برای نخستین بار منتشر می شود

جزئیاتی از شهر زیر زمینی تازه کشف شده سفیدشهر/تصاویر

با همت شهرداری و انجمن دوستداران میراث فرهنگی سفیدشهر، سرانجام شهر زیر زمینی سفیدشهر شناسایی شد.

[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از کاشان حامی، سرانجام پس از سالها حرف و حدیث درباره شهر زیر زمینی سفیدشهر و داستانهای افسانه گونه درباره راه ارتباطی این شهر زیر زمینی با قلعه ها ی اطراف شهر و حتی شهر های مجاور، بالاخره یکی از راههای ورودی این شهر زیرزمینی به همت شهرداری سفیدشهر و انجمن دوستداران میراث فرهنگی سفیدشهر، شناسایی و بازگشایی شد و به همگان ثابت کرد که شهر زیر زمینی سفیدشهر یک واقعیت است.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا , کاشان حامی,

آبان ماه سال ۹۲ بود که حیدری شهردار سابق سفیدشهر، از کشف شهر زیرزمینی در شهر خبر داد.

البته ایشان از ما خواستند از پرداختن به جزئیات و حواشی بپرهیزیم تا شهرداری در آرامش به مباحث کاوش و تحقیق بپردازد. ما نیز در یک سال گذشته منتظر عملکرد شهرداری بودیم. چندی بعد در دفتر ایشان با حضور تعدادی از مسؤلین فیلمی از شهر زیرزمینی نصرآباد نمایش داده شد که حاکی از معماری خاص آن داشت. ایشان همچنین از انعقاد قراردادی ۶۰ میلیون تومانی جهت کاوش در آن منطقه خبر دادند.

شهر زیرزمینی سفیدشهر،اثری منحصر به فرد در این منطقه است که در عمق زمین واقع شده و اثری دست‌کند است که در زبان اهالی محلی به آن «کنده» می گویند و قدمت آن به قبل از اسلام باز می گردد.

این شهر، پدیده‌ای پیچیده از معماری دست‌کند و محلی است که دارای چندین ورودی در داخل شهر است که همچنان موجود می باشد. ساختارهای متراکم، پیچیده و دالان‌های باریک و تودرتو، و اطاق‌های کوچک این شهر بزرگ، هر بیننده‌ای را مبهوت می‌کند. این شهر دارای سیستم‌های تهویه بوده که از طریق کانال‌هایی به طبقه اول و از آن‌جا به سطح زمین می‌رسیده‌. این سیستم تهویه امکان زندگی در شهرزیرزمینی را برای مدت طولانی امکان‌پذیر می‌کرده‌است. پیه سوزهای سفالی تنها روشنایی مردمان مخفی در این شهر بوده‌است. برخی از کانال‌های تعبیه شده در دل آن به قنات‌ها راه پیدا می‌کرد و آب از این طریق تامین می‌شد.

خبرنگاران برای اینکه در مورد جزئیات و معماری این اثر تاریخی دقیق و مستند قلم بزنند، خطر را به جان خریده و همراه با آقای محمدعلی برنا وارد ابتدای شهر زیرزمینی سفیدشهر شدند. روایت زیر بر اساس مشاهدات نویسنده است:

وقتی وارد شدیم…

, وقتی وارد شدیم…,

ورودی این اثر تاریخی در منزل قدیمی یکی از اهالی که فوت نموده است می باشد. حدود یک و نیم متر عمق این ورودی است. وقتی وارد می شوم، چند متری به سمت راست حرکت می کنم تا به یک چاه که عمق آن حدود ۲۰ متر است رسیدم. درب چاه بوسیله یک در چوبی پوشیده است بدون اینکه وارد چاه شوم از روی آن عبور می کنیم. بعد از چاه وارد یک تونل شدیم که به یک اتاق راه داشت. در حین عبور از تونل و تونل های بعدی ورودی های مختلفی در سقف و دیوار ها دیده می شود که فقط از داخل شهرزیرزمینی پیداست و از سطح زمین نامعلوم است.

ورود به ۳ اتاق

, ورود به ۳ اتاق,

اولین اتاق را که می بینم، از مساحت نسبتاً زیادش شگفت زده می شوم ولی متأسفانه حجم زیادی از خاک آن را اشغال کرده است. به همین خاطر مجبوریم سینه خیز برویم تا به دومین اتاق از طریق دومین تونل برسیم. دومین اتاق هم همان اندازه است ولی گویا سقفش متفاوت از اتاق نخسیتن است. تونلی که به اتاق سوم راه دارد، خاک کمتری دارد. بدون اینکه حتی خم شویم از آن رد می شویم.

وارد اتاق سوم که می شوم، در انتهای اتاق یک تونل یا بهتر است بگم چاه (مثل همان چاه یک و نیم متری در ورودی شهر زیرزمینی) وجود داردکه به سمت ۷ اتاق دیگر می رود. در کنار این چاه (سمت چپ) یک راهرو نیز وجود دارد که گویا در انتهای آن هم یک ورودی مخفی است.

ورود به اتاق های هفتگانه/راه مخفی به سمت مسجد کتاب

, ورود به اتاق های هفتگانه/راه مخفی به سمت مسجد کتاب,

به پایین چاه پریدیم. دوباره باید سینه خیز برویم. چند متری به سمت راست و بعد چند متری هم به سمت چپ می رویم تا اینکه دوباره به یک دهانه یک متری می رسیم. این دفعه قضیه برعکس شده است چرا که باید از این چاه به بالا رفت تا به اتاق بعدی رسید. آقای برنا می گوید اینجا ۷ اتاق است که به یکدیگر با همین روش راه دارند. در همین اتاق نخست از این ۷ اتاق، یک راه مسدود شده به سمت مسجد کتاب هست که فعلاً دسترسی بدان میسر نیست. نوع معماری اولین اتاق با بقیه مقداری تفاوت دارد. به دلیل خطر ریزش و کمبود اکسیژن بیش از این جلو نمی رویم. هنگام برگشت بازهم ورودی های مخفی پیداست.

البته آقای برنا گفتند که در خانه قدیمی داوودی ها که جهت ساخت مدرسه سعدی تخریب شد زیرزمین بزرگ و طویلی وجود داشته است که هم اکنون ورودی های آن مسدود شده است.

در اطراف و بالای شهر زیر زمینی سفیدشهر بافت تاریخی وجود دارد که جای کار و بازسازی دارد.

به عنوان یک عضو از جامعه نصرآباد از مسؤلین و نخبگان و مردم توقع داریم این فرصت تاریخی را از دست ندهند تا همچون گذشتگان افسوس نخوریم. مبادا در اثر بی توجهی ما این اثر تاریخی نیز در اثر آب و نم وخاک نابود گردد. الآن هم دیر است چه برسد به فردا…