سه گنبد؛ یدک کش تاریخ ارومیه/ ضرورت آزادسازی حریم بنای تاریخی سه گنبد
سه گنبد در محاصره ساختمان هایی گرفتار آمده که حریم اش را به رسمیت نشناخته اند، شاید از همین روست که به خیابان اصلی پشت کرده و گویا معترض است به همه آن ناملایمتی هایی که در حق اش روا می دارند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اروم نیوز،اگر از یک ارومیه ای نشانی بنای تاریخی سه گنبد را بپرسید و او نشانی را نداند، حمل بر بی اعتنایی اش در ارائه آدرس نکنید! به احتمال زیاد او نمی داند که این بنا در خیابان جانبازان (استاد برزگر سابق) قرار گرفته؛ چرا که این بنای تاریخی در محاصره ساختمان هایی گرفتار آمده که حریم اش را به رسمیت نشناخته اند. شاید از همین رو است که به خیابان اصلی پشت کرده و گویا معترض است به همه آن ناملایمتی هایی که در حق اش روا می دارند. سه گنبد که در زبان محلی «اوچ گونبز» می نامندنش؛ یادگار قرن ششم یعنی معاصر سلجوقیان است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, اروم نیوز,دور و بر سه گنبد را مولاژهای کتیبه هایی فرا گرفته اند که اغلب بر جا مانده از تمدن اورارتوها در شمال غرب ایران هستند و بیننده را مسحور خطوطی می کند که پیشینیان وی در قبل از تاریخ روی سنگ ها حک کرده اند. در گذشته نه چندان دور، مردمان این شهر که گمان می کردند این بنا یک آتشکده بوده، از سر ناآگاهی به سویش سنگ پرتاب می کردند؛ گویا شیطان را نشانه گرفته اند.
,اما سه گنبد خم به ابرو نیاورد و تاب آورد تا امروز باستان شناسان دریابند که این اثر، از اولین بناهای اسلامی شهر محسوب می شود که به شیوه معماری آن روزگار ساخته شده است.
,این را کتیبه هایی می گوید که بر سر در بنا نگاشته شده و از دستور شخصی به نام امیر شیشقاط مظفری برای ساخت بنا حکایت دارد. کتیبه های بنا به خط کوفی و مهندسی آن، گره چینی سنگی است. همانطور که از نام بنا برمی آید، این بنا سه گنبد و کتیبه دارد که یکی از کتیبه ها بالای درگاه، دیگری بر روی طاق ها و سومی بالای قاب تزئینی قرارگرفته، در جداره این بنا تزئیناتی به سبک مقرنس مشاهده می شود و در واقع کل این تزئینات در داخل قاب کار شده است. گویا زمانی این بنا خارج از شهر بوده، چون بافت و ساخت آن به منظور مقبره بوده و با گذر سال ها و پیشرفت شهرنشینی، امروز در میان بافت فرسوده شهر قرار گرفته است.
,برای اینکه وارد طبقه اول شوید، باید قامت خم کنید و بعد از ورود، به محوطه خنکی که سردابه و در واقع محل دفن «امیر شیشقاط مظفری» است، وارد شوید. اگر در مرکز محوطه سردابه بایستید، صدای شما اکو می شود.
,هواکش هایی که البته خاصیت نورگیری هم دارند، در بنا تعبیه شده اند که این مقرنس ها در طبقه بالا هم وجود دارد و نشانگر درایت معماری است که قبل از پایان ساخت بنا مرحوم شده، چون در کتیبه ورودی اصلی آن، نام معمار با عنوان «مرحوم منصور بن موسی» حک شده است.
,اگر از پله های آهنی که این هم به نوعی از کج سلیقگی های به کار رفته در بنا است، بالا برویم، به محراب و صحن اصلی بنا می رسیم. روی یکی از دیوارها دستی سیاه نقش بسته که باستان شناسان این دست را نشان دهنده مرمت بنا می دانند و سیاهی زیر آن نشان می دهد که «دیوارهای بنا به این رنگ بوده و ما هنگام مرمت آن را سفید کرده ایم».
,انگار آرزوی احیای این بنای تاریخی به واسطه برگزاری همایش های هنری مثل شب شعر و یا بازارچه های صنایع دستی و هنری در محوطه آن دارد به آرزوی محال تبدیل می شود. اما اگر چنین کاربری هایی در بنا صورت گیرد، موجب شناخته شدن بهتر آن در سطح ملی و بین المللی شده و سبک خاص آن معرفی می شود. البته باید در اول راه به آزادسازی محوطه آن اندیشید.
,انتهای پیام/پ
]
ارسال دیدگاه