امر به معروف و نهی از منکر یکی از اصول عملی اسلام است

قرآن کریم در ‌روایات رسیده از رسول گرامی اسلام(ص) و خاندان بزرگوار آن حضرت ‌با ‌بیانات ‌و تعبیرهای گوناگون اهمیت، عظمت و منزلت این فریضۀ بزرگ اسلامی را بیان کرده‌اند.

امام باقر_(ع) می‌فرماید: امر به معروف و نهی‌ از منکر راه پیامبران و روش صالحان است.

فریضۀ بزرگی است که‌ به‌ سبب آن فرائض برپا، راه‌ها امن، کسب حلال، مظالم_{(به صاحبانش)} بازگردانده، زمین آباد، حق از دشمنان گرفته می‌شود و امر _{(حکومت )}تحکیم می‌یابد. _{(سید عطاا.. مجدی-کتاب هزارگوهر)}

چون در راه دین کس به غایت رسد                  زطاعت به حد نهایت رسد

کند امر به معروف و برپا حدود                             کند نهی منکر تا بگردد سود

امر به معروف و نهی از منکر

در نظام غنی و مقدّس اسلامی هرفرد ‌و جامعه موظّف به نظارت بر اجرای قانون و پاسداری از ‌حدود آن است و ‌این حّق نظارت عمومی که ضامن برقراری عدالت، قسط و تضمین کننده رسیدن جامعه به کمال و سعادت است (امر به معروف و نهی از منکر) نامیده می‌شود.

فریضۀ امر به معروف و ‌نهی‌ از ‌منکر در‌ فرهنگ انسان ساز اسلام از جایگاهی بس والا برخوردار است به‌گونه‌ای که حضرت علی(ع) استواری دین و قوام حکومت اسلامی را در سایۀ اجرای این امر مقدس واجب الهی می‌دانند‌ که‌ با تمام این پشتوانه‌های اعتقادی‌ و عقلی، این فریضۀ مقدس همچنان مظلوم، مهجور‌ و متروک باقی مانده‌ و در جامعه اسلامی که خون‌های پاک هزاران شهید انقلاب و دفاع مقدس می‌باشد‌ به فراموشی سپرده شده است.

چه کسی مسئول است؟

ما همه مسئولیم. حقیقت این است که در مسالۀ مبارزه با‌ بدحجابی هرچه قدر هم که یک شخص یک گروه یا یک نهاد‌ اجرایی به نوبۀ‌‌ ‌خود عمل کنند و منتظر رویت‌ دستاوردهایشان در امر مبارزه با بدپوششی و بدحجابی به‌عنوان یکی از غنی‌ترین مظاهر فساد در جامعه اسلامی باشند، امّا همۀ ما در این قضیه با (حلقه‌های یک زنجیر بهم پیوسته) مواجهیم، زنجیر مقدّسی که به هیچ اغراقی نباید هیچ یک از حلقه‌های آن مفقود شده باشد و گرنه کار از هم می‌گسلد و نتیجه دلخواه به‌دست نمی‌آید. کار باید از بیخ و بن درست شود و اصولی باشد.

به‌نظر‌ می‌رسد‌ که در این‌ زمینه با‌کمبود قانون مواجه نیستیم‌ و‌ اگر قوانین مصوبی هم‌چون (امر به معروف‌ و نهی از منکر) و نیز(وظایف ناجا در مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی) رعایت شود تا حّد زیادی مسئله بدپوششی در جامعه مرتفع می‌شود.

به سخن دیگر اینکه سکوت کردن‌ و عمل نکردن به تکلیف‌ به‌ این بهانه که مثلا چرا پلیس در امر‌ گشت‌های ارشاد ضعیف عمل می‌کنند استدلال درستی نیست، البّته در سایۀ سکوت شهروندی‌ و بی‌تفاوتی نسبت به فریضۀ امر به معروف‌ و نهی‌ از منکر است که این بدپوششی‌های این جماعت خاص در حال تبدیل به نوعی بی‌حیایی گردیده است.

نمونه‌هایی‌ از آن: سگ‌بازی آشکار، زنان بی‌روسری در پشت رُل یک خودرو، آغوش‌های‌ حرام در‌کُنج تاریک برخی‌پارک‌ها، سینماها، آرایش غلیظ، اختلاط در هنگام بازی‌های گروهی در پارک‌ها‌ در حال‌بُروز است. این سکوت قبرستانی‌ که فضای امر‌ به معروف و‌ نهی‌ از منکر‌ نسبت به بدحجابی و‌ بد پوششی را ‌فراگرفته، می‌رود تا فضا‌ را در ابعاد مختلف برای همه نااَمن کند.

امنیت اجتماعی‌ را از خانواده‌های متدّین سلب کند، جوانان را‌ در کمین قلیان و قهوه‌خانه قرار دهد که داده است؛ چشم‌ها و روح جامعه را ناپاک کند‌ و در یکی از بزرگترین آسیب‌های خود نیز نسلی وِلنگار و بی‌تقّید‌ و شهوت‌زده برجای بگذارد.

اکنون با این‌ معضل چه‌ باید کرد؟ چرا دو نهاد اصلی‌ مجری‌ در این‌ زمینه یعنی دولت و پلیس به‌صورت تاثیرگذار وارد بحث مبارزه‌ با‌ بدحجابی نمی‌شوند؟! برای مبارزه با پدیدۀ بدحجابی قانون دربارۀ وظایف نیروی انتظامی صراحت‌هایی مشخصی دارد.

13 دی ماه ۱۳۸۴بود که قانون راهکارهای اجرا گسترش فرهنگ‌ و عفاف‌ و حجاب‌ به تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی رسید‌ و این شورا وظایف تخصصی نیروی انتظامی را هم در قانون مذکور در قالب ۲۱ بند مصوب و به امید اصلاح وضع حجاب و عفاف در جامعه ابلاغ کرد.

متن مفاد مصوبه از این قرارند:

1- اعلام حدود و ضوابط قانونی عفاف و ملاکهای بدحجابی در جامعه و به منظور تشخیص مصادیق آن

2- اهتمام بیشتر برخورد قانونی و محترمانه

3- همکاری با سازمان‌های ذیربظ در فضا سازی تبلیغی فرهنگی در همه مسیرهای منتهی به کوهستان‌ها و تفرجگاه‌های کوهستانی و سایر اماکن عمومی شهر

4- الزام اتحادیه‌ها، سندیکاها و صنوف در مقابله با بدحجابی

5-تذکر به افراد بدحجاب و برخورد با آنها طبق ضوابط قانونی در اماکن عمومی شهر.

6- پیشنهاد لایه قانونی به مراجع قانون‌گذار در خصوص رعایت پوشش مناسب در هنگام رانندگی

7- برخورد قانونی با افراد خیابانی، افراد بدحجاب و باند‌های اصلی فساد و فحشا،....

8- نظارت و کنترل قانونی و اصولی بر وضعیت اماکن تفریحی و عمومی نظیر پارک‌ها، سالن‌های سینما، سالن‌ها و اماکن تفریحی  و ورزشی، کوهستان‌ها، سواحل دریایی، جزایر، مناطق آزاد تجاری، فرودگاه‌ها، پایانه‌ها و .... _{(با مشارکت نهاد ها و دستگاههای ذیربط)}

9- اهتمام بیشتر‌به آگاه سازی جامعه از آثار مثبت اجتماعی،اخلاقی حجاب‌ و عفاف‌ و نتایج منفی عدم رعایت آن از طریق آثار فرهنگی، تبلیغ _{(با مشارکت دستگاههای ذیربط)}

10- تولید، توزیع و نمایش محصولات سمعی و بصری غیر مجاز و نمایش لباس‌هایی که موجب بی‌عفتی و بدحجابی می‌شوند.

11- کنترل نظارت جدی بر رعایت حدود و ضوابط قانونی عفاف در مجتمع‌های مسکونی، برج‌ها و شهرک‌ها از طریق مدیریت بر این‌گونه اماکن‌ها.

12- توّجه‌ و‌ نظارت برمراکز‌ خطرناک ویژه و آلوده و الویت دادن‌ به این برنامه‌ها و مراکز حساس‌ و سلب ابتکار عمل از آن در‌ نفی امنیت اجتماعی زنان.

13- الویت در به‌کارگیری زنان مجرب در دستگیری زنان متخلف و تحویل دادن آنان به مراکز امنیتی و جلوگیری از بازتاب منفی آن در بین مردم.

14- الزام برگزارکنندگان جشن‌ها و مراسم عروسی به رعایت شئونات اسلامی و کنترل افراد شرکت کننده درآن و برخورد جدی با مراکز غیر قانونی و فاقد مجوز.

15- الزام آرایشگاه‌ها به رعایت ضوابط شرعی و قانونی عفاف و کنترل نحوه ورود و خروج عروس و همراهان وی.

16- نظارت مستمر بر اماکن تجارب عمومی شامل فرودگاه‌ها و مجتمع مسکونی، نمایشگاه‌ها و ... بر نحوه پوشش و بازرسی از این اماکن در رفع بدحجابی (با همکاری دستگاه‌های ذیربط)

17- کسب اعلام نظر از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و نیروی انتظامی در خصوص برگزاری هرگونه کنسرت یا جنگ شادی قبل از صدور مجوز.

18-توقیف خودروهای دولتی که سرنشینان آن شئونات اسلامی را رعایت نمی‌کنند.

19-اعلام نظر در خصوص فعالیت یا عدم فعالیت بخش‌هایی که میتواند موجب ترویج فساد شوند.

20-جلوگیری از فعالیت واحدهای صنعتی متخلف که باعث مخدوش کردن عفت عمومی می‌شوند.