به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از دریاسر، پس از سی سال هنوز عطر شهید میآید، آنان که عاشقانه رفتند، همچون پرندگان سبک بال، همچون عطر گلهای یاس و محمدی، که نادیدنی بودند و ناگفتنی!
آنان که نه به جا و مقام اندیشیدند و نه به میزهای عریض و طویل و زیر دستانی که از آنان فرمان بگیرند، هرگز به ذهنشان هم خطور نمیکرد.
خانوادههایی که هنوز پس ازسالها در انتظار بازگشت این عاشقانِ پرنده لحظه شماری میکنند، آنان که تن پاکشان بوی گلوله و باروت میدهد.
آنان که زنده به گوری را بر وطنفروشی و دینفروشی و ناموسفروشی ترجیح دادند و میدانستند بازگشتشان به خانه سالیان طول خواهد کشید و نمونه بارز آن شهدای غواص که پس از 29 سال به خانه برگشتند.
دیدیم شهدا چگونه ندای رهبر کبیر انقلاب را لبیکگو بودند، چگونه از دستآوردهای انقلاب و اسلام صیانت کردند، چگونه در مقابل ابر جنایتکاران تاریخ و جنایتکاران جنگی ایستادند و حلاجوار با دستان بریده خون بر چهره میمالیدند تا دشمن تصور نکند که دینداران ایرانی را میتوانند با بریدن دست و پا و زنده به گور کردن بترسانند.
چه کوردل بودند آنان که حقیقت را ندیدند و نفهمیدند که یاران حسین را نمیتوان با خون تهدید کرد، کشتند اما به نامردی، آنان چه زبون و بزدل بودند که از اسرا هم میترسیدند ولی مردم ما، امت مسلمان ایران هرگز ترس در خود راه ندادهاست و هنوز پس از سالها، انتظار ورود این کبوتران عاشق را میکشند.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
کجائید ای سبک روحان عاشق / پرنده تر ز مرغان هوایی
,
,
ارسال دیدگاه