یک روز نوروز با جانبازان بیمارستان بوستان اهواز

در بازدید از جانبازان بیمارستان اعصاب و روان بوستان توسط رزمندگان قدیمی گردان امیرالمونین، اشک های جانبازان و حاضرین در هم آمیخت.

[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از اهوازنیوز، در بازدید رزمندگان قدیمی گردان امیرالمومنین از جانبازان بستری در بیمارستان اعصاب و روان بوستان در اهواز، اشک و درد و در آغوش گرفتن نسل دیروز، دیدنی و خاطره انگیز است.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, اهوازنیوز,

عیادت کنندگان و عیادت شوندگان، همه از نسل دیروزی هستند که فرمان رهبرکبیر انقلاب را لبیک گفته و برای دفاع از جان و مال و ابروی ایران در هرسنی قدم به عرصه جنگ تحمیلی گذاشتند.

نسلی که خدا نکند از یاد نسل امروز برود…

, ,

* ساعت ۱۷ روز سه شنبه چهارم فروردین ماه سال۱۳۹۴

* این روز، رزمندگان قدیمی گردان برای عرض تبریک سال نو و در سال روز شهادت زهرای اطهر به زیارت عزیزان جانباز بخش اعصاب و روان بیمارستان بوستان گرد هم آمدند.

* در بدو ورود با حراست هماهنگی های لازم صورت گرفت.

* با حضور در بخش، جانبازان بودند که به پیشواز عیادت کنندگان آمدند گویی که مدت هاست منتظرند دیگران خبری از آن ها بگیرند.

* در آغوش می فشارند همدیگر را، آنانی که روزی همسنگر بودند و امروز هم دوشادوش قرار گرفتند…

اما برخی از جانبازانی که در بیمارستان بستری اند، قدشان خمیده شده طوری که هم شانه با همرزمان قدیمی خود قرار نمی گیرند. این جاست که رزمندگان گردان خم می شوند و با همه وجود عزیزانی را در آغوش می فشارند که شاید به جرأت بتوان گفت از جامعه طرد شده اند.

* مردانی بی ادعا که آرام ترین مردان شهر ما هستند اما آرامش آن ها به منزله حرف نداشتن شان نبود چرا که رخسارشان آکنده بود از فریاد غربت و درد فراموشی و صبرشان لبریز از باده گردش روزگار…‍!!

* بعضی هاشان می گویند قریب به بیست سال است که در بیمارستان جا خوش کرده اند.

کسی به دیدارشان نمی آید. شده اند غریبه برای همه. غریبه ای که از نوجوانی و جوانی خود در راه سربلندی آرمان ها و دین و اسلام شان گذشتند. جانبازانی که یک دیدار، صدها برابر قرص و مسکن آرام شان می کند.

* آنانی که توان به راه رفتن دارند در سالن جمع می شوند تا بعد از سال ها با همسنگران قدیمی خود دیداری تازه کنند. پای حرف های همدیگر بنشینند. از خاطرات نه چندان دورشان بگویند.

* یکی از رزمندگان گردان جلوی جمع زانو می زند، دست بر زانوی قوی اما دردمند جانبازی می گذارد و می گوید: شرمنده ایم، آمدیم اما دیر. به نمایندگی از همه دست شماها را می بوسم.

, * یکی از رزمندگان گردان جلوی جمع زانو می زند، دست بر زانوی قوی اما دردمند جانبازی می گذارد و می گوید: شرمنده ایم، آمدیم اما دیر. به نمایندگی از همه دست شماها را می بوسم.,

* جانباز با دستان لرزان و مردانه ش اشک هایی که بی محابا سُر می خورند بر صورتش را پاک می کند.

* یکی دیگر از رزمندگان گردان با صدایی به بغض نشسته که هرازگاهی وادارش می کند رشته کلام را قطع کند، خطاب به جانبازن می گوید: شما با کمترین فرصت ممکن، هرچه داشتید دادید به علی و گفتید یا زهرا.

ما را همینطور مهربانانه نگاه کنید. شاید این لحظه این جا شما به ما نیاز داشته باشید که دست دراز کنیم و دست تان را بگیریم اما در آن دنیا ما به شما محتاجیم که نگاه شفاعت تان را از ما دریغ نکنید.

دعایمان کنید دعایمان کنید دعایمان کنید، و ما که دعایمان به آسمان بالا نمی رود دعایتان می کنیم.

* حرف رزمنده که قطع شد، جانبازی در حالی که اشک هایی به پهنای صورتش را پاک می کرد، سربلند کرد: دلمان را شاد کردید خدا دلتان را شاد کند. خوشحالیم که هنوز آدم هایی هستند که بفکر ما بوده و فراموشمان نکرده اند.

دلا باید که هردم یاعلی گفت نه هردم که دمادم یا علی گفت

, دلا باید که هردم یاعلی گفت نه هردم که دمادم یا علی گفت,

* رزمنده هنوز بغض دارد: قربان صبر و مردانگی تان. قربان غربت تان که در همهمه و هیاهوی دنیا که ما همه بازی بیرون را خیلی جدی گرفتیم، شما دنیا را به بازیچه خودتان گرفتید.