عزاداران سگهای ولگرد ،بی خیالان بلوط های سوخته

 سختی استخوانهای زاگرس نشینان از سختی شیره ی  بلوط جان گرفته و دهان آنان معطر به شیره ی جان بلوط است سقز محصول سخاوت این درخت بخشنده و محصول سلولهای حیات بخش آن است هنوز هم پیرانِ نانِ  بلوط خورده ی ما داستانهایی از پخت نان بلوط برایمان روایت می کنند هنوز هم می توان در امتداد دستان پر مهر مادرانمان و از زیر پوستهای به استخوان چسبیده ی آنان پرچین  استخوانهایی را دید که با جوهره ی بلوط قوت گرفته اند.

روزگاری بود که  می توانستیم طراوت و بوی خوش نان بلوط را از فراز صخره های کبیرکوه و دینار کوه ، مانشت  و شلم استشمام نماییم اما دریغ و افسوس که امروز بوی سوختگی و جزغاله شدن به مشام می آید.

 اگر روزگاری عطر خوش نان بلوط و کباب کبک های خرامان دامنه های زاگرس مشام جان رهگذران را نوازش می داد امروز بوی لاشه های سوخته و بلوط های خاکستر شده ، نفسهایمان را بند آورده است .دیگر صدای پرنده ای شنیده نمی شود . کبک ها و تیهوهای سرزمین من  دیگر نمی خوانند .
 آنان که به احترام آزار سگهای ولگرد ناله کردند هیچ می دانند سوختن بلوط و حیات زیبای آن یعنی چه ؟  آیا هرگز زیبایی خرامیدن کبکی بر فراز صخره های سترگ زاگرس را دیده اند ؟ آیا هرگز بوی تازگی نان بلوط به مشامشان رسیده است ؟آیا هرگز زیبایی خیره کننده ی لاله های واژگون  و شقایق های سرخ فام کبیرکوه را دیده اند ؟  آیا آنان که از نام حیات وحش  نان می خورند و حقوق های میلیونی می گیرند هیچ می دانند که سوختن حیات وحش یعنی چه ؟ آیا می دانند که آن همه زیبایی و دلربایی که نقاش طبیعت با چیره دستی بر پرهای  رنگین کبک های زاگرس نقاشی نمود سوخت و به خاکستر تبدیل شد ؟ کسانی که برای کشتن سگهای ولگرد روبندهای سیاه بر بازو زدند و با عینکهای دودی بیانیه دادند  حاضرند برای خاموش کردن شعله های بدن  نیم سوزکبکی خرامان برای لحظاتی عینکهای  دودی سیاه  را از چشمان آفتاب ندیده خویش کنار زنند ؟

هر چند امروز نفس بلوط های زاگرس به شماره افتاده و گونه های زیبای  کبکهای سرزمین من نقشبند صخره های داغدار و سیاه پوش شلم و کبیرکوه گشته اما ما از نسل بلوطیم ما فرزندان آفتاب سوزانیم رنگ سایه به خود ندیده ایم ، زیر آفتاب سوزان جان گرفته ایم و نان بلوط خورده ایم ما نمک خورده سفره ی درختان بلوطیم ما جنگلهای بلوطمان را از نو خواهیم ساخت کبک هایمان را پرورش خواهیم داد و روزگاری نه چندان دور باز صدای زیبای کبک های سرزمین من از فراز جنگلهای انبوه زاگرس شنیده خواهد شد ما از تبار صخره و سنگیم ، از جنس بلوطیم اگر سوخته شویم  باز حیات  خواهیم داشت  ما بر مزار هر بلوط سوخته جوانه ای دیگر خواهیم نشاند و تا رویش برگهایش هایش با عرق پیشانی آبیاری خواهیم کرد  مردمان سرزمین من در غیاب کبکهای زاگرس و بر مزار سوخته ی درختان کهنسالش جوانه های زندگی خواهند نشاند .
ما زنده می مانیم و نفس می کشیم فرزندان کبیرکوه همیشه استوارو جاودان می مانند  بگذار برخی با  عینکهای دودی در غم از دست دادن  سگهای ولگرد بمانند و خوش باشند.زخم ناجوانمردانه ی امروز که بر تن خسته ی جنگلهای زاگرس نشسته التیام خواهد یافت و حیات وحش آن جان خواهد گرفت .
ما فرزندان سرزمین زاگرس از نسل همان شیرمردان و شیر زنانی هستیم که در کنار درختان بلوط در مقابل دشمن غدار دیروز  از وجب به وجب خاک مقدس سرزمینمان دفاع کردیم ما از نسل سرزمین  ایلام و از تبار سرداران میمک و کله قندی هستیم . ما را به بالگرد و آب پاش نیازی نیست نفسهای گرم و دستان پینه بسته ی ساکنان سرزمین من زبانه های آتش سوزان را خاموش خواهند کرد  خانم رئیس هیچ میدانی تمام جنگل زاگرس ، سرزمین و خانه ی من است  من برای وجب به وجب آن جنگیده ام  من برای هر گره ای که بر تن سالخورده ی درخت بلوطی نشسته روزگار گذرانده ام  آنروز که خیلی قدیمی نشده تو از احیای جنگلهای بلوطِ سرزمین من سخن گفتی و امروز با گفتن آنکه آتش سوزی در محدوده ی محیط زیست نبوده شانه خالی می کنی ، محیط زیست من یکان به یکان  درختان بلوطی است که یادگار تاریخ کهن سرزمین من است و امروز با بی تدبیری سوخت و خاکستر شد .
 زمان زیادی از وعده هایی که برای احیای جنگلهای بلوط به زبان جاری شد و عکسهای یادگاری که زینت بخش محافل گردید نگذشته و هنوز جوهر نوشته ی نگارنده در نقد آن همه وعده ی بی حاصل خشک نشده که ریه ی  جنگلهای زاگرس سوخت و خاکستر شد . گفته بودیم بلوط ها را به حال خود رها کنید بگذارید مادر طبیعت در فرآیند بی نقص خود آنرا بازسازی نماید هر کجا پای وعده های پوچ عده ای منفعت طلب باز شود رد پایی بهتر از خاکسترسیاه نمایان نخواهد شد ،گفته بودیم بلوط ها را به حال خود رها کنید و جوانان بیکار را دریابید اما دریغا که نه تنها جوانان همچنان فراموش و مغفول ماندند درختهای کهنسال بلوط و حیات سراسر زیبای آن نیز سوخت و خاکستر شد .امروز واژه ی سوختن همزاد زاگرس نشینان شده است آن از سوختن جوانان این دیار  واین هم از شعله کشیدن عروس زاگرس. رد پای سوختن بلوط  را باید ،  در وعده های بی حاصل  و در بیکاری لجام گسیخته ی جوانان سرزمین من یافت .
به بالگرد آب پاش و تجهیزات زمینی و فرا زمینی نیاز نیست به یک جو احساس مسئولیت نیاز است که گمشده ی امروز بسیاری از مدعیان همیشه حاضر است بگذار کبک های سرزمین من در کنار خاکستر درختان بلوط  آرام گیرند من به احترام کبک های سرزمینم بلوطهای دیگر خواهم نشاند و جنگلم را از نو خواهم ساخت تو به احترام کبک های سوخته ی سرزمین من فقط سکوت کن و بیش ازاین تن رنجور زاگرس نشینان را نیازار آنان که می گویند مشغله ی زیاد اجازه ی حضور در سرزمین مقدس ایلام را به آنان نداد بدانند که سعادت حضور بر خاک پاک و مقدس سرزمین رویش والفجرها که معطر به خون پاک شهیدان است نصیب هر کسی نخواهد شد، برخی این سعادت را از دست دادند .
پیشنهاد میشود مسئولان استان به جای پاس دادن تقصیر به همدیگر و گدایی برای حضور تکه آهنی به نام بالگردِ آب پاش و برای عبرت آموزی آیندگان نمادی از کبکی سوخته در کنار بلوطی آتش گرفته در ورودی یکی از جنگلهای ایلام نصب کنند تا همه بدانند که سوختن جنگلهای زاگرس یعنی سوختن حیات سرزمین من .

 

انتهای پیام/ر