بلایی که «حوزه3 مرودشت» بر سر جوانان پاسارگاد آورد!
شاید بارها در ذهن شهروندان پاسارگادی خطور کرده باشد که چگونه با وجود استعدادهای بومی و خیل دانش آموختگان جوان، اکثر کادر اداری شهرستان افراد غیربومی هستند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از طنین پاسارگاد، شاید بارها در ذهن شهروندان پاسارگادی خطور کرده باشد که چگونه باوجود استعداد های سرشار بومی و خیل عظیم دانش آموختگان جوان و عناصر زبده و کار آزموده، اکثر نیروهای اداری شهر و شهرستان افراد غیر بومی انتخاب می شوند؟
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, طنین پاسارگاد,اینکه تصور کنیم نیروهای غیر بومی در آزمون های استخدامی به لحاظ علمی بالاتر از نیروهای جوان و تحصیلکرده شهرستان پاسارگاد هستند با تمام احترام به نیروهای غیر بومی شاغل در شهرستان، کاملا اشتباه می باشد.
بارها جوانان تحصیلکرده شهرستان پاسارگاد از این موضوع که چرا در استخدامی های ادارات و دستگاه های دولتی در شهرستان پذیرفته نمی شوند و نیروهای غیر بومی درصد قبولی بیشتری دارند، گلایه مند هستند.
در واقع جدا از آزمون های استخدامی و آمادگی دانش آموختگان، موضوعی که شاید تا به امروز به آن کمتر توجه شده این است که تا قبل از سال 84 و ارتقاء بخش سعادت آباد به شهرستان پاسارگاد محل صدور شناسنامه ها ((ح3 مرودشت)) بوده و این حوزه در بخشی از شهرستان مرودشت قرار داشته است و کسانی که قبل از این سال یعنی سال 1384 شناسنامه خود را دریافت کرده اند، محل صدور شناسنامه آنها ((ح 3 مرودشت)) ثبت شده است.
بنا براین می توان گفت افرادی که قبل از سال 84 متولد شده اند جزء شهروندان بومی مرودشت محسوب می شوند و زمانی که برای یک آزمون استخدامی در فرم مشخصات آن محل صدور شناسنامه ((ح3 مرودشت)) ثبت می شود، جوانان این شهرستان به جوانان کلان شهرستان مرودشت اضافه می شوند و شانس قبولی آنها به همین دلیل به مراتب کاهش پیدا می کند.
اما اینکه این موضوع تا قبل از ارتقاء شهرستان پاسارگاد چه طور قابل حل بوده، کار سختی نیست، چرا که شهرستان همجوار یعنی شهرستان ارسنجان از سالها قبل از ارتقا به شهرستان شدن با انتقال پرونده های ثبت احوال از مرودشت به نمایندگی ثبت احوال منطقه خود، از حوزه 4 مرودشت به حوزه ارسنجان تغییر می کند و گام بسیار موثری در این زمینه برداشته می شود،اتفاقی که می توانست برای شهرستان پاسارگاد هم رخ بدهد.
شاید اگر آن زمان شخص دلسوز و یا دلسوزانی آگاه و البته با هماهنگی بیشتر نهادها وسازمان های دولتی در بخش سعادت اباد قدیم بود، امروز به جای جوانان غیر بومی شاغل در شهرستان پاسارگاد،جوانان همین منطقه بر سر کار مشغول بودند و اینگونه با بیکاری دست و پنجه نر م نمی کردند و در پی آن بزه اجتماعی هم در شهرستان کمتر و کمتر می شد!
اینکه تصور کنیم نیروهای غیر بومی در آزمون های استخدامی به لحاظ علمی بالاتر از نیروهای جوان و تحصیلکرده شهرستان پاسارگاد هستند با تمام احترام به نیروهای غیر بومی شاغل در شهرستان، کاملا اشتباه می باشد.
,بارها جوانان تحصیلکرده شهرستان پاسارگاد از این موضوع که چرا در استخدامی های ادارات و دستگاه های دولتی در شهرستان پذیرفته نمی شوند و نیروهای غیر بومی درصد قبولی بیشتری دارند، گلایه مند هستند.
,در واقع جدا از آزمون های استخدامی و آمادگی دانش آموختگان، موضوعی که شاید تا به امروز به آن کمتر توجه شده این است که تا قبل از سال 84 و ارتقاء بخش سعادت آباد به شهرستان پاسارگاد محل صدور شناسنامه ها ((ح3 مرودشت)) بوده و این حوزه در بخشی از شهرستان مرودشت قرار داشته است و کسانی که قبل از این سال یعنی سال 1384 شناسنامه خود را دریافت کرده اند، محل صدور شناسنامه آنها ((ح 3 مرودشت)) ثبت شده است.
,بنا براین می توان گفت افرادی که قبل از سال 84 متولد شده اند جزء شهروندان بومی مرودشت محسوب می شوند و زمانی که برای یک آزمون استخدامی در فرم مشخصات آن محل صدور شناسنامه ((ح3 مرودشت)) ثبت می شود، جوانان این شهرستان به جوانان کلان شهرستان مرودشت اضافه می شوند و شانس قبولی آنها به همین دلیل به مراتب کاهش پیدا می کند.
,اما اینکه این موضوع تا قبل از ارتقاء شهرستان پاسارگاد چه طور قابل حل بوده، کار سختی نیست، چرا که شهرستان همجوار یعنی شهرستان ارسنجان از سالها قبل از ارتقا به شهرستان شدن با انتقال پرونده های ثبت احوال از مرودشت به نمایندگی ثبت احوال منطقه خود، از حوزه 4 مرودشت به حوزه ارسنجان تغییر می کند و گام بسیار موثری در این زمینه برداشته می شود،اتفاقی که می توانست برای شهرستان پاسارگاد هم رخ بدهد.
,شاید اگر آن زمان شخص دلسوز و یا دلسوزانی آگاه و البته با هماهنگی بیشتر نهادها وسازمان های دولتی در بخش سعادت اباد قدیم بود، امروز به جای جوانان غیر بومی شاغل در شهرستان پاسارگاد،جوانان همین منطقه بر سر کار مشغول بودند و اینگونه با بیکاری دست و پنجه نر م نمی کردند و در پی آن بزه اجتماعی هم در شهرستان کمتر و کمتر می شد!
,]
ارسال دیدگاه