قیاس ایران با دولت های تحت نظر آمریکا در منطقه ؛
مقایسه توسعه صنعت هسته ای هند و پاکستان با ایران
پس از مقایسه تطبیقی توسعه صنعت هسته ای هند و پاکستان باجمهوری اسلامی ایران، می توان به این نتیجه رسید که صنعت واقعی به معنایی که جمهوری اسلامی ایران در تمام سطوح از معدن اورانیوم گرفته تا رادیو دارو، آن را دنبال کرده در این دو کشور هسته ای وجود ندارد و البته افق پرواز صنعت هسته ای دور دست تر از آرزوهای دیگر کشور های منطقه است.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سرویس بین الملل تهران نیوز؛ ایالات متحده به منظور ایجاد توازن در برابر قدرت رو به گسترش چین در جنوب شرقی آسیا و از طرفی ترغیب هند به انصراف از همکاری با ج.ا.ایران در حوزه انرژی، (روابط راهبردی دو جانبه) با دهلی نو راتقویت نموده که از نمودهای آن انعقاد قرار داد هسته ای با هند است و در واقع می توان گفت انرژی هسته در هند زاده تفکر توازن قوا در منطقه توسط دولت آمریکاست.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سرویس بین الملل تهران نیوز؛,در آوریل ۱۹۹۹، دکتر عبد الکریم رئیس (مؤسسه توسعه و تحقیقات دفاعی هند) اعلام نمود، موشک (آگنی دو) (موشک بالستیک میان برد)، طوری ساخته شده که قابلیت نصب کلاهک هسته ای را دارد.
,در فوریه ۱۹۹۹، واشنگتن به منظور توسعه صنعت هسته ای هند، باپرداخت ۲۱۰ میلیون دلار وام برای پیشبرد پروژه های هسته ای این کشور موافقت کرد. در ژوئن ۱۹۹۹ مسئولان انرژی اتمی هند اعلام کردند، در حال برنامه ریزی برای ساخت یک راکتور تحقیقاتی جدید درمرکز تحقیقات اتمی بابها هستند که تولید سالانه (پلوتونیوم انفجاری) را افزایش داده و در سال ۲۰۱۰ افتتاح خواهد شد.
,انرژی هسته ای در پاکستان
,(کمیسیون انرژی اتمی پاکستان) در سال ۱۹۵۵ راه اندازی شد.در سال ۱۹۷۲ نخست وزیر وقت پاکستان (ذوالفقار علی بوتو)،دانشمندان ارشد هسته ای پاکستان را در شهر (مولتان) گرد هم آورد و دستور ساخت بمب اتمی را به آنان داد.
,در سال ۱۹۹۲ وزیر خارجه وقت پاکستان ـ شهر یار خان ـ اعلام کرد،کشورش قطعات مورد نیاز برای ساخت حداقل یک بمب هسته ای رادارد.
,بر طبق نظر دانشمندان امریکایی، میزان شدت انفجار اولین آزمایش هسته پاکستان در سال ۱۹۹۸بین ۴/۸ تا۴/۹ (مگنی تود) (واحد سنجش انفجار هسته ای) قدرت داشت وخبرگزاری ها آن را بین ۸ تا ۱۷ کیلو تی. ان. تی مخابره کردند.
,پس از مقایسه تطبیقی توسعه صنعت هسته ای هند و پاکستان باجمهوری اسلامی ایران، می توان به این نتیجه رسید که صنعت واقعی به معنایی که جمهوری اسلامی ایران در تمام سطوح از معدن اورانیوم گرفته تا رادیو دارو، آن را دنبال کرده در این دو کشور هسته ای وجود ندارد و البته افق پرواز صنعت هسته ای دور دست تر از آرزوهای دیگر کشور های منطقه است.
,انتهای پیام/ج
]
ارسال دیدگاه