌ی روزنکرانس، این رشته‌ها می‌توانستند در ساخت طیف وسیعی از ابزارها به‌کار گرفته شوند. علاوه‌بر‌این، کشف الیاف به‌هم‌بافته با تکنیک توینینگ که شکلی ابتدایی از بافندگی محسوب می‌شود، گویای آن است که انسان‌های آن عصر احتمالاً از این منسوجات زبر برای ساخت سبد، کیف یا زیرانداز استفاده می‌کرده‌اند.
حفاظت طبیعی از مواد بیولوژیکی و آلی برای چنین مدت طولانی، اتفاقی بسیار نادر در باستان‌شناسی است. هوای به‌شدت خشک و محیط عاری از رطوبت این بیابان، کلید اصلی ماندگاری پوست‌ها پس از گذشت ۱۲هزار سال بوده است. جالب است بدانید پیش از این نیز قدیمی‌ترین شلوار جهان با قدمت ۳هزار سال در محیطی مشابه (منطقه‌ای بیابانی) کشف شده بود که نشان‌دهنده‌ی نقش حیاتی اقلیم‌های خشک در حفظ تاریخچه‌ی پوشاک بشر است.
ارسال دیدگاه