به بهانه انتخابات پیش رو؛
آسیب هایی که در دوران انتخاب به فضای اخلاقی جامعه وارد می شود
در منطق قاعده ای داریم که «اثبات شئ نفی ما عدا نمی شود» یعنی اگر ما افرادی را از یک مجموعه مورد تأیید قرار دادیم یا از او تعریف کردیم و اسمی از دیگرانی که در آن مجموعه قرار دارند نیاوردیم یا از آن ها تعریفی نکردیم به معنای آن نیست که این افراد شامل آن تعریف نمی شوند یا افراد بدی هستند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از \"گام نیوز\"، نصرالله شفیعی: در منطق قاعده ای داریم که «اثبات شئ نفی ما عدا نمی شود» یعنی اگر ما افرادی را از یک مجموعه مورد تأیید قرار دادیم یا از او تعریف کردیم و اسمی از دیگرانی که در آن مجموعه قرار دارند نیاوردیم یا از آن ها تعریفی نکردیم به معنای آن نیست که این افراد شامل آن تعریف نمی شوند یا افراد بدی هستند. این قاعده بر خلاف آن چیزی است که معمولا در تصور اولیه عوام وجود دارد. مثلا اگر ما دریک کلاس درس گفتیم فلان دانشجو از نظر درسی خیلی فرد پرتلاش و پراستعدادی است و از سایر دانشجویان نامی به میان نیاوردیم به معنای این نیست که سایر دانشجویان پرتلاش نیستند یا استعداد آن ها ضعیف است. بلکه گوینده در اینجا فقط قصد تعریف از یک نفر را داشته است. این توضیح را صرفا برای کسانی دادم که با این قاعده ی منطقی آشنایی ندارند و گرنه اکثر خوانندگان این نوشته با این قاعده منطقی آشنایی دارند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, \"گام نیوز\"، , نصرالله شفیعی:,این جمله منطقی را از آن جهت گفتم که چون در آستانه انتخابات دهمین دوره ی مجلس شورای اسلامی هستیم و تبلیغات داوطلبان نمایندگی مجلس رسمی و غیر رسمی صورت می گیرد شاهد یک سری بداخلاقی هایی هستیم که اگر علاج نشود و داوطلبان و طرفداران آن ها خود را پایبند به مسائل اعتقادی و اخلاقی ننمایند به سوی فاجعه ای به نام بداخلاقی اجتماعی که شامل انواع تهمت ها، دروغ ها، بهتان ها، غیبت ها، شایعه ها، و ناجوانمردی ها علیه یکدیگر است پیش خواهیم رفت.
,در اینجا من خطابم به قشر یا جناح خاصی نیست بلکه نگاهم به همه ی کسانی است که یا خود پا در این معرکه ی وحشتناک گذاشته اند یا هوادارانشان قدم می گذارند. به فرموده امام راحل رضوان الله تعالی علیه «مجلس عصاره ی ملت است» بنابراین باید بهترین ها از هر حیث وارد این جایگاه ارزشمند و والا شوند.
,آسیب هایی که در دوران انتخاب به فضای اخلاقی جامعه وارد می شود از چند جهت است؛ یکی اینکه گاه رقیبانی که در یک جبهه ی فکری با هم به رقابت برمی خیزند این تصور در آن ها نسبت به مردمی که وارد صحنه ی انتخابات می شوند وجود دارد که یا آن ها خودی هستند یا غیر خودی. یا باید به کاندیدای آن ها رأی بدهند یا علیه آن ها و دشمنشان هستند. در حالی که باید به این اصل منطقی توجه کرد که اثبات شئ نفی ماعدا نمی شود هیچ دلیلی وجود ندارد که فقط یک کاندیدا دارای صفات لازم است و دیگران از آن صفات بی بهره هستند. کاندیداهایی که در یک جبهه ی فکری با هم به رقابت می پردازند باید به این مسأله توجه داشته باشند که تبلیغ یک عده ای برای کاندیدای دیگری به معنای آن نیست که از نظر این گروه سایر کاندیداها صلاحیت لازم را ندارند و یا مثلا با آن ها دشمن هستند بلکه باید این گونه نگریست که این افراد بر مبنای اعتقادات دینی با نگاهی تکلیف مدارانه وارد عرصه ی انتخابات شده اند و با تبلیغات خود مصداق فاستبقوا الخیرات هستند. هر چند که گروه های همفکر باید با اتحاد حداکثری مانع پراکندگی آراء شوند.
,اولین خصوصیت هر انسان پایبندی او به اخلاق و ارزش های اخلاقی و انسانی است. اصولا انسان ها از آن جهت نام مقدس انسان را بر خود دارند که می توانند به صفات والای اخلاقی متصف شوند. فرق انسان با حیوان به همین آراستگی او به اصول اخلاقی است. گاه در آستانه ی انتخابات آن چنان شاهد بداخلاقی ها از سوی برخی کاندیداها و طرفداران آن ها هستیم که انسان به حال انسانیت تأسف می خورد چرا که می بیند به خاطر چند رأی تمامی حریم انسانی لگد مال می شود. خیلی ها این خاطرات تلخ را در گذشته به یاد دارند که برخی برای بیرون راندن رقیب از هر تهمتی حتی تهمت های اخلاقی و ناموسی نیز دریغ نکردند و آن قدر به بد اخلاقی ها دامن زدند که آبرویی برای انسانیت و اخلاق باقی نماند. از همین رو در یک نگاه می توان گفت که وارد شدن در عرصه رقابت انتخابات برای برخی به معنای آماده کردن خود و عده ای برای ورود به جهنم داست. هر چند که ممکن است این شایعه پراکنی ها و تهمت ها بر عده ای هم کارگر افتد و آنها را به مقصودشان برساند. ولی آیا می توان از مرصاد و کمینگاه خداوند نیز فرار کنند و خود را از آتشی که برای اهل نفاق و دروغگویان و تهمت زنان مهیا شده رها کنند. همه ی دغدغه ی من و آن نگرانی که عمق وجودم را می آزارد فدا شدن اخلاق در این سودای رقابت هاست که عده ای فکر می کنند برای دست یابی به چند رأی از هر تهمتی به رقیب فروگذار نکنند.
,از موارد دیگر زمینه ساز چنین رفتارهایی این است که هواداران به جای اثبات کاندیدای خود به نفی رقیب می پردازند و این از بدترین بد اخلاقی هایی است که در دوران تبلیغات در جامعه به وجود می آید. بسیارند کسانی به جای آنکه توانمندی های خود را اثبات کنند به نفی دیگران می پردازند گاه این نفی توأم با یک سری بد اخلاقی ها نیز می گردد که سرانجام جامعه را به ابتذال اخلاقی می کشاند. مگر تنها راه برای اثبات خود نفی دیگران است مگر نمی شود گفت من با این توانمندی و ظرفیت پا به میدان رقابت گذاشته ام دیگران نیز ظرفیت ها و توانمندی های خود را دارند شما بررسی کنید و هرکدام را که اصلح و توانمندتر یافتید به او رأی دهید. ولی چه باید گفت و چه باید کرد که در این سودای تبلیغاتی عده ای اثبات خود را با نفی دیگران رقم می زنند. به گونه ای حرف می زنند که گویا رقیب به بدیهی ترین اصول انسانی پایبند نیست و همه ی رذائل و پلیدی ها و نقاط منفی در او جمع است؛ و خود واجد همه ی کمالات و توانمندی هاست.
,این مسأله از این جهت تأسف بار است که ما در جامعه ای زندگی می کنیم که مدعی پیروی از پیامبری هستیم که فلسفه ی بعثت خود را تکمیل مکارم اخلاقی بشریت و رساندن انسان ها از فرش به عرش معرفی می کند. پیامبری که خداوند در حقش فرمود: «انک لعلی خلق عظیم» آیا نباید در جامعه ای که مسلمانان زیست می کنند آنگاه که قرار است نخبگان به بالاترین مرکز قانونگذ اری راه یابند عالی ترین ارزش های اخلاقی ظهور و بروز کند یا حداقل، ارزش های اخلاقی لگد مال خواسته ها و شهوت ها برای دستیابی به پست و مقام و شهرت نگردد. اگر قرار است برای دستیابی به یک منصب دنیوی این همه ارزش ها پایمال گردد و عده ای برای دستیابی به چند رأی بیشتر همه ثروت اخلاقی جامعه را فدای جاه طلبی خود کنند کی می توان ادعا کرد که ما دارای یک جا معه ی ارزشی هستیم.
,اسلام و مسلمانی یک آرمان است یک ایده است که باید به خود جنبه ی عینیت و عملی بگیرد اگر آن گاه که باید اخلاق حاکم باشد و هر کس خود را در چارچوب ارزش ها و اصول اخلاقی قرار دهد برای پیروزی بر رقیب از همه ی ابزارهای غیر اخلاقی بهره جوید دیگر چه جایی برای مسلمانی و یک جامعه ی اخلاق مدار باقی می ماند. همه ی تجربه های گذشته به خوبی این را اثبات کرده و به عنوان تجربه ای که حاصل مردودی بسیاری از انسان ها بوده و درعین حال دربردارنده ی موفقیت عده ای نیز، در پیش روی ما گذاشته و همه ی این ها آیینه ی عبرتی است که کامروایان به خوبی از آن بهره می گیرند و زندگی خود را با ساز آن هماهنگ می کنند که بدانند این شهرت ها و موقعیت ها زودگذرتر از آن هستند که انسان به خاطر آن ها حرمت و حریم دیگران را زیر پا بگذارد.
,می توان رقابت کرد وارد هماوردی با دیگران شد ولی با تکیه بر ظرفیت ها و توانمندی های خود نه با نفی دیگران. می توان با پای خود به مقصد رسید ولی هرگز برای رسیدن به مقصد دنبال شکستن پاهای د یگران نباشیم. می توان به موفقیت دست یافت ولی نه با برداشتن نردبان های دیگران، بدترین روش موفقیت آن است که فرد پیروزی خود را در گرو پامال کردن حقوق دیگران جست و جو کند. این رذل ترین و بدترین شیوه ی موفقیت است که انسان های عاجز از خود بروز می دهند و آن را یک موفقیت برای خود جلوه می دهند. پس بیاییم اخلاق مدار باشیم حافظ حریم دیگران باشیم. نردبان ترقی خویش را اثبات توانمندی های خویش قرار دهیم نه تخریب دیگران.
,]
ارسال دیدگاه