معرفی صنایع دستی زنان شهرستان لنده+تصاویر
صنایع دستی از دیر باز تا کنون همیشه مورد توجه علاقمندان به هنر اصیل ایرانی بوده و هست که در جای جای ایران اسلامی به سبک ها و شکل های مختلف تیه و تولید می شود که این بار نیز شیرزنان عشایر شهرستان لنده در استان کهگیلویه و بویراحمد با تولید صنایع دستی خود نام خود را ضمره هنرمندان ایران اسلامی به ثبت رسانیده اند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پایگاه اطلاع رسانی خبرلنده، هنر هموراه به عنوان میراثی گران بهاء وکهن در همه ادواره تاریخ موردتوجه پادشاهان و حاکمان ایران قرار داشت و از این رو صنایع دستی اصیل ایرانی نیز دوشادوش هنر اصیل ایرانی رشد قابل چشمگیری داشته است که سینه به سینه و نسل به نسل به علاقه مندان منتقل شد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, پایگاه اطلاع رسانی خبرلنده, پایگاه اطلاع رسانی خبرلنده,صنایع دستی از دیر باز تا کنون همیشه مورد توجه علاقمندان به هنر اصیل ایرانی بوده و هست که در جای جای ایران اسلامی به سبک ها و شکل های مختلف تیه و تولید می شود که این بار نیز شیرزنان عشایر شهرستان لنده در استان کهگیلویه و بویراحمد با تولید صنایع دستی خود نام خود را ضمره هنرمندان ایران اسلامی به ثبت رسانیده اند.
شیر زنان شهرستان لنده در کنارکارهای روز مره خود و نگهداری و مراقبت از فرزندان و شوهرداری توجه خاصی به صنایع دستی و ریسندگی و بافندگی دارند.
عمده کارهایی که زنان شهرستان لنده در کنار سایر کارهای خانواده به آن توجه جدی دارند بحث گلیم بافی، جاجیم بافی، کاموا دوزی، گلک دوزی، ملیله دوزی، قالی بافی، پولک دوزی، کِفِه دوزی(وسیله ای برای نگهداری نان محلی)، تویزه دوزی(روپوش نگهداری نان )، مشک دوزی، میخک دوزی و سایر منسوجات و صنایع دستی برابر ثبت سفارش کار می کنند.
در میان این هنر ها و صنایع بی بدیل دستی بحث تهیه مشک دوزی باتوجه به دقت بالایی که دارد از همه مهم تر می باشد.
مشک از پوست بز یا بزغاله تهیه می شود که ابتدا پوست حیوان را بدون اینکه خراشی بردارد را از بدن بز جدا می کنند که پس از این کار آن را نمک زده و چندین روز در جلوی نور آفتاب قرار می دهد تا با تابش خوب نورخورشید و نمک بحث گند زدایی و میکرب زدایی آن درست صورت گیرد.
پس از طی این فرایند و وقتی که مشک حسابی خشک شد به وسلیه دود از محل درب مشک دود غلیظ و محکمی به دورن مشک به مدت 10دقیقه انتقال و دمیده می شود تا پوست محکم و نرم شود تا در مقابل ضربات از قدرت انعطاف پذیری خوبی برخوردار شود.
پس از طی این مرحله مشک را پر از آب می کنند تا منافذ و سوراخی های آن مشخص شود که در صورتی که محل سوراخ مشخص شود به وسیله سوزن و نخ وصله( پَرو) می شود که بعد از این مرحله مشک آماده تهیه دوغ محلی یا وسیله ای برای نگهداری آب خُنک و گوارا می شود.
زنان این شهرستان علاقه شدیدی به تهیه کِفِه دوزی(وسیله ای برای نگهداری نان محلی)، تویزه دوزی(روپوش نگهداری نان ) دارند.
مراحل تهیه کِفِه دوزی(وسیله ای برای نگهداری نان محلی)، تویزه دوزی(روپوش نگهداری نان ) به شکلی است که ابتدا برگ های درخت خرما یا همان فیش های آن را از قسمت ساقه جدا کرده و به مدت 5روز آن را در جلوی نور آفتاب قرار داده تا کاملاً خشک شود سپس به وسلیه سوزن به اصطلاح گلمن دوزی نوک نیزی فیش ها را در آن فرو کرده و هسته مرکزی تویزه را شروع می کنند.
در این قسمت بخاطر زیبایی و تنوع در بافت تویزه از نخ های محکم نایلونی به رنگ های زرد و سبز و آبی یا رنگ دانه های پودری نیز استفاده می کنند تا جذابیت تویزه دوزی رنگ زیبایی به خود گیرد.
پس از تکمیل و ساخت تویزه هم می توان آن را به عنوان کفه استفاده کرد و هم می توان آن را به عنوان روپوش کفه استفاده کرد و که در صورتی تویزه و کفه آب نبیند و در معرض نورآفتاب کمتر قرارگیرند عمر و دوامی 10الی 15ساله خواهند داشت.
البته با توجه به هنر و سلیقه ای که زنان لنده ای در این زمینه دارند سبدهایی برای نگهداری اشیاء و طلاو جواهرات و وسایل آرایشی و بهداشتی نیز تهیه می شود.
کاموادوزی:
هنر بدیع و زیبای کاموا دوزی یکی یگر از صنایع دستی زنان این شهرستان می باشد که با استفاده از کیسه های پلاستیکی آرد و کاموا باتوجه به شکل ها و شخصیت های کارتونی و مناظر دیدنی و حیوانات اقدام به تهیه طرح هایی زیبا بر روی کیسه های آرد می نمایند.
این هنر نیز به شکل قابل توجهی بین زنان روستایی و شهری شهرستان لنده رواج دارد که از طریق همین کاموا ها نیز گمبول(وسیله ای است که از کاموا به صورت ریشه ریشه ای جهت نصب در مجالس عروسی و شادی و جشن های ملی نصب می شود)هنری زیبا و ماندگار خواهد بود.
و چه زیبا گفتند که هنر نزدایرانیان است و بس و به راستی آن بزرگی که این سخن گرانقدر را فرموده است به نیکی می دانست که زنان و دختران ایرانی سرچشمه هنر و ذوق و سلیقه ناب ایرانی اند و هموراه باید احسن و خدا قوتی جانانه به این همه توانایی و تفکر ایرانی اسلامی گفت.
صنایع دستی از دیر باز تا کنون همیشه مورد توجه علاقمندان به هنر اصیل ایرانی بوده و هست که در جای جای ایران اسلامی به سبک ها و شکل های مختلف تیه و تولید می شود که این بار نیز شیرزنان عشایر شهرستان لنده در استان کهگیلویه و بویراحمد با تولید صنایع دستی خود نام خود را ضمره هنرمندان ایران اسلامی به ثبت رسانیده اند.
شیر زنان شهرستان لنده در کنارکارهای روز مره خود و نگهداری و مراقبت از فرزندان و شوهرداری توجه خاصی به صنایع دستی و ریسندگی و بافندگی دارند.
عمده کارهایی که زنان شهرستان لنده در کنار سایر کارهای خانواده به آن توجه جدی دارند بحث گلیم بافی، جاجیم بافی، کاموا دوزی، گلک دوزی، ملیله دوزی، قالی بافی، پولک دوزی، کِفِه دوزی(وسیله ای برای نگهداری نان محلی)، تویزه دوزی(روپوش نگهداری نان )، مشک دوزی، میخک دوزی و سایر منسوجات و صنایع دستی برابر ثبت سفارش کار می کنند.
در میان این هنر ها و صنایع بی بدیل دستی بحث تهیه مشک دوزی باتوجه به دقت بالایی که دارد از همه مهم تر می باشد.
مشک از پوست بز یا بزغاله تهیه می شود که ابتدا پوست حیوان را بدون اینکه خراشی بردارد را از بدن بز جدا می کنند که پس از این کار آن را نمک زده و چندین روز در جلوی نور آفتاب قرار می دهد تا با تابش خوب نورخورشید و نمک بحث گند زدایی و میکرب زدایی آن درست صورت گیرد.
پس از طی این فرایند و وقتی که مشک حسابی خشک شد به وسلیه دود از محل درب مشک دود غلیظ و محکمی به دورن مشک به مدت 10دقیقه انتقال و دمیده می شود تا پوست محکم و نرم شود تا در مقابل ضربات از قدرت انعطاف پذیری خوبی برخوردار شود.
پس از طی این مرحله مشک را پر از آب می کنند تا منافذ و سوراخی های آن مشخص شود که در صورتی که محل سوراخ مشخص شود به وسیله سوزن و نخ وصله( پَرو) می شود که بعد از این مرحله مشک آماده تهیه دوغ محلی یا وسیله ای برای نگهداری آب خُنک و گوارا می شود.
زنان این شهرستان علاقه شدیدی به تهیه کِفِه دوزی(وسیله ای برای نگهداری نان محلی)، تویزه دوزی(روپوش نگهداری نان ) دارند.
مراحل تهیه کِفِه دوزی(وسیله ای برای نگهداری نان محلی)، تویزه دوزی(روپوش نگهداری نان ) به شکلی است که ابتدا برگ های درخت خرما یا همان فیش های آن را از قسمت ساقه جدا کرده و به مدت 5روز آن را در جلوی نور آفتاب قرار داده تا کاملاً خشک شود سپس به وسلیه سوزن به اصطلاح گلمن دوزی نوک نیزی فیش ها را در آن فرو کرده و هسته مرکزی تویزه را شروع می کنند.
در این قسمت بخاطر زیبایی و تنوع در بافت تویزه از نخ های محکم نایلونی به رنگ های زرد و سبز و آبی یا رنگ دانه های پودری نیز استفاده می کنند تا جذابیت تویزه دوزی رنگ زیبایی به خود گیرد.
پس از تکمیل و ساخت تویزه هم می توان آن را به عنوان کفه استفاده کرد و هم می توان آن را به عنوان روپوش کفه استفاده کرد و که در صورتی تویزه و کفه آب نبیند و در معرض نورآفتاب کمتر قرارگیرند عمر و دوامی 10الی 15ساله خواهند داشت.
البته با توجه به هنر و سلیقه ای که زنان لنده ای در این زمینه دارند سبدهایی برای نگهداری اشیاء و طلاو جواهرات و وسایل آرایشی و بهداشتی نیز تهیه می شود.
کاموادوزی:
هنر بدیع و زیبای کاموا دوزی یکی یگر از صنایع دستی زنان این شهرستان می باشد که با استفاده از کیسه های پلاستیکی آرد و کاموا باتوجه به شکل ها و شخصیت های کارتونی و مناظر دیدنی و حیوانات اقدام به تهیه طرح هایی زیبا بر روی کیسه های آرد می نمایند.
این هنر نیز به شکل قابل توجهی بین زنان روستایی و شهری شهرستان لنده رواج دارد که از طریق همین کاموا ها نیز گمبول(وسیله ای است که از کاموا به صورت ریشه ریشه ای جهت نصب در مجالس عروسی و شادی و جشن های ملی نصب می شود)هنری زیبا و ماندگار خواهد بود.
و چه زیبا گفتند که هنر نزدایرانیان است و بس و به راستی آن بزرگی که این سخن گرانقدر را فرموده است به نیکی می دانست که زنان و دختران ایرانی سرچشمه هنر و ذوق و سلیقه ناب ایرانی اند و هموراه باید احسن و خدا قوتی جانانه به این همه توانایی و تفکر ایرانی اسلامی گفت.
صنایع دستی از دیر باز تا کنون همیشه مورد توجه علاقمندان به هنر اصیل ایرانی بوده و هست که در جای جای ایران اسلامی به سبک ها و شکل های مختلف تیه و تولید می شود که این بار نیز شیرزنان عشایر شهرستان لنده در استان کهگیلویه و بویراحمد با تولید صنایع دستی خود نام خود را ضمره هنرمندان ایران اسلامی به ثبت رسانیده اند.
شیر زنان شهرستان لنده در کنارکارهای روز مره خود و نگهداری و مراقبت از فرزندان و شوهرداری توجه خاصی به صنایع دستی و ریسندگی و بافندگی دارند.
عمده کارهایی که زنان شهرستان لنده در کنار سایر کارهای خانواده به آن توجه جدی دارند بحث گلیم بافی، جاجیم بافی، کاموا دوزی، گلک دوزی، ملیله دوزی، قالی بافی، پولک دوزی، کِفِه دوزی(وسیله ای برای نگهداری نان محلی)، تویزه دوزی(روپوش نگهداری نان )، مشک دوزی، میخک دوزی و سایر منسوجات و صنایع دستی برابر ثبت سفارش کار می کنند.
در میان این هنر ها و صنایع بی بدیل دستی بحث تهیه مشک دوزی باتوجه به دقت بالایی که دارد از همه مهم تر می باشد.
مشک از پوست بز یا بزغاله تهیه می شود که ابتدا پوست حیوان را بدون اینکه خراشی بردارد را از بدن بز جدا می کنند که پس از این کار آن را نمک زده و چندین روز در جلوی نور آفتاب قرار می دهد تا با تابش خوب نورخورشید و نمک بحث گند زدایی و میکرب زدایی آن درست صورت گیرد.
پس از طی این فرایند و وقتی که مشک حسابی خشک شد به وسلیه دود از محل درب مشک دود غلیظ و محکمی به دورن مشک به مدت 10دقیقه انتقال و دمیده می شود تا پوست محکم و نرم شود تا در مقابل ضربات از قدرت انعطاف پذیری خوبی برخوردار شود.
پس از طی این مرحله مشک را پر از آب می کنند تا منافذ و سوراخی های آن مشخص شود که در صورتی که محل سوراخ مشخص شود به وسیله سوزن و نخ وصله( پَرو) می شود که بعد از این مرحله مشک آماده تهیه دوغ محلی یا وسیله ای برای نگهداری آب خُنک و گوارا می شود.
زنان این شهرستان علاقه شدیدی به تهیه کِفِه دوزی(وسیله ای برای نگهداری نان محلی)، تویزه دوزی(روپوش نگهداری نان ) دارند.
مراحل تهیه کِفِه دوزی(وسیله ای برای نگهداری نان محلی)، تویزه دوزی(روپوش نگهداری نان ) به شکلی است که ابتدا برگ های درخت خرما یا همان فیش های آن را از قسمت ساقه جدا کرده و به مدت 5روز آن را در جلوی نور آفتاب قرار داده تا کاملاً خشک شود سپس به وسلیه سوزن به اصطلاح گلمن دوزی نوک نیزی فیش ها را در آن فرو کرده و هسته مرکزی تویزه را شروع می کنند.
در این قسمت بخاطر زیبایی و تنوع در بافت تویزه از نخ های محکم نایلونی به رنگ های زرد و سبز و آبی یا رنگ دانه های پودری نیز استفاده می کنند تا جذابیت تویزه دوزی رنگ زیبایی به خود گیرد.
پس از تکمیل و ساخت تویزه هم می توان آن را به عنوان کفه استفاده کرد و هم می توان آن را به عنوان روپوش کفه استفاده کرد و که در صورتی تویزه و کفه آب نبیند و در معرض نورآفتاب کمتر قرارگیرند عمر و دوامی 10الی 15ساله خواهند داشت.
البته با توجه به هنر و سلیقه ای که زنان لنده ای در این زمینه دارند سبدهایی برای نگهداری اشیاء و طلاو جواهرات و وسایل آرایشی و بهداشتی نیز تهیه می شود.
کاموادوزی:
هنر بدیع و زیبای کاموا دوزی یکی یگر از صنایع دستی زنان این شهرستان می باشد که با استفاده از کیسه های پلاستیکی آرد و کاموا باتوجه به شکل ها و شخصیت های کارتونی و مناظر دیدنی و حیوانات اقدام به تهیه طرح هایی زیبا بر روی کیسه های آرد می نمایند.
این هنر نیز به شکل قابل توجهی بین زنان روستایی و شهری شهرستان لنده رواج دارد که از طریق همین کاموا ها نیز گمبول(وسیله ای است که از کاموا به صورت ریشه ریشه ای جهت نصب در مجالس عروسی و شادی و جشن های ملی نصب می شود)هنری زیبا و ماندگار خواهد بود.
و چه زیبا گفتند که هنر نزدایرانیان است و بس و به راستی آن بزرگی که این سخن گرانقدر را فرموده است به نیکی می دانست که زنان و دختران ایرانی سرچشمه هنر و ذوق و سلیقه ناب ایرانی اند و هموراه باید احسن و خدا قوتی جانانه به این همه توانایی و تفکر ایرانی اسلامی گفت.
صنایع دستی از دیر باز تا کنون همیشه مورد توجه علاقمندان به هنر اصیل ایرانی بوده و هست که در جای جای ایران اسلامی به سبک ها و شکل های مختلف تیه و تولید می شود که این بار نیز شیرزنان عشایر شهرستان لنده در استان کهگیلویه و بویراحمد با تولید صنایع دستی خود نام خود را ضمره هنرمندان ایران اسلامی به ثبت رسانیده اند.
شیر زنان شهرستان لنده در کنارکارهای روز مره خود و نگهداری و مراقبت از فرزندان و شوهرداری توجه خاصی به صنایع دستی و ریسندگی و بافندگی دارند.
عمده کارهایی که زنان شهرستان لنده در کنار سایر کارهای خانواده به آن توجه جدی دارند بحث گلیم بافی، جاجیم بافی، کاموا دوزی، گلک دوزی، ملیله دوزی، قالی بافی، پولک دوزی، کِفِه دوزی(وسیله ای برای نگهداری نان محلی)، تویزه دوزی(روپوش نگهداری نان )، مشک دوزی، میخک دوزی و سایر منسوجات و صنایع دستی برابر ثبت سفارش کار می کنند.
در میان این هنر ها و صنایع بی بدیل دستی بحث تهیه مشک دوزی باتوجه به دقت بالایی که دارد از همه مهم تر می باشد.
مشک از پوست بز یا بزغاله تهیه می شود که ابتدا پوست حیوان را بدون اینکه خراشی بردارد را از بدن بز جدا می کنند که پس از این کار آن را نمک زده و چندین روز در جلوی نور آفتاب قرار می دهد تا با تابش خوب نورخورشید و نمک بحث گند زدایی و میکرب زدایی آن درست صورت گیرد.
پس از طی این فرایند و وقتی که مشک حسابی خشک شد به وسلیه دود از محل درب مشک دود غلیظ و محکمی به دورن مشک به مدت 10دقیقه انتقال و دمیده می شود تا پوست محکم و نرم شود تا در مقابل ضربات از قدرت انعطاف پذیری خوبی برخوردار شود.
پس از طی این مرحله مشک را پر از آب می کنند تا منافذ و سوراخی های آن مشخص شود که در صورتی که محل سوراخ مشخص شود به وسیله سوزن و نخ وصله( پَرو) می شود که بعد از این مرحله مشک آماده تهیه دوغ محلی یا وسیله ای برای نگهداری آب خُنک و گوارا می شود.
زنان این شهرستان علاقه شدیدی به تهیه کِفِه دوزی(وسیله ای برای نگهداری نان محلی)، تویزه دوزی(روپوش نگهداری نان ) دارند.
مراحل تهیه کِفِه دوزی(وسیله ای برای نگهداری نان محلی)، تویزه دوزی(روپوش نگهداری نان ) به شکلی است که ابتدا برگ های درخت خرما یا همان فیش های آن را از قسمت ساقه جدا کرده و به مدت 5روز آن را در جلوی نور آفتاب قرار داده تا کاملاً خشک شود سپس به وسلیه سوزن به اصطلاح گلمن دوزی نوک نیزی فیش ها را در آن فرو کرده و هسته مرکزی تویزه را شروع می کنند.
در این قسمت بخاطر زیبایی و تنوع در بافت تویزه از نخ های محکم نایلونی به رنگ های زرد و سبز و آبی یا رنگ دانه های پودری نیز استفاده می کنند تا جذابیت تویزه دوزی رنگ زیبایی به خود گیرد.
پس از تکمیل و ساخت تویزه هم می توان آن را به عنوان کفه استفاده کرد و هم می توان آن را به عنوان روپوش کفه استفاده کرد و که در صورتی تویزه و کفه آب نبیند و در معرض نورآفتاب کمتر قرارگیرند عمر و دوامی 10الی 15ساله خواهند داشت.
البته با توجه به هنر و سلیقه ای که زنان لنده ای در این زمینه دارند سبدهایی برای نگهداری اشیاء و طلاو جواهرات و وسایل آرایشی و بهداشتی نیز تهیه می شود.
کاموادوزی:
هنر بدیع و زیبای کاموا دوزی یکی یگر از صنایع دستی زنان این شهرستان می باشد که با استفاده از کیسه های پلاستیکی آرد و کاموا باتوجه به شکل ها و شخصیت های کارتونی و مناظر دیدنی و حیوانات اقدام به تهیه طرح هایی زیبا بر روی کیسه های آرد می نمایند.
این هنر نیز به شکل قابل توجهی بین زنان روستایی و شهری شهرستان لنده رواج دارد که از طریق همین کاموا ها نیز گمبول(وسیله ای است که از کاموا به صورت ریشه ریشه ای جهت نصب در مجالس عروسی و شادی و جشن های ملی نصب می شود)هنری زیبا و ماندگار خواهد بود.
و چه زیبا گفتند که هنر نزدایرانیان است و بس و به راستی آن بزرگی که این سخن گرانقدر را فرموده است به نیکی می دانست که زنان و دختران ایرانی سرچشمه هنر و ذوق و سلیقه ناب ایرانی اند و هموراه باید احسن و خدا قوتی جانانه به این همه توانایی و تفکر ایرانی اسلامی گفت.
صنایع دستی از دیر باز تا کنون همیشه مورد توجه علاقمندان به هنر اصیل ایرانی بوده و هست که در جای جای ایران اسلامی به سبک ها و شکل های مختلف تیه و تولید می شود که این بار نیز شیرزنان عشایر شهرستان لنده در استان کهگیلویه و بویراحمد با تولید صنایع دستی خود نام خود را ضمره هنرمندان ایران اسلامی به ثبت رسانیده اند.
,شیر زنان شهرستان لنده در کنارکارهای روز مره خود و نگهداری و مراقبت از فرزندان و شوهرداری توجه خاصی به صنایع دستی و ریسندگی و بافندگی دارند.
,عمده کارهایی که زنان شهرستان لنده در کنار سایر کارهای خانواده به آن توجه جدی دارند بحث گلیم بافی، جاجیم بافی، کاموا دوزی، گلک دوزی، ملیله دوزی، قالی بافی، پولک دوزی، کِفِه دوزی(وسیله ای برای نگهداری نان محلی)، تویزه دوزی(روپوش نگهداری نان )، مشک دوزی، میخک دوزی و سایر منسوجات و صنایع دستی برابر ثبت سفارش کار می کنند.
,در میان این هنر ها و صنایع بی بدیل دستی بحث تهیه مشک دوزی باتوجه به دقت بالایی که دارد از همه مهم تر می باشد.
,,
, ,
, ,
مشک از پوست بز یا بزغاله تهیه می شود که ابتدا پوست حیوان را بدون اینکه خراشی بردارد را از بدن بز جدا می کنند که پس از این کار آن را نمک زده و چندین روز در جلوی نور آفتاب قرار می دهد تا با تابش خوب نورخورشید و نمک بحث گند زدایی و میکرب زدایی آن درست صورت گیرد.
,پس از طی این فرایند و وقتی که مشک حسابی خشک شد به وسلیه دود از محل درب مشک دود غلیظ و محکمی به دورن مشک به مدت 10دقیقه انتقال و دمیده می شود تا پوست محکم و نرم شود تا در مقابل ضربات از قدرت انعطاف پذیری خوبی برخوردار شود.
,,
, ,
, ,
پس از طی این مرحله مشک را پر از آب می کنند تا منافذ و سوراخی های آن مشخص شود که در صورتی که محل سوراخ مشخص شود به وسیله سوزن و نخ وصله( پَرو) می شود که بعد از این مرحله مشک آماده تهیه دوغ محلی یا وسیله ای برای نگهداری آب خُنک و گوارا می شود.
,زنان این شهرستان علاقه شدیدی به تهیه کِفِه دوزی(وسیله ای برای نگهداری نان محلی)، تویزه دوزی(روپوش نگهداری نان ) دارند.
,,
, ,
مراحل تهیه کِفِه دوزی(وسیله ای برای نگهداری نان محلی)، تویزه دوزی(روپوش نگهداری نان ) به شکلی است که ابتدا برگ های درخت خرما یا همان فیش های آن را از قسمت ساقه جدا کرده و به مدت 5روز آن را در جلوی نور آفتاب قرار داده تا کاملاً خشک شود سپس به وسلیه سوزن به اصطلاح گلمن دوزی نوک نیزی فیش ها را در آن فرو کرده و هسته مرکزی تویزه را شروع می کنند.
,,
, ,
, ,
, ,
در این قسمت بخاطر زیبایی و تنوع در بافت تویزه از نخ های محکم نایلونی به رنگ های زرد و سبز و آبی یا رنگ دانه های پودری نیز استفاده می کنند تا جذابیت تویزه دوزی رنگ زیبایی به خود گیرد.
,پس از تکمیل و ساخت تویزه هم می توان آن را به عنوان کفه استفاده کرد و هم می توان آن را به عنوان روپوش کفه استفاده کرد و که در صورتی تویزه و کفه آب نبیند و در معرض نورآفتاب کمتر قرارگیرند عمر و دوامی 10الی 15ساله خواهند داشت.
,,
, ,
البته با توجه به هنر و سلیقه ای که زنان لنده ای در این زمینه دارند سبدهایی برای نگهداری اشیاء و طلاو جواهرات و وسایل آرایشی و بهداشتی نیز تهیه می شود.
,,
, ,
کاموادوزی:
, کاموادوزی:, کاموادوزی:,,
هنر بدیع و زیبای کاموا دوزی یکی یگر از صنایع دستی زنان این شهرستان می باشد که با استفاده از کیسه های پلاستیکی آرد و کاموا باتوجه به شکل ها و شخصیت های کارتونی و مناظر دیدنی و حیوانات اقدام به تهیه طرح هایی زیبا بر روی کیسه های آرد می نمایند.
,این هنر نیز به شکل قابل توجهی بین زنان روستایی و شهری شهرستان لنده رواج دارد که از طریق همین کاموا ها نیز گمبول(وسیله ای است که از کاموا به صورت ریشه ریشه ای جهت نصب در مجالس عروسی و شادی و جشن های ملی نصب می شود)هنری زیبا و ماندگار خواهد بود.
,,
, ,
, ,
, ,
و چه زیبا گفتند که هنر نزدایرانیان است و بس و به راستی آن بزرگی که این سخن گرانقدر را فرموده است به نیکی می دانست که زنان و دختران ایرانی سرچشمه هنر و ذوق و سلیقه ناب ایرانی اند و هموراه باید احسن و خدا قوتی جانانه به این همه توانایی و تفکر ایرانی اسلامی گفت.
,
, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , امیدواریم مسئولان صنایع دستی و گردشگری استان کهگیلویه وبویراحمد بیش از پیش به فکر عرضه این هنرهای و صنایع دستی زنان عشایر این استان در بازارهای داخلی و جهانی باشند تا بیهوده سوسوی چشمانشان را برای خلق هنری اصیل از جنس ایرانی به بازارهای جهانی عرضه نمایند.
,گزارش وعکس : سید اسماعیل میری
,انتهای پیام/ص
]
ارسال دیدگاه