نگاه به امور غیر ضروری به نام «عرف»؛

قبرستانهایی که به گل فروشی تبدیل شده اند

با کمی تامل و تفکر در رفتار خود می توانیم به جای انجام امور به صورت کورکورانه و فقط از سر عادت، گره از کاری باز کرده و به هم نوعان خود کمک کنیم.

[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از خبرما، امامزاده محمود (ع) دولت آباد در نوروز امسال ظاهری شبیه به مغازه گل فروشی به خود گرفته بود.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, خبرما,

گویی همگان جهت عرض عید مبارکی به اقوام و دوستان خفته در خاک خود گلدان گل را برگزیده بودند، و البته شاید هم گلدان گل را وسیله ای می دانسته اند برای فاتحه خوانی امواتشان.

عزیزانی که ما به خاطر آن ها خیرات توزیع می کنیم نقشی در قالب پدر، مادر، خواهر، برادر، فرزند و… دارند، اما این که ما تصور داریم با آوردن گلدان گل برای آن ها وظیفه مان را ادا کرده و یا لطفی کرده و اسباب شادی یا آرامش آن ها را فراهم کرده ایم؛ درست است یا غلط؟!

آیا بهتر نیست که تا زنده ایم و در کنار هم؛ وسایل شادی و رضایت یکدیگر را فراهم کنیم؟

آیا دوری از کینه توزی و نفرت، نگاه محبت آمیز به پدر و مادر و رفتار مناسب با آن ها، گذشت، صبوری، بخشش و لطف و ایثار و… نمی تواند بهترین هدیه برای عزیزانمان؛ آن هم در زمان حیاتشان باشد؟ و…

چند نفر از ما به جای خرید گلدان سه چهار هزار تومانی، در آستانه فرا رسیدن عید نوروز سری به خانواده های بدسرپرست و یا بی سرپرست در همسایگی و فامیلمان زدیم و از نیازها و کم و کاست های آن ها سوال کردیم؟ و با همین مبلغ کم سعی در رفع نیاز خیلی کوچک فرزند آن خانواده کردیم؟ و…

طبق سنت ها و روایات؛ اموات و بالاخص پدر و مادر پس از مرگشان روزهای پنج شنبه هر هفته منتظر فرزندان و عزیزان خود، و خیرات هستند که مردم در طول سالیان دراز با پخش خرما، چای، میوه، شیرینی و… در قبرستان ها برای از دست رفته های خود خیرات می داده و می دهند اما گلدان گل که دارای عمر کم بوده و صرفا در طول عمر چند روزه اش بر روی قبر می ماند تا خشک شود فایده ای دارد؟ و یا می تواند به عنوان خیرات اموات در نظر گرفته شود؟

به امید اوقاتی که با نابودی تمام خصایص ناپسند، همگان از هم راضی بوده و مرگ همه ما نیز هنگام رضایت کامل از اطرافیانمان باشد.