رقص تلخ چادرهای آویزان؛
چادرهایی که تنها کارکردشان جواز ورود به بیمارستان است
نمی دانم اجباری کردن چادر و حجاب کامل در یک مکان خاص، کار درستی هست یا نه؛ ولی خوب می دانم که بغیر از اجبار و اکراه کارهای بسیار دیگری هم لازم بود که انجام شود ؛ کارهایی که جای خالیشان کوتاهی مسئولین فرهنگی را فریاد می زند؛ فریادی که گویی گوش شنوایی برای شنیدنش نیست.
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از ندای اصفهان، حول و حوش ساعت ۱۶ روبروی بیمارستان صدوقی دنبال جای پارک میگشتم که ناگهان شاهد حوادث تلخی شدم: زنانی که پس از ملاقات و عیادت مریضشان بیمارستان را ترک می گفتند و زنانی که تازه از اتومبیل پیاده می شدند تا برای ملاقات وارد بیمارستان شوند؛ آن ها چادر از سر می کشیدند و اینها مشغول درآوردن چادر از کیف خود برای سر کردن بودند. و این عرض خیابان بزرگمهر بود که رقص تلخ چادرهای آویزان و شنل گونه را با من مشاهده می کرد. چادرهایی که تنها کارکردشان جواز ورود به بیمارستان بود.
نمی دانم اجباری کردن چادر و حجاب کامل در یک مکان خاص، کار درستی هست یا نه؛ ولی خوب می دانم که بغیر از اجبار و اکراه کارهای بسیار دیگری هم لازم بود که انجام شود ؛ کارهایی که جای خالیشان کوتاهی مسئولین فرهنگی را فریاد می زند؛ فریادی که گویی گوش شنوایی برای شنیدنش نیست.
البته خیلی چیزها هست که پیوست فرهنگیشان از صحنه ی پرونده های قطورشان مفقود شده؛ اما دادرس و وکیلی پیگیر مفاسد فرهنگی و اختلاس کلان این منطق های ناب از جمهوریت نیست. پس از ۳۶ سال از انقلاب مسئولین جوابگو باشند که تا کنون برای منطق و فرهنگ حجاب و عفت فاطمی چه کرده اند و چه برنامه هایی دارند؟
ارسال دیدگاه