به گزارش خبرنگار شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ اظهارات اخیر امیرحسین صادقی، مدافع پیشین تیم ملی و باشگاه استقلال، بار دیگر مناقشه‌ای قدیمی را در فضای رسانه‌ای زنده کرد: نسبت چهره‌های مشهور (سلبریتی‌ها) با مسائل معیشتی جامعه، مرز میان «بازتاب درد مردم» با «عوام‌گرایی هیجانی» و شکاف عمیقی که میان روایت رسمی صداوسیما و سفره واقعی مردم حس می‌شود.
شلیک رگباری به آنتن؛ کلماتی برآمده از خشم
صادقی در ویدئویی که به‌سرعت در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد، با لحنی تند و بی‌پروا خواهان «گل گرفتن درِ صداوسیما» شد. محور اعتراض او، فاصله معنادار میان گزارش‌های امیدبخش یا آمار ارائه‌شده از تریبون‌های رسمی با گرانی لجام‌گسیخته حاکم بر بازار بود؛ مضمونی که در جمله غلوآمیز و کنایی او تجلی یافت: *«پفک شده یک میلیون تومان و تلویزیون می‌گوید ۵۰۰ هزار تومان!»
اما آنچه واکنش‌ها را دوقطبی کرد، صرفاً حمله به رسانه ملی نبود؛ به‌کارگیری عباراتی چون «مردم بدبخت» و لحن عصبانی و غیرکارشناسی او، فوراً تیغ نقد مخالفان را صیقل داد.
در سوی دیگر ماجرا، نقد جدی به رویکرد چهره‌هایی چون امیرحسین صادقی وارد است:
اطلاق لفظ «مردم بدبخت» به جامعه‌ای که زیر بار تورم در حال مقاومت و تلاش است، مرز میان «همدلی» و «نگاه از بالا به پایین» را مخدوش می‌کند. واژه‌ها بار معنایی دارند؛ جامعه‌ای که سرمایه نمادین یک ستاره را ساخته، شایسته تکریم و دفاع است، نه ترحم و برچسب‌زنیِ تحقیرآمیز.
نقد ساختار رسانه یا سیاست‌های اقتصادی با اغراق‌های اغتشاش‌آور (مانند پفک یک‌میلیونی) و جملات شعاریِ شبکه‌های اجتماعی، گفتمان انتقادی را از یک «مطالبه عقلانی و مستدل» به «فحاشی و هیاهوی اینستاگرامی» تنزل می‌دهد. نتیجه این شیوه سخن گفتن، تخلیه مقطعی هیجان بدون گذاشتن هیچ‌گونه سنگ‌بنایی برای اصلاح یا پاسخ‌خواهی واقعی است.
ریشه اصلی دعوا کجاست؟
جرقه این نوع درگیری‌های کلامی، در خلأِ رسانه‌ای معتبر شکل می‌گیرد. زمانی که بخش عمده‌ای از مخاطبان حس کنند صداوسیما بازتاب‌دهنده واقعیت سبد معیشت آنها نیست و شکاف میان زندگی واقعی و آمارهای روی آنتن عمیق است، فضا برای ظهور «منجی‌های اینستاگرامی» و سخنان تند و خام باز می‌شود. اگر آنتن رسانه ملی فضایی شفاف برای بازنمایی واقعی دغدغه‌های اقتصادی و نقدهای کارشناسی باشد، یک جمله هیجانی از سوی یک فوتبالیست بازنشسته نمی‌تواند به یک موج اجتماعی تبدیل شود.
رویارویی اخیر، برنده واقعی نداشت. نه اظهارات شتاب‌زده و لحن غیرمحترمانه امیرحسین صادقی کمکی به آگاهی یا حل معضل گرانی کرد و نه حملات واکنشی و پر از گاف‌های آماتوری منتقدانش توانست از بار انتقادات به عملکرد رسانه‌ای صداوسیما بکاهد.
این رخداد، تصویری مینیاتوری از فضای عمومی امروز بود: خشم‌های فروخورده‌ای که در ادبیات تند و غیرمنضبط سلبریتی‌ها منفجر می‌شوند.
ارسال دیدگاه