اهل بیت(ع) اولین مدافعان دفاع از حقوق زنان بودند
علی رغم هجمه های که غربیان به اسم زنان هم اکنون به دین اسلام و حضرت رسول(ص)می کنند،حقیقتاً و انصافاً با صداقترین و ساده ترین دفاعیه از زنان در قرآن است به نحوی است که به خوبی از خوی وحشیگری عرب نسبت به زنان پرده بر می دارد.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از سایت زنان استان کهگیلویه و بویراحمد(ایل بانو)سید حسن فلسفی طلب؛هر جای تاریخ را که نگاه کنیم با این حقیقت تلخ مواجه می شویم که در حق زنان مظلمه ای شده است و هیچگاه و هیچ کجا رد مظلمه ا ی نبوده است که از زنان احقاق حق بکند،اوراق تاریخی غرب را که ورق بزنیم تا از سرنوشت زنان در آن بلاد آگاه بشویم به شهر تراسی در یونان باستان می رسیم به عنوان " زنان معبد باکوس یا زنان معبد زاگروس " مواجه می شویم تمام شأن این زنان این بوده که برای خدای به نام دیونوسیوس می رقصیدند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سایت زنان استان کهگیلویه و بویراحمد(ایل بانو), .,در اساطیر این سامان الهه های(صوفیا،آپولون،آرتمیس و ...)وجود دارد که نماینده جنس مونث هستند که همه آنها حکم کنیزکان خد ای خدایان زئوس را دارند و زئوس همه را به خدعه و نیرنگ مقهور خود کرده بود، این اساطیر به خوبی نشان می دهد که مردان آن خطه چگونه رابطه ای با زنان داشتند که پایه و اساس رابطه با زنان را بر دروغ نهاده بودند،حتی در بزرگترین قو ه های عاقله غرب باستان نشانه ای از احترام نسبت به زنان نمی توان یافت،از میان آن ها نحله ای فیثاغورثی که قائل به یکسانی زنان ، بردگان و مردان هستند باز جملات ناامید کننده ای وجود دارد.
, .,فیثاغورث می گوید: " یک اصل خوب وجود دارد که نظم و روشنایی و مرد را آفریده است و یک اصل بد که بی نظمی و ظلمات و زن را آفرید " بعدها سمیون دوبوار فرانسوی در کتاب جنس دوم با استفاده از بیان پولن دو لابار پاسخ فیثاغورث را داده است "هر چه مردان درباره زنان نوشته اند باید نامطمئن باشد زیرا مردان در آن واحد هم داورند و هم طرف دعوا " .
,دنباله ی مطلب در مورد زنان غرب به افلاطون و ارسطو می رسد،در مورد اولی هر چند در مدینه فاضله خود جایگاه والایی در حاکمیت مدینه برای زنان معین کرده است ولی در مجموع فلسفه اش نظر مثبتی نسبت به رابطه بازنان نداشته است و تاجایی که ممکن است مردان را از ایشان برحذر می دارد و به عبارتی ازدواج را ممنوع اعلام کرده است،ارسطو نیز زن را مرد ناتمام می داند که باید تحت الامر مرد بسر برده و زنان را برای تدبیر امور مناسب نمی داند، القصه:از زنان در غرب دیگر نشانه ای وجود ندارد تا زمان مسیحت که مریم بنت عمران و مریم مجدلیه که هر دو مورد مورد آزار و تهمت هایی فروانی قرار گرفتند و باز اثری از زنان نیست مگر چند زن در قرون وسطی مانند هلیده مولرکناگ که بعضا کارهای علمی نیز انجام داده است.
, .,متفکرین عصر رنسانس نیز التفاتی به زنان نداشته اند کسانی چون هگل نیز همان گفته های ارسطو در مورد زنان را به نحوی دیگر بیان می کند و زننده ترین تعبیر در مورد زنان در فیلسوف آلمانی فردریش نیچه وجود دارد که می گوید:به سراغ زنان اگر میروی تازیانه را فراموش مکن،این بیان از اوج ترس متفکرین غیرعقل گرا نسبت به زنان پرده بر می دارد،چرا که انسان برای کسی آلت شکنجه برمی دارد که از ایشان می ترسد،خود او نیز در اوج فلسفه اش که عنوان ابرمرد دارد منشا این ترس را بیان می کند که اگر زنان بتوانند خود را تعالی ببخشند و ابر زن بشوند این ابر زن به مراتب با شکوه تر از ابرمرد خواهد بود.
, .,پیشرفت علمی در غرب و نقش درخشان زنان در این شکوفایی،مردان را انگشت به دهان به تأمل فروبرد که نه تنها چه ظلم عظیمی نسبت به زنان روا داشته اند؛بلکه جامعه بشری را از چه سرمایه ی علمی محروم کرده اند،اگر قرار باشد مردان غربی در عوض این همه ظلم غرامت بپردازند می بایست عین این چند هزارسال گذشته را غرامت بدهند،اما سرنوشت زنان در شرق نیز چندان چنگی به دل نمی زند و بلکه گاهی هولناک تر از غرب است.
, .,برای مثال در هندوستان تا همین سده پیشین مرسوم بود که زنانی که شوهرانشان می میرند می بایست به تبع جسد شوهرش خود را نیز به آتش بسپارد و این را نشانه وفاداری زن به مرد می دانستند(ساتی)و عکس این قضیه به هیچ وجه در این سامان صادق نیست و این موضوع بیانگر خدعه،پلیدی و زورگوی و دشمنی مؤسس این بنیان نسبت به زنان است،بعدها رنگ دین به آن زدند که برای نسل های بعد یک امر واجب و باور پذیر شد و در مدح این رسم زشت شعر می گفتند:صائب تبریزی می گوید:
,کس چون زن هندو در عاشقی مردانه نیست سوختن بر شمع خفته کار هر پروانه نیست
,در ایران باستان نیز زنان به عنوان ماترک به ورثه ارث می رسیده ما به جز زنان حرم سراها چیزی از این شاهان به یاد نداریم و در شبه جزیره عرب نیز که زنده به گور کردن زنان اشتهار دارند،علی رغم هجمه های که غربیان به اسم زنان هم اکنون به دین اسلام و حضرت رسول (ص) می کنند،حقیقتاً و انصافاً با صداقترین و ساده ترین دفاعیه از زنان در قرآن است " بای ذنب قتلت " بلاغت و سادگی این آیه شریفه به نحوی است که به خوبی از خوی وحشیگری عرب نسبت به زنان پرده بر می دارد،به جز خاندان اهل ییت (ع)کسی بعد از حضرت رسول (ص) در این قوم زنان را حرمت نکردند جای که حضرت امیر(ع)برای حرمت شاهزاده ایرانی"شهربانو "که در اسارت اعراب بود ایشان را با رضایت کامل به نکاح حضرت حسین(ع)درآوردند و این خاندان عظیم الشان که اولین مدافع حقوق زنان در اعراب بودند خود اولین قربانی بودند.
,حضرت صدیقه اطهر(س)نماد اعلای مظلومیت زنان عالم است،خطابه ی فدک ایشان که لرزه براندام مرد نما های مزور انداخت چون نوری از شجاعت،صلابت و وفا در گفتار و کردار برای تاریخ زنان ستمدیده باقی مانده است،کسانی که دست به قتل دختر رسول (ص) زدند قابل بیان نمی باشد که چه برسر اسرای زن ایرانی بردند،گر چه مردان در جنگ کشته می شدند و دلاوری نشان می دادند ولی این زنان بودند که عمری باید در خدمت قاتلان شوهرانشان بردگی می کردند،ای بسا ناله های سوزناک زنان که در تاریخ نانوشته ماند.
,ما در هیچ کجای تاریخ هولناک تر از برخورد مغولان با زنان اسیر پیدا نمی کنیم و از بیان مثالی از آن هم خوداری می کنیم،فقط باید گفت "بی شمار زنان کور از گریه"،تنها نقطه عطف نسبت به زنان در تاریخ شرق به جز موضع دین دیدگاه عرفا است که زن را والاترین مظهر تجلی زیبایی خداوند می دانند ولی متأسفانه گاهی چنان مقام زن را مورد اهانت قرار می دهند که جایی بسی تعجب دارد و عرفا نیز یک تناقض لاینحل در مورد زنان از خود به جا گذاشته اند و فلسفه شرق نیز در باب زنان سکوت کرد ه است به جز چند شاعر و زنان دربار ی از ایران باستان و شیرزنانی چون" یوتاب" اثری از زنان ثبت نشده است و این خود باز بارگرانی است بر زمامدارن گذشته که به مقام زن ارجی ننهاده و جامعه شرق را نیز از این قوه عظیم فکری محروم کردند.
,در عصر حاضر به نظر می رسد زن به جایگاه خود رسیده باشد ویا حداقل از زورگویی رهانیده شده،جای بسی تأسف دارد که هنوز در این سامان گاهی عده ای از برتری مردان بر زنان چه در رابطه ها و چه در بازخورد های اجتماهی دم می زنند در حالی که در نظام اسلامی تمام تلاش این است که به همه شئونات بانوان احترام گذاشته شود،این عده اندک از مردان باید بدانند که تعلق به قرنهای بدوی دارند و چه جوابی بهتر از سخن پروین:
,گفت از عیب خویش بی خبری زان ره از دیگران عیب میجوئی
,خویشتن بی سبب بزرگ نکن توهم از ساکنین این کوئی
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه