مثنوی سوگ منا؛

جوی خون شد از منا جاری به حج – یوسف گم گشته عَجّل بر فَرَج

در شروع غمبار آدینه‌ای دیگر و در انتظار ظهور حضرت یار، مثنوی «به سوگ منا» تقدیم به منتظران راستین آن حضرت . جوی خون شد از منا جاری به حج- یوسف گم گشته عَجّل بر فرج

[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پیک دانشجو

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, پیک دانشجو,

شد زنو آدینه‌ای دیگر پدی د- بارِ دیگر جمعه‌ای غمگین رسید

جمعه را غم همدمی دیرینه باز – همسُرایِ غِصّۀِ سوز و گداز

غِصّۀِ زیبای عشق و انتظار – در فراق و دوری و حرمانِ یار

می‌سرایم از غم و درد مِنا – شیعه را آن غِصّۀِ درد آشنا

عاشقان را دیدۀِ مانده به راه – غِصّۀِ گم گشتن یوسف به چاه

می‌سرایم در تب دلواپسی – عاشقان را مثنویِ بی‌کسی

دیده‌های منتظر بر راه را – حُرم آتش، بر لبانِ آه را

در غروبِ پُر غمِ آدینه‌ها – داغ او را می‌نهم بَر سینه‌ها

دل پریشان غمِ چشمانِ یار – شیعه و دردِ فراق و انتظار

انتظار وصل آن موعود عشق – در غروب سرد حُزن آلودِ عشق

شیعه تنها مانده در وادیِ دَرد – می‌کِشد از سینۀ خون، آهِ سرد

در بغل بگرفته زانویِ فِراق – سینه می‌سوزد ز داغِ اشتیاق

بر لب دریایِ پر موجِ جنون – خاکِ چشمِ خیسِ ساحل، غرقه خون

آتشین، دل‌ها ز داغِ انتظار – رفته از کف طاقت و صبر و قرار

از عراق و از یمن تا از دمشق – دم به دم افزون‌تر آید شورِ عشق

عرشیان و فرشیان بی‌تاب او – از حجاز آید شمیمِ ناب او

سُرمه در چشمِ سَحَر، شب می‌کند – آسمان از داغ او، تب می‌کند

بوی دیگر می‌دهد آدینه‌ها – گشته برپا کربلا در سینه‌ها

از یمن آید شَمیمی دلنواز – فاشِ مستی می‌کند، پیمانه راز

سینه‌ها لبریز شوق و اشتیاق – صبحِ صادق چیره بر شامِ فراق

می‌رسد ما را سحرگاهِ ظُهور – رو به پایان می‌رسد این راهِ دور

می‌زند سر از شفق، شمسِ ولا – دل پریشانِ غروبِ کربلا

گَشته در وادیِ حیرانی رَها – از غُرور حُسن او، آیینه‌ها

کُشتۀِ یک غمزۀِ او صد هزار – پیرِ کنعان را فراقَش، کُشته زار

یوسفی گُم گَشته در مصرِ وَلا – صد هزارانش زلیخا مُبتلا

دام چشمش نُه فلک را کرده بَند – طُرۀِ او عرشیان را در کَمَند

ماه شیعه، یوسفِ زهرایِ عشق – می‌رسد خُنیاگر آوایِ عشق

زیجِ دل‌ها کرده مِهرش را رَصَد – مژده یاران بوی مهدی می‌رسد

آید از ره یوسفی حیدر قیاس- – تا بگیرد انتقامِ خونِ یاس

غرقه در خون قلبِ او از ظُلمِ داس – می‌نماید قوم ظالم را قصاص

پردۀ حق می‌زند زیبا چه ساز – می‌سُراید نغمه‌های دلنواز

کآخر آید این شب دور و دراز – می‌رسد آن صبح صادق سَر فَراز

می‌رسد آن یوسف گُم گشته باز – تا بخواند با شقایق‌ها نماز

می‌رسد آن لنگر ارض و سماء – مهدی صاحب زمان، مُنجیِ ما

می‌کند ما را ظهور آن خوب عشق – پرده از رخ افکند محجوب عشق

کُشته ما را از عطش آبِ لَبَش – سینه می‌سوزد چو آتش در تَبَش

فاشِ چشمِ غرقه خونش، رازِ عشق – قصد ما دارد نظر پردازِ عشق

آید او آخر شبی از سمت نور – می‌خورد آخر تَرَک تُنگِ بلور

بیرقِ سبز ولا در اِهتزاز – بوی زهرا آید از سمتِ حجاز

آن به دوش افکنده را شولایِ نور – می‌رسد هِنگامۀِ سبز ظهور

آن شقایق را به دل بِنهاده داغ – می‌رسد بوی ظهورش از عراق

لم‌یزل را دلبرِ آیینه رو – آسمان را می‌شکافد سینه او

ذوالفقار حیدری در کف رسد – ناجیِ انسانِ مُستَضعَف رسد

آفتابی سر زند سبز از شَفَق – تا بَرافشاند جهان را نورِ حق

می‌تراود بوی زهرا از پِگاه – می‌توان دیدن خدا را یک نگاه

لن‌ترانی را به آتش کِشته عشق – دفترِ دل را به خون آغِشته عشق

از شفق شهزاده‌ای دُل‌دُل سوار – کز لبش خیزد شمیم نوبهار

هم چو حیدر از غم زهرا قتیل – آید از ره شَهسواری بی‌بَدیل

می‌رسد ما را پِیَمبر زاده‌ای – چون حسین فاطمه آزاده‌ای

پَردۀِ طاقت دریده دوری‌اش – کِشته آتش دل، تبِ مستوری‌اش

آید از ره یوسفی انجم نشان – آفتاب گشته گُم در کهکشان

بسته بر سر حیدری زُلفی دوتا – نفخۀِ او نُکهتِ مُشکِ خُتا

جلوه‌اش آیینه‌ها را کرده مست – چون علی شوریده‌ای زهرا پرست

ساغرِ سبز وِلا بِگرفته دست – می‌رسد ساقیِ صَهبای اَلَست

آن محمد زادۀِ حیدر تبار – در میان بسته علی را ذوالفقار

از سعودی‌ها بگیرد تا حرم – بیرق سبز ولا آرد علم

نعرۀِ انِّی اَنالمهدی زند – اندرون کعبه بُتها بشکند

می‌رسد آن مخزن الاسرار هست – تا دهد بر لشکر ظلمت شکست

چون علی مردانه از جا خیزد او – خونِ ضحاکِ سعودی ریزد او

از یمن بند سعودی وا کند – کربلایی در عَدن بر پا کند

ظالمان بر منا را حد زند – بر بقیع عاشقی مرقد زند

دل به امید قبس در دشت نور – عاشقانه می رود این ره صبور

بر لبش ذکر فعَجِّل بر ظهور – می‌زند دل را به این دریای دور

کِشتیِ دل را به طوفان بَلا – تا رسد نوحِ سبک‌بار وَلا

تا ‌رسد آن ساقیِ صهبایِ نور – وارثِ آن کُشتۀِ سَر در تنور

در شبستانِ علی مهتابِ عشق – وز لبش جاری شرابِ نابِ عشق

نغمۀِ چنگ و رباب و تار و دَف – می‌زند شوریده او را از شَعَف

عرشیان در بزم او بنشسته‌ مست – آسمان را زیب خاتم بسته‌ است

از سبویِ عشق زهرا باده ریز – مصرِ جانِ شیعه را آید عزیز

می‌رسد ما را غزل پردازِ عشق – فاشِ چشمِ می پرستش رازِ عشق

بر شب ظلمت پگاهی می‌رسد – همچو حیدر سر به چاهی می‌رسد

بوی نرگس در جهان افکنده شور – اندک‌اندک می‌رسد وقت ظهور

پرده از رو افکند محجوبِ عشق – می‌رسد رعنای شهر آشوب عشق

تا برآشوبد فلک را شورِ او – جلوه می‌گردد رُخِ مَستورِ او

شورِ شیدایی جهان را کرده مست – می‌رسد آن ساقیِ بَزمِ اَلَست

آوَرَد ما را به مستی رهنما – خونِ دل، ریزد به ساغَرهای ما

جاریِ چشم ترش کوثر مَهی – لم‌یزل را می‌رسد سِرّ آگَهی

آن به یَغما برده از دل صبر و طاق – شهسوار مُلک هجران و فراق

بسته مَحمل بر سَرِ دوشِ خیال – کرده قصدِ ترکِ وادیِ مَلال

یوسفِ رویش، مَلَک را از جنون – می‌کِشَد از پردۀِ عصمت برون

فاطمی آن زادۀ حیدر بَدیل – می‌برد دل را زِ دستِ جبرئیل

تیغ ابرویش شکافد فرقِ نیل – وز لبانش می‌تراوَد سَلسَبیل

نام مهدی در جهان افکنده شور – اندک‌اندک می‌رسد وقت ظهور

زین تغزّل‌ها که بلبل می‌کند – شاخۀِ نرگس، سَحَر گُل می‌کند

از حجاز آید شمیم ناب عشق – تا کند تعبیر شیعه خواب عشق

کُشته قومی شد به رَمیِ آن مَرید – بو که باشد بر ظهور حق نوید

شاید او را می‌رسد وقت ظهور – که ین چنین اندر جهان افتاده شور

آسمان را بوی نورش می‌رسد – ازمِنا بوی ظهورش می‌رسد

از منا شور شکفتن می‌رسد – رخت حیدر کرده بر تن می‌رسد

می‌رسد از هر طرف بانگ جرس – بر ظهور او جهانی پر هوس

از مِنا ما را نوایی جان‌گداز – عاشقی را غِصّه می‌گوید به راز

شاید او بر بسته محمل را به نور – کرده بر تن خرقۀ سبز ظهور

شاید او را وقت دیدار آمده – بر سر پیمان خود، یار آمده

قصد کنعان کرده شاید ماه عشق – پا نهاده شاید او در راه عشق

بر ظهورش گرچه آگه نیست کس – نا به‌جا ما را نباشد این هوس

بر نشان‌های ظهورش، دل پریش – با خیالش دل‌خوشم در یاد خویش

می‌چکد خون از سر و روی منا – کرده غم آشفته گیسوی منا

از منا آوای غم آید به گوش – کعبه کرده رخت ماتم را به دوش

در حریم امن آن معبود پاک – در مِنا قوم عزیزی شد هلاک

گرچه دل‌ها خون از ین درد و غم است – هرچه گویم زین مصیبت او کم است

هم ولی گویم به عشق و شعر و شور – شاید این باشد نشانی از ظهور

گرچه ما را صحبت از مصداق نیست – اِدِّعایی بهر آن اشراق نیست

لیک ما را شور او اندر سر است – غِصۀِ او ماجرایی دیگر است

گرچه ما را آگهی از غِیب نیست -بر ظهورش آرزو هم عیب نیست

آرزو داریم وصل یار خویش – در دل شوریدۀِ غمبارِ خویش

«جوی خون شد از منا جاری به حج – یوسف گم گشته عَجّل بر فَرَج»

به امید ظهور حضرت یار …

جمعه سوم مهرماه ۱۳۹۴-منصور نظری

انتهای پیام/ج

]

برچسب ها
#شعر
#سوگ
#مثنوی
#منا

مثنوی سوگ منا؛

جوی خون شد از منا جاری به حج – یوسف گم گشته عَجّل بر فَرَج

ارسال دیدگاه

درباره ما

ارتباط با ما