گزارشی از بازگشت حجاج لرستانی؛

طواف های بی بازگشت/ احرام هایی که قربانی می شود ‎

دو تن از همسران مهاجران الی الله عصر دیروز در حالی بازگشتند که با چشمانی پر از اشک و نگاهی پر از حرف بدون همسران خود آمده بودند.

[

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ و به نقل از ازناخبر، حاجیه خانم بانو آسترکی همسر مرحوم حاج محمد علی روشنی و همچنین حاجیه خانم بانو گله بسیاری همسر مرحوم حاج پرویز حبیبی درحالی به ازنا بازگشتند که دیگر خبری از همراهان و همسفرانشان نبود.

, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ازناخبر,

در این بین خانواده هایی چشم انتظار والدینشان بودند، به راستی مادر بدون پدر چقدر غمبار بود، غمی را می شد از روی چشمان پر از اشک مادر خواند یا از نگاه پر از اضطراب دختر فهمید که درد بی پدری سخت تر از آن است که تا کنون شنیده بود.

همه گریان بودند، اشک ریزان همصدا شدند، خانواده حبیبی و روشنی فکرش را هم نمی کردند که این استقبال از مادرشان شود، اما با خود می گفتند ای کاش پدر هم بود...

اهالی بعد از خیر مقدم اشک ریزان زیارتش را قبول می گفتند و بانوان آمده از راه اما دلشان چیز دیگری می گفت، شاید داغ نبود همسر یا حتی برخی همسفرانشان را داشتند.

نگاه مظلوم مادر دلسوخته را که نمیدانست در آن غربت و تنهایی در یک کشور بیگانه و ناجوانمرد چگونه باید به خانه اش بازگردد را می شد در همین بدو ورود فهیمد.

سرم را که روی دوش پسر حاجی گذاشتم سنگینی و غم دوشش را حس کردم ، دلم نمیخواست سر از صورتش بردارم، درد بی پدری برای پسر سخت تمام می شود، آن هم پدری که برای یک سفر رفته بود که بیاید و جشنی گرفته شود نه این که برود و دیگر ...

آل یهود که خود را سعود نامیدند دل سنگ تر از این حرف ها هستند که بخواهند اینگونه غم ها را بفهمند چه برسد به اینکه بخواهند همدردی کنند، مگر نه این که این ها هم از تبار یزیدیان و زبیریان هستند که به راحتی به طفل درون رحم مادر هم رحم نکرده و نمی کنند.

دیگر وقت آن رسیده که برای ظهورش خاص دعا کنیم...