اندر احوالات حجاب و عفاف و معضلی بنام دوگانگی فرهنگی
روز 21 تیر بی شک تنها نامی در تقویم کشور عزیزمان است که شاید بسیاری از متولیان حتی این روز را با این نام به یاد نیاورند، اما اگر تریبونی به دستشان بیفتد سینه ها چاک کنند و گریبان ها از درد بی حجابی زنان و مردان جامعه بدرند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آناج/ رویا سلمانی: هرگاه از حجاب و عفاف سخن به میان می آید، در اولین برداشت نوک پیمان به سمت جوانانی نشانه می رود که با ظاهری نامناسب در جامعه ی اسلامی حضور می یابند و علاوه بر زیر پا گذاشتن قوانین کشور، فضای روانی جوامع را به سمت و سوی ابتذال و بی بند و باری می برند. تا جایی که حجاب برتر یعنی "چادر" مورد تمسخر قرار می گیرد و هر کسی که بر اساس آموزه های دینی اش ملبس به لباس شایسته باشد، امل و عقب مانده خوانده می شود. از سوی دیگر اما هرچه آرایش ها تند و زننده تر و هر چه لباس ها تنگ، کوتاه و جذب کننده تر باشد، نشان پیشرفت و شخصیت تمدن یافته فرد محسوب می شود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,گذشته از آن که این روال موجود در جامعه نتیجه ی هجمه های بیشمار دشمنان در راستای تضیف باورها و عقاید مسلمانان است، در این میان غفلت متولیان فرهنگی و مسوولین جامعه ضربه ی سنگین تری بر پیکره ی حجاب و عفاف وارد ساخته است.
,21 تیر روزی که فقط در تقویم ها اعتبار دارد
,امروز را به عنوان روز حجاب و عفاف در تقویم نامگذاری کرده اند، 80 سال پیش در چنین روزی رضا شاه می خواست به اجبار حجاب را از سر زنان و دختران کشور بردارد و جامعه ی مترقی را با بی حیایی و بی عفتی زنان رقم بزند. نقشه ی شومی که با ریخته شدن خون هزاران نفر از مومنین واقعی نقش بر آب شد و این روز به عنوان روز صیانت از حجاب در صفحه ی تاریخ ماندگار شد. هنوز تاریخ زنان و دخترانی را به یاد دارد که با ترس از دست دادن حجاب خود، سالها در خانه ماندند و نگذاشتند ظاهری ترین وجهه ی دینشان به تاراج برود.
,اما چه بر سر نوادگان همین مومنین و مسلمانان آمده که در فاصله ی 80 سال به مرحله ای رسیده اند که حجاب را وسیله ی دست و پا گیر و عقب مانده قلمداد می کنند؟ با لباس های خانگی در معابر عمومی حضور می یابند و شبکه های مجازی را لبریز از عکس های کاملا خصوصی خود می نمایند؟ چه برنامه و تدبیری از سوی دشمنان حجاب، حیا و عفت زنان و دختران و مردان جامعه ی اسلامی ما را هدف قرار داده که توانسته در مدت کوتاهی به اهدافی اینچنین دور از تصور دست یابد؟
,مظلومیت حجاب و عفاف در بین دستگاه های دولتی
,این که دشمنان چه کرده اند و از کدامین ابزارها برای پیاده سازی اهداف خود بهره برده اند بارها مورد توجه رسانه ها قرار گرفته و برای همگان محرز و آشکار است که ماهواره ها و شبکه های اجتماعی چگونه باورهای مردم این سرزمین را به آرامی تغییر داده اند، اما آنچه همیشه مورد غفلت واقع می شود، کارهایی است که مسوولین و متولیان در زمینه ی حجاب و عفاف انجام داده اند. آیا به همان آشکاری که تدبیر دشمنان را به چشم می بینیم، می توانیم در مورد عملکرد مسوولین در قضیه ی حجاب و عفاف نیز قضاوتی داشته باشیم؟
,حجاب و عفاف در حصار شعار زدگی
,فرض را بر این می گذاریم که ضرورت وجود حجاب و عفت در بین مردان و زنان جامعه ی اسلامی به عنوان ظاهری ترین نمود دین اسلام مورد قبول تمامی متولیان و مسوولین کشور است؛ بر اساس این فرضیه اگر به دنبال متولی خاص برای این امر مهم و اساسی در کشور بگردیم، متوجه خواهیم شد که این امر خطیر در مظلومیت غیر قابل بیانی بدون صاحب مانده است. هر کدام از سازمانها و ادارات می توانند رزومه ای چندین صفحه ای از فعالیت های خود در زمینه حجاب و عفاف منتشر نمایند که هرگز تاثیری مشابه با یک برنامه از تدابیر دشمنان را ندارد.
,
, 26 دستگاه متولی حجاب و عفاف !!
,هرچند شورای عالی انقلاب فرهنگی، چارچوب اصول و مبانی روشهای اجرایی گسترش فرهنگ عفاف در بهمن ماه سال 76 تصویب کرد و در مرداد سال 84 نیز، راهبردهای گسترش فرهنگ عفاف در چارچوب اصول و مبانی روشهای اجرایی گسترش فرهنگ عفاف توسط این شورا به تصویب رسید، اما تا کنون قدم قابل توجه ای در این رابطه برداشته نشده است، شاهد این امر اعتراض و واکنش نمایندگان در ماه های اخیر نسبت به اجرای جدی قانون عفاف و حجاب و انتقاد نسبت به اجرا نشدن چهار ساله این قانون از وزارت کشور به عنوان متصدی و مجری اصلی بودند.
,در این مصوبه 26 دستگاه قانونگذار و اجرایی موظف شدهاند که وظایف تخصصیای را در این مورد اجرا کنند. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، وزارت بازرگانی، سازمان صدا و سیما، نیروی انتظامی، سازمان ملی جوانان، سازمان تبلیغات اسلامی، وزارت آموزش و پرورش، وزارت امور اقتصادی و دارایی، وزارت علوم، مرکز امور زنان و خانواده، وزارت ارتباطات، سازمان تربیت بدنی، شهرداری، وزارت بهداشت، ستاد احیای امر به معروف و نهی از منکر، سازمان بهزیستی، وزارت امور خارجه، وزارت کار و امور اجتماعی، مجلس شورای اسلامی، وزارت کشور، سازمان مدیریت و برنامه ریزی، قوه قضاییه، وزارت مسکن و شهرسازی، سازمان میراث فرهنگی و گردشگری، نیروی مقاومت بسیج و وزارت راه و ترابری، 26 دستگاهی هستند که از سال 84 تاکنون موظف شدهاند تا وظایفی را شورای فرهنگ عمومیِ شورای عالی انقلاب فرهنگی برای آنها تعیین کرده است، اجرا کنند.
,,
قضاوت در رابطه با عملکرد این 26 دستگاه قانونگذار را به مردم واگذار می کنیم. چه آنکه مردم فیهم کشور عزیز اسلامی ثابت کرده اند که درکی عمیق و فهمی تاثیر گذار دارند.
,پر کردن روزمه ی کاری با نمایشگاه های فصلی حجاب
,سوالی که اینجا پیش می آید این است چرا متولیان نمی توانند برای مردم کشور خود برنامه ای بیاندیشند که دین و تقوایشان را در پس پوشش های هرزه از بین نبرد اما دشمنان فرسنگ ها دورتر با برنامه های خود تاثیرات شگرف و غیر قابل توجیه بر وی جامعه بگذارند؟
,آیا چاپ بروشور، نشست ها تخصصی، کارگاه ها، همایش ها و برگزاری نمایشگاه های مقطعی حجاب و عفاف در مناسبت های گوناگون جز پر کردن رزومه ی ادارات فایده ی دیگری دارد؟ جز هزینه نمودن بیت المال آیا بهره ی دیگری برای جامعه به ارمغان می آورد؟ نمایشگاه هایی که نه به عنوان کار فرهنگی بلکه صرفا به با اهداف تبلیغی و ارائه ی گزارش دایر می گردد که در بسیار موارد نیز با مشکلات و ضعف های قابل توجه و فاجعه باری همراه می باشد.
,عملکرد سازمان ها و ایجاد دوگانگی فرهنگی
,چرا 26 دستگاهی که متولی امر ححاب هستند در سه دهه ی بعد از انقلاب نتوانسته اند به همگرایی و هم افزایی در راستای متحد ساختن فعالیت های این عرصه انجام دهند؟ تناقض آشکار در عملکرد این دستگاه ها که منجر ایجاد دوگانگی فرهنگی در جامعه شده است؛ از سویی صداوسیما به عنوان بزرگ ترین دانشگاه با ساخت برنامه ها و سریالهایی که عموما (بالای 90 درصد به استثناء برنامه های مناسبتی ایام محرم) در آنها زنان چادری مبتلا به مشکلات بیشمار و از نظر اقتصادی فقیر و قابل ترحم و زنان و خانواده های بی بند و بار موفق و الگو معرفی میکند، تیزرها و پیام های تبلیغاتی را با زنان خوش برو رو و رنگ و لعابدار می سازد؛ نمی توان انتظار داشت که مردم جامعه با الگوهای راستین آشنا شوند.
,
, و یا وزارت فخیمه ی فرهنگ و ارشاد اسلامی در اکثریت قریب به اتفاق برنامه هایش در خدمت کسانی است که به لحاظ حجاب و عفاف جزو بدترین رده های بدحجابی قرار دارند؛ گاهی تناقض آشکار بین اسلامی بودن یا نبودن این وزارت خانه آنقدر به چشم می آید که دیگر جایی برای طرح موضوعاتی همچون "حجاب و عفاف" را باقی نمی گذارد.
,از دستگاه ها و متولیان فرهنگی که بگذریم در بحث اقتصادی نیز متاسفانه محصولات حجاب را در غربتی دردناک می یابیم. بیشتر تولیدی های فعال در زمینه ی حجاب و عفاف با مشکلات بیشمار اقتصادی مواجه هستند. در اینجا نیز باید پرسید کدام حمایت مشخص از تولیدات محصولات حجاب شده است؟ آیا حمایت از تولید کنندگان محصولات حجاب به اندازه ی برگزاری کارگاه های و نشست ها و نمایشگاه های بی نتیجه ارزش ندارد؟
,چند تولیدی انگشت شمار موجود در کشور نیز که به همت خود پیش رفته اند به دلیل عدم حمایت و واردات بی رویه با مشکلات اساسی مواجهند و تعدادی نیز برای جلوگیری از شکست در بازار رقابتِ مُد مجبور به عبور از معیار های برتر حجاب کرده و عملا تبدیل به یک تولیدی عادی پوشاک شده اند.
,بعد از بیشتر از سه دهه از انقلاب هنوز دقیقا معلوم نیست چه کسی قرار است معیار های پوشاک مناسب در جامعه اسلامی را مشخص و در تولیدی ها و کارخانجات پوشاک کنترل نماید؟ پوشاکی که حتی صرفا به نام پوشاک خارجی در داخل ایران تولید می شود؟
,صنعتی پیچیده و غیر قابل دسترسی به نام تولید پارچه چادری !
,چه کسی پاسخ گوی زنان و دخترانی است که برای خریدن یک مانتو با داشتن حداقل ترین معیارهای پوشش (بلند بودن، گشادی و داشتن آستین تمام) مجبورند تمام بازارهای شهر را زیر و رو کنند و در آخر بدون رسیدن به هدف مجبور به خریدن مانتویی با مشخصات "متمدن و به روز بودن" شوند؟ چه کسی پاسخ گوی زنان و دختران چادری است که مجبورند برای خریدن یک قواره چادر نرخ روز دلار را در نظر بگیرند، چه آنکه با تلخ خندی بیشتر می ماند این مسئله که حتی یک متر چادر شب که مورد استفاده بیش از نیمی از زنان کشور است، در داخل تولید نمی شود.
,آیا تولید و ارائه ی پارچه ی چادر مشکی مسئله ای خطیر تر و علمی تر از انرژی هسته ای است که ما تاکنون نتوانسته ایم به آن دست یابیم و مجبوریم میلیون ها دلار از درآمد کشور را به جیب تولید کنندگان پارچه چادری در کره و ژاپن و تایوان و چین نماییم؟
,
, چه کسی می تواند پاسخ گوی مادرانی باشد که برای دختران نو تکلیف خود به دنبال ملزومات حجاب می گردند و با وجود 26 دستگاه عریض و طویل و مدعیان گردن کلفت عرصه ی حجاب و عفاف دست از پا دراز تر به خانه باز می گردند و تصمیم به آن می گیرند که دخترکانشان را با مد روز بار بیاورند.
,روز 21 تیر بی شک تنها نامی در تقویم کشور عزیزمان است که شاید بسیاری از متوولیان حتی این روز را با این نام به یاد نیاورند اما اگر تریبونی به دستشان بیفتد سینه ها چاک کنند و گریبان ها از درد بی حجابی زنان و مردان جامعه بدرند.
,به امید روزی که دیگر درد و دلی برای نوشتن از مهجوریت حجاب و عفاف نماند...
,پایان/
]
ارسال دیدگاه