اتفاق مهم در رشته مادر؛
فینال بعد از ۱۶ سال/ شنا کردن به سوی موفقیت
شنای ایران پس از مدتها بار دیگر در جمع فینالیستهای انفرادی مهمترین رویداد قاره قرار گرفت.
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ دو فینال در یک روز، برای رشتهای که ۱۶ سال از آخرین حضور انفرادیاش در فینال بازیهای آسیایی میگذرد، اتفاق مهمی است. هومر عباسی و امیر مطاعی در دومین روز مسابقات شنای بازیهای آسیایی ناگویا به فینال رسیدند و به این ترتیب، شنای ایران پس از مدتها بار دیگر در جمع فینالیستهای انفرادی مهمترین رویداد قاره قرار گرفت.
اهمیت این اتفاق زمانی بیشتر مشخص میشود که عملکرد اخیر شنا را در کنار این دو فینال قرار دهیم. در یک سال گذشته، شنا در بازیهای آسیایی جوانان بحرین دو مدال طلا به دست آورد و در بازیهای همبستگی کشورهای اسلامی ریاض نیز پنج مدال برای ایران کسب کرد. حالا در ناگویا، دو شناگر ایرانی در فینال بازیهای آسیایی حضور دارند. کنار هم قرار گرفتن این نتایج، تصویری از رشتهای ارائه میکند که در ماههای اخیر حضور مؤثرتری در رقابتهای مهم داشته است.
البته شرایط شنا در آسیا با بسیاری از رشتههای دیگر متفاوت است. ایران در این رشته با کشورهایی رقابت میکند که سالهاست برای توسعه شنا سرمایهگذاری کردهاند؛ از زیرساخت و مربی گرفته تا استعدادیابی، مسابقات بینالمللی و برنامههای تیمهای پایه. تعداد زیاد مواد شنا و عمق رقابت نیز باعث شده رسیدن به سطح مدال آسیا به فرآیندی زمانبر و پرهزینه تبدیل شود.
با چنین شرایطی، رسیدن دو شناگر ایرانی به فینال بازیهای آسیایی، آن هم پس از ۱۶ سال، نتیجهای نیست که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت. فینال بازیهای آسیایی برای شنای ایران سالها دور از دسترس بود و حالا در یک روز، دو سهمیه برای ایران در این مرحله به دست آمده. همین تغییر، به اندازه کافی اهمیت دارد که نتیجه امروز را فراتر از یک موفقیت مقطعی ببینیم.
البته دو فینال به این معنا نیست که فاصله شنا با قدرتهای اصلی آسیا از بین رفته است. هنوز برای رسیدن به مدال و رقابت پایدار با بهترینهای قاره، کار زیادی باقی مانده و این فاصله را نمیتوان با یک نتیجه نادیده گرفت. اما در ارزیابی روند یک رشته، فقط مدال معیار نیست؛ گاهی بازگشت یک رشته به مرحلهای که سالها از آن دور بوده، خودش یک شاخص مهم محسوب میشود.
از همین زاویه، نتایج ناگویا را باید در کنار اتفاقات ماههای گذشته دید. مدالهای رده جوانان، موفقیت در ریاض و حالا دو فینال در بازیهای آسیایی بزرگسالان، مجموعهای از نتایج است که نمیتوان همه آنها را به یک درخشش اتفاقی نسبت داد. این نتایج دستکم نشان میدهد برنامهریزی انجامشده برای شنا، در بخشهایی توانسته خود را به خروجی رقابتی تبدیل کند.
این موضوع در مجموعه ورزشهای آبی اهمیت بیشتری دارد. واترپلو زودتر توانست جایگاه خود را در میان قدرتهای آسیا تثبیت کند، اما شنا به دلیل ساختار رقابتها و حضور گسترده رقبای قدرتمند، شرایط دشوارتری دارد. همین تفاوت، زمان بیشتری برای به ثمر نشستن برنامههای توسعهای در شنا میطلبد.
در چنین شرایطی، اتفاق ناگویا میتواند اعتبار بیشتری به سیاستی بدهد که در سالهای اخیر بر توسعه پایهها، آمادهسازی مستمر و افزایش حضور شناگران در رقابتهای سطح بالا تأکید داشته است. نتیجه امروز نشان میدهد این برنامهریزی فقط در سطح ایده و برنامه باقی نمانده و بخشی از آن را میتوان در عملکرد شناگران در مسابقات مهم دید.
برای فدراسیون ورزشهای آبی، نکته مهم همینجاست. دو فینال، هم یک موفقیت واقعی برای شناگران است و هم یک نشانه قابل اتکا برای برنامهریزی انجامشده در این رشته. طبیعی است که چنین نتیجهای باید به جای نقطه پایان، مبنایی برای ادامه کار قرار بگیرد؛ با حفظ توجه به ردههای پایه، افزایش مسابقات بینالمللی و فراهم کردن شرایطی که شناگران بیشتری بتوانند به سطح رقابتهای آسیایی برسند.
شنا هنوز با مدعیان اصلی آسیا فاصله دارد، اما امروز دیگر نمیتوان درباره آن با همان تصویری صحبت کرد که پیش از این نتایج وجود داشت. پس از ۱۶ سال، دو شناگر ایرانی به فینال بازیهای آسیایی رسیدهاند و این اتفاق، در کنار نتایج یک سال اخیر، نشان میدهد تصمیمهای اتخاذشده برای توسعه این رشته اثرگذار بوده است.
شاید مهمترین نکته ناگویا همین باشد: فینال پس از ۱۶ سال، فقط یک نتیجه برای کارنامه امروز نیست؛ نتیجهای است که ضرورت ادامه همان برنامهریزی و حتی تقویت آن را بیشتر از گذشته قابل دفاع میکند.
ارسال دیدگاه