گزارش ؛
شهرداری کرمان برای رفاه حال معلولین کاری انجام نداده است
مهیا ساختن نیاز جامعه معلولین از وظایف مسئولین است و نباید فراموش کرد که آنها هیچ نیازی به کمکها و همدلی و همدردی ما ندارند. ...[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از“ آرمان کرمان”؛ نامش مهدی کاظم زاده است ۳۹ سال دارد و متاهل است می گوید از زمانی که به دنیا آمده از ناحیه پا و دست معلول بوده ، در خانه کار طراحی با فتوشاپ انجام می دهد .
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, “ آرمان کرمان”,
, 
, او از زندگیش می گوید:
,در سال ۸۶ با دختری که سالم بود ازدواج کردم او بسیار مهربان است برای زندگی با من هیچ مشکلی نداشت ولی در ابتدا به او گفتم که ممکن است در طول زندگی مشکلات زیادی پیش بیاید و من نیز نیاز به ترحم ندارم ، به همین خاطر از او خواستم تا به منزل ما بیاید و از نزدیک وضعیت مرا مشاهده کند.او نیز پذیرفت و با مشورت خانواده اش همراهی در زندگی را با من قبول کرد.
,خدا رو شکر بیشتر کارهایم را خودم انجام می دهم و سعی می کنم که خودکفا باشم مگر در مواقعی که واقعا عاجز باشم از دیگران کمک می گیرم.
,خانواده ام نیز با من مثل دیگر افراد خانه رفتار می کنند و به همین خاطر هیچ وقت احساس نیاز و سرخوردگی نکرده ام. من
,ثابت کردم نیاز به ترحم و کمک ندارم بعضی جاها احتمال دارد که داشته باشم ولی سعی می کنم خودم کارهایم را انجام دهم.
,گاهی اوقات در کوچه و خیابان شده که می خواستم از ویلچرم پایین بیایم و یا بالعکس سوار شوم دیگران می خواهند که به من کمک کنند و من به آنها می گویم که خودم توانایی اش را دارم.
,کاظم زاده در رابطه با مقایسه یک انسان سالم با معلول افزود: قطعا آدم سالم باشد همه چیزش فرق می کند راحت تر می تواند این طرف آن طرف برود و هر کار که دلش بخواهد انجام دهد ولی در رابطه با معلولیت خودم و یا دیگران باید بگویم خواست خدا این بوده که من این طور باشم و رضایم به رضای خدا.
,او از بهترین آرزوهایش می گوید: همه انسانها حق آرزو کردن دارند ، من آرزو می کنم چی می شد یک بار هم که شده می توانستم با پای خودم از کوه های صاحب الزمان بالا می رفتم و یا بر دوچرخه سوار می شدم و رکاب زنان می رفتم تمام کارهای خودم را انجام دهم.
,البته خدا بزرگ است و من هم امید دارم و تسلیم رضای او هستم ، اگر بخواهد می تواند به من هم یک جفت پای سالم عطا کند ، همانطور که گفتم شاید این تقدیر من است.
,او همچنین از کوتاهی مسئولین علی الخصوص شهرداری در رابطه با رفاه معلولین می گوید: متاسفانه شهرداری کرمان در سطح شهر کاری برای ما معلولین انجام نداده است و ما برای رفت و آمد باید از عرض خیابان استفاده کنیم که بسیار خطرناک است علی الخصوص در هنگام شب و یا وقتی می خواهیم برای خرید به دم مغازه برویم و یا برای انجام کار بانکی به بانک پل مخصوص معلولین نداریم .
,گاهی وقت ها شده که به سختی وارد پیاده رو شدم و پس از طی راه طولانی به میله های وسط پیاده رو که برای جلوگیری از عبور موتورسیکلت ها گذاشته شده برخوردم و برای برگشت می بایست تمام مسافتی که آمدم مجددا برگردم.
,و یا اینکه برای رفتن به بانک و انجام کار بانکی می بایست آنقدر پایین پله ها منتظر بمانم تا یکی از پرسنل بانک بیرون بیاید و کار مرا انجام دهد.
,اتوبوس، مترو و سایر وسایل نقلیه عمومی طوری طراحی نشده که افراد ناتوان حتی با کم ترین میزان معلولیت بتوانند از آن ها استفاده کنند. در نتیجه حتی دانشجویان و دانش آموزان معلول برای تردد در خیابان ها و رفتن به محل تحصیل خود از خودروهای ویژه استفاده کنند و این خارج شدن از خانه را برای آن ها دشوار می کند در عین حال هزینه های بسیاری هم دارد که هر خانواده ای قادر به تامین آن نیست.
,عده ای از معلولان می توانند رانندگی کنند و خودروهای مخصوص هم دارند اما جای پارک مناسبی برای آن ها در خیابان ها تعریف نشده است. برای مراجعه به مراکز درمانی عموما با مشکل مواجه می شوند.
,ورزش را دوست دارم و به بوچیا که یکی از رشته های ورزشی است علاقه خاصی دارم و آن را انجام می دهم.
,به طور کل باید بگویم در حال حاضر خوشحال هستم و امیدوار و امید آن دارم که انسانهایی که از چهار ستون بدنشان سالم هستند و ناامید باید به خدا امیدوار باشند زیرا ناامیدی خود گناه است و باعث شکست می شود و باید از زندگی ما معلولین عبرت بگیرند.
,من هم به نوبه خودم به عنوان یک خبرنگار به ایشان قول دادم که صحبتهای ایشان را منعکس نمایم و از مسئولین بخواهم که برای رفاه حال معلولین شهرمان چاره ای بیندیشند.
,آری باید تمامی امکانات و زمینه ها را برای بهتر زیستن این قشر در جامعه مهیا کنیم.
,در صورتی می توانیم تصمیم درست و در شان معلولان بگیریم که مسئولان ما خود را مکلف کنند که روزی را با معلولیت سرکرده و خود را در وضعیت آنها قرار دهند، یعنی اینکه یک روزکامل را بر ویلچر نشسته و کار های خود را با معلولیت انجام دهند آن موقع است که می توانیم برای این قشر کمک رسان باشند.
,معلولان هیچ نیاز به کمک و همدلی و همدردی ما ندارند بلکه این ما هستیم که باید نیازهای اجتماعی و شهری را برای آنها مرتفع سازیم.
,با توجه به همه موانع و کاستی های موجود باید حضور پررنگ تری برای موثر نشان دادن این اقدامات و برداشتن این موانع شهری ورفع آنها برای معلولان شهر داشته باشیم.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه