به گزارش خبرنگار فرهنگی شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ شهریورماه ۱۴۰۵ برای زیست‌بوم موسیقی ایران فراتر از یک تغییر فصل تقویمی بود؛ این مقطع نقطه تلاقی خروج از دو توقف سنگین به شمار می‌رفت. نخست پایان ایام سوگواری ماه‌های محرم و صفر، و مهم‌تر از آن، عبور جامعه از شوک و التهابات ناشی از «جنگ رمضان». با آغاز آخرین ماه تابستان، سالن‌های کنسرت سراسر کشور نه تنها به عنوان بنگاه‌های اقتصادی هنر، بلکه به مثابه دماسنجی برای سنجش روحیه عمومی و بازگشت جامعه به مدار زندگی روزمره فعال شدند.
با پایان ماه صفر و برطرف شدن محدودیت‌های امنیتی و روانیِ پس از جنگ رمضان، تقویم اجراهای زنده در شهریور ۱۴۰۵ با ترافیک بی‌سابقه‌ای روبه‌رو شد.
خوانندگان و گروه‌های موسیقی به‌ویژه در ژانر پاپ و تلفیقی تلاش کردند با برگزاری اجراهای فشرده (چند سانس در یک روز)، رکود ناشی از ماه‌های تعطیل را جبران کنند.
علاوه بر سالن‌های فعال پایتخت، شهرهای شمالی، جزایر جنوبی (کیش و قشم) و کلان‌شهرهایی نظیر تبریز، شیراز و اصفهان به مقاصد اصلی تورهای موسیقی تبدیل شدند تا نیاز انباشته‌شده مخاطبان شهرستانی را نیز پوشش دهند.
پس از التهابات جنگ رمضان، یکی از اصلی‌ترین اولویت‌های اجرایی، تأمین امنیت سالن‌ها و پایبندی قاطع به مجوزهای صادرشده بود تا از هرگونه لغو لحظه‌ای یا برهم‌خوردن برنامه‌ریزی مخاطبان جلوگیری شود.
یکی از جنجالی‌ترین و حساس‌ترین ابعاد بازگشایی سالن‌ها در شهریور ۱۴۰۵، مسئله بهای بلیت بود. اجرای شیوه‌نامه نظارتی خرداد ۱۴۰۵، با توجه به فشارهای اقتصادی پساجنگ و نرخ عمومی تورم، وزارت ارشاد با تکیه بر شیوه‌نامه قیمت‌گذاری مصوب خردادماه، مانع از جهش‌های افسارگسیخته و غیرمتعارف کف و سقف قیمت‌ها توسط تهیه‌کنندگان شد.
با وجود کنترل‌های اعمال‌شده، افزایش هزینه‌های فنی، نور، صدا و اجاره سالن‌ها باعث شد بهای بلیت برای بخش‌هایی از قشر متوسط همچنان سنگین باشد؛ با این حال، حفظ سقف مجاز قیمتی باعث شد کنسرت‌ها به طور کامل از دسترس مخاطبان جوان و اصلی خود خارج نشوند.
با وجود تنگناهای معیشتی، سامانه‌های بلیت‌فروشی در ساعات اولیه بازگشایی با هجوم علاقه‌مندان مواجه شدند. پر شدن زودهنگام سانس‌ها نشان داد که تمایل جامعه برای «حضور در تجربه جمعی» پس از بحران جنگ، یک نیاز مبرم روانی و اجتماعی بوده است.
استقبال تنها به اجراهای سرگرم‌کننده پاپ محدود نماند؛ کنسرت‌های سنتی، کلاسیک و اجراهای بی‌کلام نیز که فضایی آرامش‌بخش‌تر ارائه می‌دادند، با استقبال قابل توجهی از سوی خانواده‌ها و مخاطبان جدی‌تر هنر روبه‌رو شدند.
شهریور ۱۴۰۵ را می‌توان مقطع «آزمون تاب‌آوری» برای اقتصاد و سیاست‌گذاری موسیقی دانست. رونق دوباره سالن‌ها بلافاصله پس از ماه صفر و جنگ رمضان، نشان داد که علیرغم تنش‌های سیاسی و فشارهای تورمی، موسیقی زنده موثرترین ابزار برای بازتولید امید، تخلیه هیجانات فروخورده و بازگشت به روال عادی زیست اجتماعی در ایران است.
ارسال دیدگاه