پیرمرد شهیدی که به مقام مکاشفه رسید

شهید حاج فرضعلی احمدی، پیرمردی بود، عارف. تو مهاباد با هم آشنا شدیم. مهر و محبتش در دلم رخنه کرده بود و از آن به بعد، تو تمام مناطق عملیاتی همیشه با هم بودیم. او برایم همچون یک پدر بود.

یک قوطی همیشه تو کوله پشتی اش و یک خرج هایی هم همراهش بود. خیلی راحت، خار و خاشاک را جمع می کرد. آب می ریخت تو قوطی و خیلی سریع، حتی در خطوط عملیاتی، چای، دم می کرد.

انسان عجیبی بود. با نماز شب هایش، با ناله و گریه هایش، مرا به شدت منقلب می کرد.

یک شب در منطقه «طراح کرخه نور» بودیم. قبل از عملیات فتح المبین، دعای کمیل برگزار شد. من آن زمان، فرمانده گردان بودم و حاج فرضعلی هم مثل یک پدر در کنارم بود. بعد از دعای کمیل برگشتم تو سنگر. حاجی هم پشت سرم آمد. آن زمان، دعای کمیل ها، عموماً تا نیمه شب حتی گاهی اوقات تا صبح طول می کشید.

دیدم حاج فرضعلی از گریه ی زیاد، هق هق می کند و می خواهد یک چیزی به من بگوید. با همان حالت، دستش را گذاشت روی شانه ی من و گفت:

- «کمیل! من تو مراسم دعا، یک چیزی دیدم.»


من هم از گریه های حاجی دلم گرفت و با این حرفش متعجب شدم، حاجی خیلی آرزوی شهادت می کرد، به او گفتم:

-«حاجی! چی دیدی؟»

حاج فرضعلی در جوابم گفت:

- «وقتی دعای کمیل تمام شد، همانجا سرجایم نشستم، در عالم خواب و بیداری، یک دفعه دیدم، یک صحنه ای جلوی چشمانم ایجاد شد، یک میدان وسیعی بود. گروه هایی را دیدم که در حال رفت و آمدند. برایم سوال شده بود و با خود می گفتم: اینها چه کسانی هستند؟ اینجا دیگر کجاست؟ در همین لحظه ناگهان یک نفر از پشت دست گذاشت روی شانه ام. گفت:

- «حاج فرضعلی! اینجا صحرای قیامت هست.»

عده ای را می دیدم که به سویی می روند؛ پاهای شان مثل انسان است ولی سرهای شان مثل حیوان؛ انواع و اقسام حیوانات هستند. عجیب تر اینکه، مثل انسان ها بر روی دو پا، راه می روند.

کسی که پشت سرم بود و من نمی توانستم ببینمش، دوباره پشتم را با دستش زد و گفت:

- «این ها همان آدم هایی هستند که به طبیعت حیوان زندگی کردند و هر کدام به شکل یک حیوان متفاوت ظاهر شدند.»

گروهی دیگر را دیدم که سرهای شان به یک سمت افتاده و یک چیزی هم بغل شان هست. شبیه به یک تخته ی بزرگی بود که بر رویش خط خطی بود. باز هم برایم سوال شد و دوباره همان دست به پشتم خورد و گفت:

- «این‌ها امیدی برای نجات نمی بینند. اینها ناامیدند از عمل خودشان.»


عده ای را دیدم که یک تابلوی سفید و روشنی بغل شان هست. خیلی خوشحال و بشاش به سویی می روند. دوباره آن دست به شانه هایم خورد و گفت:

- «این ها به اعمال شان امیدوارند.»

جمعیتی را دیدم که روی پای خودشان رقص می کردند، نورانی بودند. به حدی نور از سر و صورت شان بیرون می زد که وقتی این نور به زمین می خورد، اثرش ماندگار می شد و از بین نمی رفت. باری دیگر آن دست به شانه ام خورد و گفت:

«اینها شهدا هستند.»



شهدای ما به مقام مکاشفه رسیده بودند. حاج فرضعلی این پیرمرد عارف لشکر 25 کربلا، تمام دغدغه اش شهادت بود. او بی شک حبیب بن مظاهر لشکر بود. این مکاشفه ای که برایش اتفاق افتاده بود را برایم تعریف کرد و هق هق گریه هایش بیشتر شد. مدام آرزوی شهادت می کرد و زیستن در دنیا برای این پیرمرد عاشق، سخت شده بود.

اواخر جنگ، خیلی گریه می کرد، می گفت:

- «کمیل! همه رفتند و من پیر شدم، محاسنم سفید شد ولی هنوز شهید نشدم.»

شهادت حق حاج فرضعلی بود و بالاخره آن پیرمرد بی سواد عاشق، که کلاس درسش، مکتب عشق بازی امام بود. از دانشگاه جبهه فارغ التحصیل بندگی شد و چه زیبا به ملکوت اعلی پر کشید. یاد و نامش همیشه در دلم جاری است و دست پدری اش را هیچ گاه بر سرم فراموش نخواهم کرد.

انتهای پیام/ج

شهید حاج فرضعلی احمدی - سردار کمیل - سردار شهید ذبیح الله عالی