به مناسبت سالروز ولادت حضرت امام "محمد باقر(ع)"؛
امامی که در چهار سالگی نظارهگر شهادت جدش حسین (ع) بود
امام باقر (ع) در چهار سالگی نظارهگر شهادت جدش حسین (ع) بود، به طوری که امام محمدباقر (ع) خود در مورد حضورش در کربلا، میفرماید: «جدم امام حسین (ع) کشته شدند، در حالیکه من چهار ساله بودم و کشته شدن او را به یاد میآورم.»[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل از سایت خبری کریمه،... برخى روز تولد آن حضرت را در مدینه اول ماه رجب مصادف با روز جمعه و برخى دیگر، سوم صفر دانستهاند، پدر ایشان امام سجّاد (ع)، پیشوای چهارم شیعیان و مادرش «ام عبدالله» دختر امام حسن مجتبی (ع) است، او همان محمّد بن علی بن الحسین (ع)، ملقب به باقر است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سایت خبری کریمه،, سایت خبری کریمه،, سایت خبری کریمه،,مشهورترین لقب امام محمد بن علی (ع)، باقرالعلوم است که پیامبر اسلام (ص) به آن حضرت داده است؛ چون امام باقر (ع) شکافنده و آشکار و ظاهر کنندۀ علوم است، به «باقرالعلوم» نامگذاری شده است، همچنین گفتهاند چون پیشانی آن حضرت در اثر سجدۀ زیاد باز بود به لقب «باقر» نامگذاری شد.
,ایشان در سن چهار سالگی نظارهگر شهادت جدش حسین (ع) بود،به طوری که امام محمدباقر (ع) خود در مورد حضورش در کربلا، میفرماید: «جدم امام حسین (ع) کشته شدند، در حالیکه من چهار ساله بودم و کشته شدن او را به یاد میآورم.»
,آن بزرگوار، زندگی پر فراز و نشیبی را پشت سرگذاشت، به طوری که حدود سه سال در کنار جد بزرگوارش حسین بن علی و مدت 38 سال را در جوار پدر گرامیاش امام زین العابدین (ع) گذراند، در این مدت او با رنجها و مصیبتهای طاقتفرسای پدر بزرگوار و عمه عزیزش زینب کبری (س) بعد از واقعه غمبار کربلا دم ساز بوده است.
,اما با وجود همه این سختی و مصیبتها، امام باقر (ع) همچنان دارای خصال ستوده و مؤدب به آداب اسلامی بود، سیرت و صورتش ستوده بود، پیوسته لباس تمیز و نو میپوشید، در کمال وقار و شکوه حرکت میکرد، متولی صدقات حضرت رسول (ص) و امیرالمؤمنین علی (ع) و پدر و جد خود بود و این صدقات را میان بنیهاشم و مساکین و نیازمندان تقسیم میکرد و اداره آنها را از جهت مالی به عهده داشت.
, اما با وجود همه این سختی و مصیبتها، امام باقر (ع) همچنان دارای خصال ستوده و مؤدب به آداب اسلامی بود، سیرت و صورتش ستوده بود، پیوسته لباس تمیز و نو میپوشید، در کمال وقار و شکوه حرکت میکرد، متولی صدقات حضرت رسول (ص) و امیرالمؤمنین علی (ع) و پدر و جد خود بود و این صدقات را میان بنیهاشم و مساکین و نیازمندان تقسیم میکرد و اداره آنها را از جهت مالی به عهده داشت.,همچنین ایشان بسیار گشادهرو و با مؤمنان و دوستان خوشبرخورد بود، با همه اصحاب مصافحه میکرد و دیگران را نیز بدین کار تشویق میفرمود، میخواست سنت جدش رسول الله (ص) را در عمل، بین مردم زنده کند و مکارم اخلاقی را به مردم تعلیم نماید.
, همچنین ایشان بسیار گشادهرو و با مؤمنان و دوستان خوشبرخورد بود، با همه اصحاب مصافحه میکرد و دیگران را نیز بدین کار تشویق میفرمود، میخواست سنت جدش رسول الله (ص) را در عمل، بین مردم زنده کند و مکارم اخلاقی را به مردم تعلیم نماید.,علاوه بر این، امام باقر (ع) در دوران امامت خویش، با وجود شرایط نامساعدی که بر عرصۀ فرهنگ اسلامی سایه افکنده بود، با تلاشی جدّی و گسترده نهضتی بزرگ را در زمینه علوم و معارف اسلامی طراحی کرد تا جایی که این جنبش دامنهدار به بنیانگذاری و تأسیس دانشگاه بزرگ و برجسته اسلامی انجامید که پویایی و عظمت آن در دوران امام صادق (ع)، به اوج خود رسید.
,به این ترتیب در زمان امام باقر (ع) که خلفای اموی درگیر مشکلات داخلی و انحرافات فکری و اجتماعی و اخلاقی خود و مردم بودند و به ویژه در طول حکومت «عمر بن عبدالعزیز» که نسبتاً فردی لایق بود، امام (ع) توانست «دانشگاه اسلامی مدینه» را پایهریزی کند؛ که در زمان امام صادق (ع) به صورت دانشکدههایی در تمام زمینههای علمی، کارآمد شد.
,اما از آن جایی که زندگی امام باقر (ع) همزمان بود با خلافت بنی مروان، به طور کلی بنیامیه، علاوه بر احیای سنن جاهلی به دلیل عدمکفایت سیاسی، زمینه انحرافات اجتماعی و فرهنگی و فساد همهجانبه را فراهم کرده بودند، به طوری که برخی از خلفای آنان مثل هشام بن عبدالملک، مشکلات فراوانی برای فعالیت ائمه فراهم کرده بودند.
,به همین دلیل، امام محمدباقر (ع) به شدت تحتفشار بودند؛ تا آنجا که ایشان ناچار شدند با استفاده از تقیه، اهداف فکری و دینی خود و شیعیان را پیش ببرند، با این همه امام (ع) علیه زورگویان حاکم موضعگیری و شیعیان خود را از همکاری با حکام جز در موارد استثنایی منع میکردند. بنا بر مصالح جامعه، مخالفت با حاکمان و دعوت به عدم همکاری و مبارزه منفی، از موانع روشن و مشخص امام بود.
,کرامات و معجزات امام باقر (ع)
, کرامات و معجزات امام باقر (ع), کرامات و معجزات امام باقر (ع, ),گفتنی است که برای امام باقر (ع) کرامات و معجزات زیادی نقل شده است که در اینجا به یک مورد اشاره میشود:
,شفای نابینا؛ ابوبصیر از شاگردان برجسته امام باقر (ع)، از بینایی محروم بوده و به شدّت رنج میبرد. روزی به حضور امام باقر (ع) شتافته و از آن حضرت پرسید: آیا شما وارث پیامبر هستید؟ آن حضرت فرمود: بله. ابوبصیر عرض کرد: آیا رسول خدا (ص) وارث تمام پیامبران و وارث علوم و دانشهای آنان بود؟ امام فرمود: بله ابوبصیر عرض کرد: شما میتوانید مرده را زنده کنید و کور مادرزاد را معالجه نمایید و از آنچه که مردم در خانههایشان میخورند، خبر دهید؟ امام فرمود: بله ما همۀ اینها را به اذن خداوند انجام میدهیم.
,او میگوید: در این هنگام امام باقر (ع) فرمود: ای ابابصیر! نزدیک بیا. من نزدیک حضرت رفتم. آن حضرت با دست مبارک خود روی چشمان مرا مسح نمود. در این حال من خورشید و آسمان و زمین و خانهها و هرچه در شهر بود همه را دیدم.
,آنگاه به من فرمود: آیا میخواهی که این چنین باشی و در روز قیامت حساب تو مانند بقیه مردم باشد و خداوند هرچه را اراده فرمود، همان شود یا میخواهی به حال اول برگردی و بدون حساب به بهشت بروی؟! ابوبصیر گفت: میخواهم به حال اول برگردم، امام باقر (ع) بار دیگر دست بر چشمان ابوبصیر کشید و چشمان او به حال اول برگشت.
,بخشی از نصایح امام باقر (ع) به فرزندش امام صادق (ع)
, بخشی از نصایح امام باقر (ع) به فرزندش امام صادق (ع), بخشی از نصایح امام باقر (ع) به فرزندش امام صادق (ع),پسرم! از سستی و بی قراری بر حذر باش؛ زیرا این دو کلید همه بدیها هستند. تو اگر سستی کنی، هرگز حقی را ادا نخواهی کرد و اگر بی قرار باشی، بر حق صبوری نخواهی کرد.
,پسرم! خدا سه چیز را در سه چیز پنهان کرده است؛ رضا و خشنودی خود را در طاعتش پنهان کرده؛ پس هیچ یک از موارد فرمانبرداری را کوچک نشمار! شاید رضای خدا در آن باشد؛ و سخط خود را در معصیت و نافرمانی خود مخفی کرده؛ پس هیچ یک از معاصی را کوچک مشمر! شاید سخط خدا در آن باشد؛ و اولیایش را در بین مردم مخفی کرده؛ پس هیچ کس را حقیر مشمر! شاید او از اولیای خدا باشد.
,پسرم! بر مصائب صبر کن و خود را در معرض هلاکت قرار مده و نفس خود را به چیزی مسپار که ضرر آن بر تو بیشتر از نفع آن برای غیر تو باشد.
,پسرم! خدای تعالی مرا برای تو راضی ساخته؛ پس مرا از فتنه تو بر حذر داشته و تو را برای من راضی نساخته؛ پس تو را درباره من وصیت فرمود.
,... و در پایان بنا بر روایتی روزی امام باقر (ع) بر هشام بن عبدالملک وارد شد و به او با عنوان خلیفه و امیرالمؤمنین سلام نکرد، هشام ناراحت شد و پس از سرزنش امام، دستور بازداشت او را صادر کرد. کسانی که در زندان با آن حضرت بودند، تحت تأثیر شخصیت نافذ امام قرار گرفتند، وقتی هشام از این موضوع آگاه شد دستور داد حضرت را به مدینه بازگردانند.
,سرانجام آن حضرت در هفتم ذیحجه سال 114 هجری قمری در 57 سالگی در مدینه به وسیله هشام مسموم شد و چشم از جهان فروبست و پیکر مقدسش در قبرستان بقیع ـ کنار پدر بزرگوارش ـ مدفون گشت...
,انتهای پیام/گ
]
ارسال دیدگاه