دانا گزارش می دهد؛
پایگاههای نظامی آمریکا؛ از بازوی هژمونی تا پاشنه آشیل ماشین جنگی واشنگتن
پایگاههای نظامی آمریکا که سالها نماد قدرت جهانی واشنگتن معرفی میشد، امروز زیر فشار هزینههای سنگین، تنشهای فزاینده و تهدیدهای نوین، بیش از هر زمان دیگری در معرض آسیبپذیری قرار گرفته است؛ شبکهای که بسیاری آن را «پاشنه آشیل» ماشین جنگی آمریکا میدانند.
به گزارش خبرنگار شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ حمله نظامی مشترک آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران، فقط یک تقابل نظامی معمولی نبود؛ این رویداد را میتوان یکی از جدیترین آزمونهای واقعی برای ماشین جنگی آمریکا در هزاره جدید دانست. آزمونی که برخلاف تصویرسازیهای همیشگی واشنگتن، با واکنش دقیق، متفاوت و غافلگیرکننده نیروهای نظامی ایران روبهرو شد و عملاً این پرسش را پررنگ کرد که آیا واقعاً هزینههای نجومی نظامی آمریکا، که هر سال به صدها میلیارد دلار میرسد، آنقدر که ادعا میشود بازده دارد یا نه؟
آمریکا از پایان جنگ جهانی دوم تا امروز، یکی از گستردهترین شبکههای حضور نظامی در جهان را حفظ کرده؛ شبکهای متکی بر صدها پایگاه، تأسیسات دائمی و موقت، و همچنین استفاده از امکانات نظامی کشورهای دیگر. هدف از این ساختار همیشه یک چیز بوده: حفظ هژمونی آمریکا در جهان و داشتن دستِ باز برای مداخله در هر نقطهای که منافعش ایجاب کند.
اما آنچه در این جنگ بیش از هر چیز خودش را نشان داد، یک واقعیت مهم بود: این پایگاهها و حتی ناوهای جنگی آمریکا، آنقدر که تبلیغ میشود «قلعههای نفوذناپذیر» نیستند. وقتی پای پاسخ واقعی و اراده عملی به میان آمد، بسیاری از این مراکز به جای آنکه نماد قدرت مطلق باشند، به نقاط فشار و آسیبپذیری آمریکا تبدیل شدند. حملات موشکی و پهپادی به پایگاههای آمریکا در منطقه، این پیام را روشنتر کرد که هرچه برد و دقت توان نظامی ایران افزایش پیدا کند، شعاع تهدید برای آمریکا و متحدانش هم گستردهتر میشود.
در واقع، همان زیرساختی که سالها بهعنوان ابزار تثبیت برتری آمریکا در جهان معرفی میشد و میلیاردها دلار پای آن خرج شده بود، در میدان عمل نشان داد میتواند به پاشنهآشیل این کشور تبدیل شود؛ بهویژه در برابر دشمنان منطقهای که حالا هم توان پاسخ دارند و هم اراده تحمیل هزینه.
طبق گزارشی که سرویس تحقیقات کنگره آمریکا در ژوئیه ۲۰۲۴ منتشر کرده، ارتش این کشور بیش از ۱۲۸ پایگاه نظامی در ۵۱ کشور جهان در اختیار دارد یا از آنها استفاده میکند؛ آماری که شاید روی کاغذ نشانه قدرت باشد، اما در میدان واقعی، بیش از هر چیز گستردگی یک شبکه آسیبپذیر را نشان میدهد.
رسانههایی مثل الجزیره هم در گزارشهای خود به کارکرد گسترده این شبکه پایگاهی آمریکا اشاره کردهاند. پایگاههای نظامی آمریکا در خارج از خاک این کشور فقط محل استقرار نیرو نیستند؛ آنها مجموعهای از مأموریتهای پیچیده راهبردی و امنیتی را پوشش میدهند. از ایجاد محیطهای امن برای استقرار یگانها و انبار تجهیزات گرفته تا شنود الکترونیکی، رصد ارتباطات، کشف زودهنگام تهدیدات علیه آمریکا و متحدانش و همچنین حفاظت از تأسیسات و مناطق حیاتی با اتکا به سامانههای پدافندی پیشرفته شامل رادارها و سامانههای رهگیری موشکی.
این پایگاهها در عین حال ستون فقرات لجستیکی ارتش آمریکا در خارج از کشور به شمار میروند؛ مراکزی برای پشتیبانی، تعمیر و نوسازی تجهیزات، اجرای مانورهای مشترک با متحدان، آزمایش سناریوهای عملیاتی و بالا بردن سطح هماهنگی و آمادگی رزمی. به بیان دیگر، این شبکه پایگاهی نهتنها ابزار حضور، بلکه ابزار هماهنگی و یکپارچگی عملیاتی آمریکا در سطح جهانی است.
واشنگتن سالها تلاش کرده با گسترش حضور نظامی در خارج از مرزهایش، تصویر یک قدرت بیرقیب و همیشگی را تثبیت کند. ایجاد بازدارندگی، نمایش قدرت، مدیریت بحرانها از فاصله نزدیک و اعمال نفوذ مستقیم در مناطق حساس، از جمله اهداف اعلامی این سیاست بوده است. آمریکا با پرداخت هزینههای سنگین، سعی داشته این پیام را مخابره کند که در هر نقطهای از جهان، توان مداخله سریع و مؤثر را دارد.
با این حال، نگهداری چنین شبکه عظیمی هزینهای بسیار سنگین دارد. واشنگتن سالانه دهها میلیارد دلار صرف پایگاههایی میکند که زمانی بهعنوان نماد اقتدار نظامی آمریکا معرفی میشدند و تصور میرفت هیچ کشوری توان تهدید آنها را ندارد. در سال مالی ۲۰۲۳، وزارت جنگ آمریکا هزینههای عملیاتی پایگاههای خارجی را حدود ۳۱.۷ میلیارد دلار برآورد کرده است؛ رقمی که جدا از ۵.۳ میلیارد دلار بودجهای است که برای برنامهریزی، طراحی و ساخت زیرساختهای نظامی جدید در خارج از کشور تخصیص یافته است.
دستهبندی پایگاههای نظامی آمریکا در خارج از کشور
وزارت دفاع آمریکا پایگاههای نظامی خود در خارج از خاک این کشور را به دو دسته کلی تقسیم میکند:
- پایگاههای دائمی: این پایگاهها برای حضور مستمر و بلندمدت نیروهای آمریکایی طراحی شدهاند.
- پایگاههای اضطراری: این مراکز صرفاً برای ارائه پشتیبانی موقت در طول مأموریتهای رزمی خاص کاربرد دارند.
این تقسیمبندی کلی، پایگاهها را بر اساس میزان حضور نظامی آمریکا یا مدت زمان عملیاتی بودنشان، به زیرمجموعههای دقیقتری نیز تقسیم میکند.
انواع پایگاههای دائمی
پایگاه اصلی: این نوع پایگاهها دارای زیرساختهای بسیار مستحکم و کاملی هستند و نیروهای فعال ارتش آمریکا به طور دائم در آنها مستقر میباشند.
پایگاه عملیات پیشرو: این پایگاهها ظرفیت توسعه و گسترش زیرساختها را دارند و برای استفاده دورهای توسط نیروهای عملیاتی آمریکا در نظر گرفته شدهاند.
موقعیت امنیتی مشارکتی: این مراکز با حضور محدود یا حتی بدون حضور مستقیم نیروهای آمریکایی مشخص میشوند و بیشتر با پشتیبانی دورهای از سوی آمریکا یا با همکاری کشور میزبان اداره میگردند.
پایگاههای اضطراری؛ انعطافپذیری در عملیات نظامی
علاوه بر پایگاههای دائمی، آمریکا از مراکز اضطراری نیز برای تکمیل توان عملیاتی خود استفاده میکند. این پایگاهها بر اساس مدت زمان مورد انتظار برای عملیاتی بودن، به سه دسته تقسیم میشوند:
پایگاه اولیه: این مراکز به سرعت برای استفاده فوری در شرایط خاص ایجاد میشوند.
پایگاه موقت: این پایگاهها برای دورههای زمانی مشخص، از یک ماه تا دو سال، مورد استفاده قرار میگیرند.
پایگاه نیمه دائمی: این پایگاهها برای استفاده طولانیتر، بین دو تا پنج سال، طراحی و مستقر میشوند.
شبکه جهانی پایگاههای آمریکا؛ ۵ محور استراتژیک
پایگاههای نظامی آمریکا در سراسر جهان، شبکهای گسترده در مناطق کلیدی نفوذ استراتژیک تشکیل دادهاند. این پایگاهها را میتوان در پنج منطقه اصلی دستهبندی کرد:
- منطقه اقیانوس هند و آرام
- اروپا
- خاورمیانه
- آفریقا
- آمریکای لاتین و کارائیب
کانون قدرت در اقیانوس هند و آرام
منطقه اقیانوس هند و آرام، بیشک، مهمترین محور استقرار نظامی خارجی آمریکا محسوب میشود. این منطقه بیشترین حجم پرسنل نظامی آمریکا در خارج از خاک این کشور را میزبانی میکند که بخش عمدهای از آنها در ژاپن و کره جنوبی مستقر هستند.
ژاپن: با در اختیار داشتن ۱۵ پایگاه بزرگ و استقرار حدود ۵۵ هزار نظامی آمریکایی (بر اساس دادههای سال ۲۰۲۵)، ژاپن در صدر کشورهای میزبان نیروهای خارجی آمریکا قرار دارد.
کره جنوبی: این کشور با ۲۴,۲۳۴ سرباز فعال در سال ۲۰۲۴، رتبه سوم جهانی و دوم منطقهای را از نظر تعداد پایگاههای نظامی آمریکا به خود اختصاص داده است.
نیروهای دائمی آمریکا در این منطقه، که شامل واحدهایی از ارتش، نیروی دریایی، تفنگداران دریایی (مارینز)، نیروی هوایی و فضایی میشود، در پایگاههای ثابت و مجهزی در ژاپن و کره جنوبی مستقر هستند. این پایگاهها با ناوهای هواپیمابر، ناوشکنها، رزمناوها، کشتیهای تهاجمی، انواع هواپیماهای جنگنده، شناسایی و ترابری، و همچنین بالگردها و سامانههای پیشرفته تجهیز شدهاند تا آمادگی رزمی در بالاترین سطح حفظ شود.
در استرالیا نیز آمریکا حضوری فعال دارد؛ از جمله ایجاد یک نیروی دریایی دورهای در پایگاه داروین و استفاده از پایگاههای نیروی هوایی سلطنتی استرالیا. همچنین، واشنگتن حق استقرار دورهای جنگندهها در پایگاه تیندال و سایر مراکز نظامی استرالیا را در اختیار دارد.
سنگاپور میزبان مرکز منطقهای دریایی آمریکا است که به پشتیبانی لجستیکی و استقرار دورهای هواپیماها و کشتیهای جنگی اختصاص دارد. پایگاه هوایی پایا لیبار و دسترسی به پایگاه دریایی چانگی از دیگر مواضع مهم آمریکا در این کشور است.
در جزایر مارشال، پایگاه نظامی در جزیره کواجالین میزبان سایت آزمایش دفاع موشکی بالستیک رونالد ریگان است.
حتی در فیلیپین و پاپوآ گینه نو نیز آمریکا از طریق دسترسی دورهای به مکانهای دفاعی، فرودگاهها و بنادر دریایی، حضور و نفوذ خود را حفظ کرده است.
برجستهترین پایگاههای ثابت آمریکا در منطقه اقیانوس هند و آرام
پایگاه هوایی یوکوتا (ژاپن): تقویت قدرت بازدارندگی و پشتیبانی هوایی برای عملیات تهاجمی.
کمپ زاما (ژاپن): قدیمیترین پادگان نظامی و مقر اصلی ارتش آمریکا در ژاپن، میزبان واحدهای کلیدی مانند سپاه اول پیشرو و واحدهای اطلاعاتی و مهندسی.
پایگاه دریایی یوکوسوکا (ژاپن): بزرگترین تأسیسات دریایی خارجی آمریکا و مقر ناوگان هفتم، پشتیبان عملیات در غرب اقیانوس آرام.
پایگاه هوایی ایواکونی (ژاپن): ارائه پشتیبانی عملیاتی مستمر برای نیروهای آمریکایی و متحدان در منطقه.
پایگاه هوایی میساوا (ژاپن): پشتیبانی لجستیکی هوایی و زمینی برای نیروهای دریایی و تفنگداران دریایی در شمال ژاپن.
جزایر کلیدی و پایگاههای استراتژیک
پایگاه هوایی کادنا (اوکیناوا، ژاپن): این پایگاه بزرگترین مرکز قدرت هوایی آمریکا در منطقه آسیا و اقیانوس آرام است و عظیمترین بخش رزمی عملیاتی آمریکا در خارج از کشور محسوب میشود. با ۸۱ فروند هواپیمای جنگنده، سوخترسان، هشدار و کنترل هوایی، و جستجو و نجات، نقشی حیاتی در عملیات منطقهای ایفا میکند.
کمپ باتلر (اوکیناوا، ژاپن): مجموعهای از مراکز نظامی کلیدی از جمله پایگاه هوایی فوتنما و کمپهای مهم دیگر که ستون فقرات حضور تفنگداران دریایی آمریکا در منطقه را تشکیل میدهند.
کمپ هامفریز (پیونگ تائک، کره جنوبی): مقر اصلی نیروهای آمریکایی در کره و مرکز فرماندهی ارتش هشتم و لشکر پیادهنظام دوم. فرودگاه نظامی دسیدریو در این کمپ، فعالترین فرودگاه ارتش در اقیانوس آرام است.
پایگاه هوایی اوسان (پیونگ تائک، کره جنوبی): با پشتیبانی از ماموریتهای رزمی هوایی، نقشی اساسی در حفظ ثبات شمال شرق آسیا و دفاع از کره جنوبی ایفا میکند.
پایگاه دیگو گارسیا (اقیانوس هند): این پایگاه مشترک آمریکا و انگلیس، یکی از مهمترین مراکز لجستیکی برای نیروهای عملیاتی در اقیانوس هند و خلیج فارس است. این پایگاه در جنگ ایران مورد اصابت موشکهای دوربرد قرار گرفت و میزبان اسکادران استقرار پیشین دریایی دوم و واحدهای متعدد نظامی و عملیات فضایی است.
اروپا؛ دومین کانون حضور نظامی آمریکا
اروپا با استقرار حدود ۸۴ هزار سرباز آمریکایی در ۱۹ مکان نظامی و ۳۱ پایگاه ثابت، دومین منطقه کلیدی حضور جهانی نیروهای خارجی آمریکا به شمار میرود.
آلمان: با بیش از ۳۵ هزار نظامی (در سال ۲۰۲۴)، رتبه دوم جهانی و اول اروپایی را از نظر حضور نظامی آمریکا دارد. هرچند اخیراً اعلام شد که حدود ۵ هزار سرباز از این کشور خارج خواهند شد که نشاندهنده تنشهای سیاسی در این زمینه است.
ایتالیا: با حدود ۱۲,۳۷۵ نظامی مستقر در ۵ پایگاه اصلی، دومین حضور نظامی بزرگ آمریکا در اروپا را داراست
انگلیس میزبان ۱۰,۰۵۸ نظامی و اسپانیا حدود ۳,۲۹۲ سرباز آمریکایی است. علاوه بر این، نیروهای آمریکایی به طور دورهای در کشورهایی مانند بلژیک، بلغارستان، استونی، فنلاند، مجارستان، ایسلند، کوزوو، لتونی، لیتوانی و نروژ عملیات انجام میدهند و از تأسیسات نظامی محلی بهره میبرند.
مهمترین پایگاههای ثابت آمریکا در اروپا
پادگان اشتوتگارت (آلمان): شامل ۵ تأسیسات نظامی، این پادگان مرکز فرماندهی استراتژیک آمریکا برای عملیات در اروپا، آفریقا و خاورمیانه است و مقر فرماندهی عملیات ویژه اروپا و فرماندهی اروپایی آمریکا را در خود جای داده است.
پایگاه هوایی رامشتاین (آلمان): بزرگترین مرکز نیروی هوایی آمریکا در اروپا و بخشی از مجتمع نظامی کایزرسلاوترن، بزرگترین تجمع نظامی آمریکا در خارج از کشور.
پادگان باواریا (آلمان): دو منطقه آموزشی دائمی بزرگ که از طیف گستردهای از واحدهای نظامی پشتیبانی میکنند.
پادگان راینلاند-فالتس (آلمان): شامل ۳۱ مکان و مرکز فرماندهی اصلی فرماندهی عملیات بینالمللی در اروپا.
پادگان آنسباخ (آلمان): شامل واحدهای هوایی، مهندسی و توپخانه که در ۶ مکان توزیع شدهاند.
پادگان ویسبادن (آلمان): مقر تعدادی از واحدهای نظامی، از جمله ستاد ارتش آمریکا در اروپا و آفریقا.
پایگاههای استراتژیک در مناطق دوردست
پایگاه فضایی پیتوفیک (گرینلند، دانمارک): سپر آمریکا در قطب شمال، مأموریت آن کشف و ردیابی موشکهای قارهپیما و پشتیبانی از فعالیتهای فضایی آمریکا است.
پایگاه هوایی سلطنتی لاکنهیث (بریتانیا): میزبان ۴ اسکادران جنگنده F-۱۵ و F-۳۵، آماده واکنش سریع جهانی.
پایگاه هوایی سلطنتی میلدنهال (بریتانیا): پشتیبانی از عملیات آمریکا در اروپا، قطب شمال، آفریقا و دریای سیاه.
پایگاه مینویث هیل (بریتانیا): مرکز اصلی جاسوسی، اطلاعات و ارتباطات فضایی مشترک آمریکا و انگلیس، پشتیبان برنامه دفاع موشکی بالستیک آمریکا.
پادگان ارتش آمریکا (ویچنزا، ایتالیا): مقر لشکر ۱۷۳ هوابرد، یک نیروی واکنش سریع برای اروپا، آفریقا و خاورمیانه.
مرکز پشتیبانی دریایی آمریکا (ناپل، ایتالیا): ستاد فرماندهی نیروهای دریایی در اروپا و آفریقا و ناوگان ششم آمریکا، با بیش از ۵۰ فرماندهی مجزا، پشتیبانی لجستیکی و اداری را برای نیروهای آمریکایی، آژانسهای دیگر و ناتو فراهم میکند.
پایگاه هوایی دریایی سیگونلا (سیسیل، ایتالیا): “مرکز مدیترانه”، مقر بیش از ۳۹ فرماندهی آمریکایی، که پشتیبانی لجستیکی و عملیاتی را برای ناوگان ششم و سایر واحدها فراهم کرده و قابلیت واکنش سریع در سه قاره را دارد.
پایگاههای استراتژیک در مناطق دوردست
پایگاه فضایی پیتوفیک (گرینلند، دانمارک): سپر آمریکا در قطب شمال، مأموریت آن کشف و ردیابی موشکهای قارهپیما و پشتیبانی از فعالیتهای فضایی آمریکا است.
پایگاه هوایی سلطنتی لاکنهیث (بریتانیا): میزبان ۴ اسکادران جنگنده F-۱۵ و F-۳۵، آماده واکنش سریع جهانی.
پایگاه هوایی سلطنتی میلدنهال (بریتانیا): پشتیبانی از عملیات آمریکا در اروپا، قطب شمال، آفریقا و دریای سیاه.
پایگاه مینویث هیل (بریتانیا): مرکز اصلی جاسوسی، اطلاعات و ارتباطات فضایی مشترک آمریکا و انگلیس، پشتیبان برنامه دفاع موشکی بالستیک آمریکا.
پایگاه دریایی روتا (اسپانیا): با ۳ اسکله فعال و فرودگاه، بزرگترین تأسیسات تسلیحاتی و سوخت در اروپا را دارد و مرکز لجستیک اصلی برای نیروهای آمریکایی و ناتو محسوب میشود.
پایگاه پشتیبانی دریایی (کرت، یونان): تنها اسکله مدیترانه با قابلیت پذیرش ناوهای هواپیمابر هستهای آمریکا، پشتیبان عملیات شناسایی، جمعآوری اطلاعات و نظارت جهانی در سه قاره.
خاورمیانه؛ منطقهای در کانون توجه و تنش
پیش از جنگ اخیر ایران، ایالات متحده حضوری نظامی چشمگیر در خاورمیانه داشت که بسیاری از پایگاههای آن هدف حملات ایران قرار گرفتند. نیروهای آمریکایی در بیش از ۱۲ کشور منطقه حضور دارند و پیش از این، بر فراز ناوها و کشتیهای نظامی خود در آبهای منطقه مستقر بودند.
آمریکا دارای ۸ پایگاه ثابت و ۱۱ مکان نظامی در دسترس در منطقه است. مأموریتهای این نیروها با حفاظت از منافع آمریکا، حمایت از اسرائیل و رقابت استراتژیک با روسیه و چین گره خورده است. در تابستان ۲۰۲۵، تعداد نیروهای آمریکایی در خاورمیانه بین ۴۰ تا ۵۰ هزار نفر برآورد شده بود.
در عراق، چندین پایگاه آمریکایی وجود دارد که مهمترین آنها پایگاه هوایی عین الاسد و پایگاه هوایی اربیل است. اردن میزبان سایتهای نظامی آمریکایی است که برجستهترین آنها پایگاه هوایی موفق السلطی است که میزبان هواپیماهای F-۳۵ است. عمان همچنین میزبان سایتهای نظامی آمریکایی در پایگاه الدقم است.
حضور نظامی آمریکا در سوریه نیز به پایگاه التنف و مجموعهای از تأسیسات در شمالشرق این کشور گره خورده است؛ نقاطی که بخشی از شبکه پیشروی واشنگتن در یکی از حساسترین میدانهای تنش منطقهای محسوب میشوند.
اما خلیج فارس، نقطهای است که برخی از مهمترین پایگاههای آمریکا در خاورمیانه را در خود جای داده؛ پایگاههایی که در جریان جنگ ۴۰ روزه، همگی زیر ضرب حملات موشکی و پهپادی ایران قرار گرفتند و بنا به اذعان برخی رسانههای غربی، تعدادی از آنها عملاً از چرخه کارایی خارج شدند. این پایگاهها عبارتاند از:
پایگاه دریایی الجفیر (بحرین): تنها پایگاه دریایی دائمی آمریکا در خاورمیانه و مقر فرماندهی مرکزی نیروهای دریایی آمریکا و ناوگان پنجم.
اردوگاه عریفجان (کویت): مقر اصلی ارتش مرکزی آمریکا و ستون فقرات پشتیبانی لجستیکی، تدارکاتی، حفاظت نیروها و فرماندهی عملیات در خاورمیانه.
پایگاه هوایی علیالسالم (کویت): مرکز اصلی حملونقل هوایی و پشتیبانی نیروهای مشترک و ائتلاف بینالمللی.
پایگاه هوایی الظفره (امارات): یک پایگاه راهبردی برای مأموریتهای شناسایی، جمعآوری اطلاعات و پشتیبانی از عملیات رزمی.
پایگاه هوایی امیر سلطان (عربستان سعودی): میزبان سامانههای دفاع موشکی، هواپیماهای ترابری و سوخترسان.
پایگاه دریایی الجفیر (بحرین): تنها پایگاه دریایی دائمی آمریکا در خاورمیانه و مقر فرماندهی مرکزی نیروهای دریایی آمریکا و ناوگان پنجم.
اردوگاه عریفجان (کویت): مقر اصلی ارتش مرکزی آمریکا و ستون فقرات پشتیبانی لجستیکی، تدارکاتی، حفاظت نیروها و فرماندهی عملیات در خاورمیانه.
پایگاه هوایی علیالسالم (کویت): مرکز اصلی حملونقل هوایی و پشتیبانی نیروهای مشترک و ائتلاف بینالمللی.
پایگاه هوایی الظفره (امارات): یک پایگاه راهبردی برای مأموریتهای شناسایی، جمعآوری اطلاعات و پشتیبانی از عملیات رزمی.
پایگاه هوایی امیر سلطان (عربستان سعودی): میزبان سامانههای دفاع موشکی، هواپیماهای ترابری و سوخترسان.
آفریقا؛ حضور محدود اما گرهخورده به شریانهای راهبردی
آفریقا میزبان شمار محدودی از نظامیان آمریکایی است. بر اساس آمار مارس ۲۰۲۴، حدود ۱۱۵۰ سرباز آمریکایی در این قاره حضور داشتند که بخش عمده آنها در پایگاههای ثابت جیبوتی مستقر بودند.
مهمترین پایگاههای آمریکا در آفریقا در دو نقطه کلیدی متمرکزند:
پایگاه لومونیه (جیبوتی): در نزدیکی تنگه بابالمندب؛ بزرگترین پایگاه آمریکا در آفریقا و مرکز اصلی عملیات فرماندهی نظامی واشنگتن در شاخ آفریقا. این پایگاه همچنین میزبان هواپیماهای سرنشیندار و بدون سرنشین آمریکا است.
فرودگاه جزیره اسنشن: این فرودگاه در جزیره اسنشن، بهعنوان مرکز عملیات پیشرو دائمی آمریکا در آفریقا عمل میکند و از حضور نیروی هوایی و نیروی فضایی آمریکا، عملیات لجستیکی هوایی، پرتابها و نظارت فضایی پشتیبانی میکند.
آمریکای لاتین و کارائیب؛ حضور کمدامنه، اما نمادین
برخلاف سایر مناطق، ایالات متحده در آمریکای لاتین و کارائیب حضور نظامی دائمی گستردهای ندارد. طبق گزارش سرویس تحقیقات کنگره، تعداد پرسنل فعال دائمی آمریکا در سال ۲۰۲۴ حدود ۱۶۵۰ نظامی بوده که بیشتر آنها در کوبا و هندوراس مستقر هستند.
در این منطقه، کوبا، هندوراس و باهاما میزبان پایگاههای ثابت آمریکا هستند که مهمترین آنها عبارتاند از:
پایگاه دریایی گوانتانامو: واقع در جنوبشرق کوبا؛ قدیمیترین پایگاه دریایی آمریکا در خارج از کشور و یک مرکز عملیاتی و لجستیکی مهم. زندان بدنام گوانتانامو نیز در همین مجموعه قرار دارد. دولت کوبا حضور آمریکا در این منطقه را غیرقانونی میداند، در حالی که واشنگتن آن را مبتنی بر توافقهای ۱۹۰۳ و ۱۹۳۴ قانونی میخواند.
پایگاه هوایی سوتو کانو (هندوراس): تنها مکان عملیاتی پیشرو نیروهای آمریکایی در آمریکای مرکزی و جنوبی و یکی از نقاط اصلی پشتیبانی از فعالیتهای واشنگتن در این منطقه.
این شبکه جهانی، با وجود گستردگی و پیچیدگی، در دنیای امروز با چالشهای نوینی روبروست. هزینههای هنگفت، آسیبپذیری در برابر حملات پیشرفته و تغییر موازنه قدرت منطقهای، همه و همه «ماشین جنگی» آمریکا را به آزمونی دشوار فرا میخوانند و آینده حضور این پایگاهها را در هالهای از ابهام قرار دادهاند.
ارسال دیدگاه